ଭାଗୀରଥ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଦୁଇହାତ ଜୋଡି ନିଜ ଭଗ୍ୟର ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମ୍ରତା ସହିତ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଯଦି ପ୍ରଭୁ ମୋପରି ପ୍ରସନ୍ନ, ଯଦି ମୋର ତପସ୍ୟା ଫଳଦାୟକ ହୋଇଛି, ତେବେ ମୋ ସଗର ପୁତ୍ରମାନେ ଗଙ୍ଗାଜଳ ପାଇଉନ୍ତୁ। ଯେମାନେ ମହାତ୍ମା, ତାଙ୍କର ଅସ୍ଥି ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଭିଜିବ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଏହି ଦୟା ମୁଁ ମୋ ବଂଶ ପାଇଁ ଚାହେଁ, ଯେଉଁଠାରେ ମୋର ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶ ନାଶ ନହେଉ; ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହିପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ରାଜାଙ୍କୁ ମଧୁର ଓ ଶୁଭ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଭାଗୀରଥ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ବଡ଼ ଉତ୍ତମ। ତୁମେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶକୁ ମହିମା ଦେଲେ, ତୁମର କୁଶଳ ହେଉ। ଏହି ହିମାଲୟର ଜ୍ଯେଷ୍ଠ କନ୍ୟା ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିବାକୁ ହେବ; ଏହି କାମ ପାଇଁ ହରଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କର। ଏ ରାଜନ୍, ପୃଥିବୀ ଗଙ୍ଗାଙ୍କର ଅବତରଣ ସହିପାରିବ ନାହିଁ; ମୁଁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଏହି କାମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଦେଖୁନାହିଁ।” ଏଭଳି କହି ବ୍ରହ୍ମା ରାଜା ଓ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମାରୁତମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏଠିରେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଏବଂ ନବୀନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତା ଚଲିଯିବା ପରେ, ଭାଗୀରଥ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମିରେ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦବାଇ ଉପାସନା କଲେ। ବର୍ଷ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ପ୍ରଭୁ, ଉମାପତି, ପଶୁପତି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମପରି ପ୍ରସନ୍ନ। ମୁଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି। ମୁଁ ହିମାଲୟପତିଙ୍କ ଝିଅ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ମୋ ମସ୍ତକରେ ଧାରଣ କରିବି।” ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ହିମାବତଙ୍କ ଜ୍ଯେଷ୍ଠ କନ୍ୟା ଗଙ୍ଗା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ ଆକାର ଓ ଭୟଙ୍କର ବେଗ ଧାରଣ କଲେ। ଗଗନ ଠାରୁ ଗଙ୍ଗା ଶିବଙ୍କ ମସ୍ତକ ଉପରେ ଅବତରିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ମାଟିଆ କେଶ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କ ପଥ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଦେଖି ଶିବ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ କରିବାକୁ ଠାନିଲେ, ଏବଂ ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପବିତ୍ର ମସ୍ତକ ଉପରେ ଝରିପଡ଼ିଲେ। ଶିବଙ୍କ ଜଟା ଗୁହାରେ ଗଙ୍ଗା ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀକୁ ଯିବାର ଉପାୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ମହାତ୍ମା ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଏଠିରେ ହର ଗଙ୍ଗାକୁ ବିନ୍ଦୁସରସ୍ ଦିଗରେ ମୁକ୍ତ କଲେ; ଏହି ମୁକ୍ତି ସମୟରେ ସାତଟି ଧାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ତା’ମଧ୍ୟରୁ ହ୍ଲାଦିନୀ, ପାବନୀ ଓ ନଳିନୀ ନାମକ ତିନିଟି ଶିବଜଳ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ବହିଗଲା। ସୁଚକ୍ଷୁ, ସୀତା ଓ ସିନ୍ଧୁ ନାମକ ତିନିଟି ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଗଲା। ସପ୍ତମ ଧାରା ଭାଗୀରଥଙ୍କ ରଥ ପଛରେ ଚଲିଲା। ଭାଗୀରଥ ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି ବଡ଼ ଗତିରେ ଗଙ୍ଗା ପଛରେ ଚଲିଲେ। ଶିବଙ୍କ ମସ୍ତକରୁ ଗଗନ ମାଧ୍ୟମରେ ଗଙ୍ଗା ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରିଲେ। ଏହି ଜଳ ବିଶାଳ ଧ୍ୱନି, ମାଛ, କଉଳି, ଶୁଶୁକ ଦଳ ସହିତ ବହୁଥିଲା। ଏହି ଜଳ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଲେ, ସମସ୍ତ ମୁନି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧମାନେ ତାହା ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଗଗନ ଠାରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରିବା ଏହି ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା ଚାରିପାଖରେ ନଗର ଆକୃତିର ବିମାନ, ଘୋଡ଼ା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ ଉଡ଼ୁଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ବୋଟରେ ବସି ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଙ୍ଗା ଅବତରଣ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବମଣ୍ଡଳ ଏହା ଦେଖିବାକୁ ଏକଠା ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ଆକାଶ ମେଘରେ ଭରି ଥିଲା, ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା, ଏଠାରେ ଶୁଶୁକ, ସର୍ପ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ମାଛ ଥିଲେ। ଆକାଶ ବିଦ୍ୟୁତର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ହଜାର ଧାରାରେ ଚଞ୍ଚଳ ଜଳ ବହୁଥିଲା। ଶ୍ରରଦ୍ ମେଘର ଭଳି ହଂସମାନେ ଆକାଶ ଢାକିଥିଲେ; କେଉଁଠି ତେଜ ଗତିରେ, କେଉଁଠି ଚାଲିଛି ବାଙ୍କା ଭାବେ, କେଉଁଠି ଚଉଡ଼ା ହୋଇ ବହୁଥିଲା। ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଉପରକୁ ଉଠୁଥିଲା, କେଉଁଠି ହଳୁହଳୁ ଚାଲୁଥିଲା, କେବେ ଜଳ ଜଳକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲା। ପୁଣିପୁଣି ଉପରକୁ ଉଠି ତାପରେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲା; ଶଙ୍କରଙ୍କ ମସ୍ତକରୁ ଝରିଥିବା ଜଳ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲା। ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଚମକୁଥିଲା; ଏଠିରେ ପୃଥିବୀରେ ବସୁଥିବା ମୁନି ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏହି ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ତାହାକୁ ପବିତ୍ର କହିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଝରିପଡ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଅପବିତ୍ରତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ; ଏହି ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହେଲା, ଶୁଭ ଫଳ ମିଳିଲା। ପୁଣି ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ଯାଇ ନିଜ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ପୃଥିବୀର ଲୋକେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜଳରେ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହେଲେ।