ଭାଗୀରଥଙ୍କ ଅତି ଉତ୍କଟ ଇଚ୍ଛା ଦେଖି, ସମ୍ସାରର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଭାଗୀରଥ, ତୁମର ଏହି ଇଚ୍ଛା ଅତି ମହାନ। ତୁମେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ମହାନ ବୃଦ୍ଧିକାରୀ, ତୁମର କଳ୍ୟାଣ ହେଉ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ହିମାଳୟର ଜେଷ୍ଠ କନ୍ୟା ଗଙ୍ଗାକୁ ଧରିବାକୁ ହେବ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ହର (ଶିବ) ନିଯୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ।” ବ୍ରହ୍ମା ଆଉ କହିଲେ, “ପୃଥିବୀ ଗଙ୍ଗାର ଅବତରଣକୁ ସହିପାରିବ ନାହିଁ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ଏହି ଭାର କୁ ସହିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏଭଳି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ରାଜାଙ୍କୁ ଓ ଗଙ୍ଗାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମାରୁତ ଗଣଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବିଦାୟ ପରେ, ଭାଗୀରଥ ଜମିନ ପ୍ରତି ଅଙ୍ଗୁଠି ଦେଇ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଶିବଙ୍କ ଉପାସନା କଲେ। ବର୍ଷ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ନାୟକ, ଉମାପତି, ପଶୁପତି ଶିବ ରାଜା ଭାଗୀରଥଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମର ଉପାସନାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି। ମୁଁ ହିମାବତର କନ୍ୟା ଗଙ୍ଗାକୁ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବି।” ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଦରଣୀୟ ହିମାବତର ଜେଷ୍ଠ କନ୍ୟା ଗଙ୍ଗା ଅତି ବିଶାଳ ଆକାର ଓ ଅସହ୍ୟ ଗତି ନେଲେ। ଆକାଶରୁ ଗଙ୍ଗା ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଅବତରିଲେ, ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ ଶିବ ଗଙ୍ଗାର ଅହଂକାର ଦେଖି କ୍ରୁଧିତ ହେଲେ। ଶିବ ତାଙ୍କ ଜଟା ମଧ୍ୟରେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଚୁପାଇ ଦେଲେ। ଶିବଙ୍କ ହିମାଳୟ ସମ ଜଟା ମଧ୍ୟରେ ଗଙ୍ଗା ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ଆଟକି ରହିଲେ, ମୃତ୍ୟୁଲୋକକୁ ଆସିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଭାଗୀରଥ ଗଙ୍ଗାକୁ ଦେଖି ଅତି ଖୁସି ହେଲେ। ଏପରେ ଶିବ ଗଙ୍ଗାକୁ ବିନ୍ଦୁସରସ୍ ପ୍ରତି ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି ମୁକ୍ତି ସମୟରେ ଗଙ୍ଗାର ସାତଟି ଧାରା ଉପଜିଲା। ହ୍ଲାଦିନୀ, ପାବନୀ, ନଳିନୀ — ଏହି ତିନି ଶିବ ନିର୍ମଳ ଜଳ ତିନି ଦିଗରେ ପୂର୍ବକୁ ବହିଲା। ସୁଚକ୍ଷୁ, ସୀତା, ସିନ୍ଧୁ — ଏହି ତିନି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଧାରା ପଶ୍ଚିମକୁ ବହିଲା। ସାତମ ଧାରା ଭାଗୀରଥଙ୍କ ରଥ ପଛରେ ବହିଲା। ଭାଗୀରଥ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲା। ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରୁ ଗଙ୍ଗା ଶିବର ଜଟା ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରି ବହିଲା, ମାଛ, କଉଁ, ଡଲଫିନ ଦଳ ଏହି ଜଳରେ ବହିଲା। ଏହି ଅବତରଣରେ ପୃଥିବୀ ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇ ଚମକି ଉଠିଲା। ଦେବତା, ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଆକାଶରେ ନଗର ରୂପୀ ଉଡୁଥିବା ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଦେବତାମାନେ ନୌକାରେ ଚଢ଼ି ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଗଙ୍ଗାର ଅବତରଣ ଦେଖିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଆକାଶରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର ଚମକି ଉଠିଲା। ଏହି ଅବତରଣ ସମୟରେ ଆକାଶ ଅନେକ ମେଘରେ ଭରି ହଜାର ରବିର ଭଳି ଚମକି ଉଠିଲା, ଡଲଫିନ, ସର୍ପ, ମାଛ ଏହି ଜଳରେ ବହିଲା। ଆକାଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଜୁଳି ଭଳି ଚମକି ଉଠିଲା, ଶୁଭ୍ର ଜଳ ଅନେକ ଧାରାରେ ବିକ୍ସିତ ହେଲା। ଶ୍ୱେତ ହଂସ ଦଳ ମେଘ ଭଳି ଆକାଶରେ ଚାଲିଲା, ଗଙ୍ଗା କେବେ ତ୍ୱରିତ, କେବେ ତ୍ରୁଟିତ, କେବେ ବିସ୍ତୃତ ଭଳି ଚାଲିଲା। କେଉଁଠି ଜଳ ଉପରକୁ ଉଠି, କେଉଁଠି ହଳେ ଶାନ୍ତ ଭଳି ବହିଲା, କେବେ ଜଳ ଜଳ ସହିତ ଆଘାତ କଲା। ଏହି ଭଳି, ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରୁ ଯେଉଁ ଜଳ ବହି ତଳକୁ ପଡ଼ିଲା, ତାହା ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ି ଚମକି ଉଠିଲା। ଏଠାରେ ଋଷି ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏହି ଶିବଙ୍କ ଶରୀରରୁ ବହିଥିବା ଜଳକୁ ପବିତ୍ର ବୋଲି ଗଣନା କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଶାପରେ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର କରିଲେ। ଏହି ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ସେମାନେ ଶୁଭ୍ର ହେଲେ, ତାଙ୍କର ପାପ ଦୂର ହେଲା। ସେମାନେ ପୁନଃ ଆକାଶକୁ ଯାଇ ନିଜ ଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଲୋକମାନେ ଗଙ୍ଗାର ଶୁଭ୍ର ଜଳ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ହେଲେ। ଏହି ଭଳି, ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି ସମସ୍ତ ଶୁଧ୍ଧ ହେଲେ। ଭାଗୀରଥ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲା। ଦେବତା, ଋଷି, ଦୈତ୍ୟ, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର, ମହାନଗ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ଭାଗୀରଥଙ୍କ ରଥ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ଜଳରେ ବସୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଭାଗୀରଥ ଯେଉଁଠି ଯାଇଲେ, ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ଗଙ୍ଗା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ଏବଂ ଜହ୍ନୁ ମୁନିଙ୍କ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳ ପହଞ୍ଚିଲେ।