ହନୁମାନ୍, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବାନର, ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟସାଧନ ପାଇଁ ଲଙ୍କାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି । ସେ ଜଙ୍ଗଲର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କ ଶାଖା ଓ ଡାଳରେ ଦୂତିଆଁ ଲାଗି ଦେଖିବାରେ, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସନ୍ଦେହ କରିବେ । ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଆକାର ଦେଖି ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରିବେ । ଏହି ଭୟରେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣଙ୍କ ପ୍ରାସାଦରେ ରହୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଡାକିବେ । ସେମାନେ ହସ୍ତରେ ତୀର, ବାଣ, କଟାରି ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିବେ । ମୁଁ ଚାରିପାଖରେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଯିବି, ତେବେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବି, କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ସାଗରର ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବିନି । ଅନେକ ଦ୍ରୁତ ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ଧରିପାରିବେ, ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧିତ ହେବ ନାହିଁ, ମୁଁ ଧରାପଡ଼ିବି । ଏଠାରେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଓ ସାଗର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ରାମଙ୍କ ପଥ ହାରାଇ ଯାଇଛି, ଜନାକୀ ଲୁଚି ରହିଛନ୍ତି । ଯଦି ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯିବି କିମ୍ବା ଧରାପଡ଼ିବି, ରାମଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ । ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଯଦି ମୁଁ ମାରାଯିବି, ଆଉ କୌଣସି ବାନର ଏହି ବଡ଼ ସାଗର, ଶତ ଯୋଜନା ବ୍ୟାପି, ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବିନି । ମୁଁ ହଜାର ରାକ୍ଷସ ମାରିପାରିବି, କିନ୍ତୁ ସାଗରର ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବିନି । ଏଠି ଏକ ମହା ଦୋଷ ହେବ ଯଦି ମୁଁ ସୀତାଙ୍କ ସହ କଥା କହିବି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ କଥା ନ କହିଲେ, ବୈଦେହୀ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବେ । ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଦ୍ୱାରା ବିପରୀତ ହୋଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ତେ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବାପରି, ଦୂତ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏନାହିଁ । ଭଲ ଭାବି ଗଠିତ ଯୋଜନା ବି ଲାଭ ନ ଦେଇ କ୍ଷତି କରିଥିଲେ ବିଫଳ ହୋଇଯାଏ; ଦୂତମାନେ ନିଜକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଭାବି ଦୂତିଆଁ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଅନ୍ତି । କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ବିଫଳ ହେବ ନାହିଁ, କିପରି ମୁଁ ନିରାଶ ହେବି ନାହିଁ, ଏବଂ କିପରି ମୋ ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କ୍ଷଣ ବିଫଳ ହେବ ନାହିଁ? କିପରି ସୀତା ମୋ କଥା ଶୁଣି ଭୟିତ ହେବେ ନାହିଁ? ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହନୁମାନ୍ ଏକ ଯୋଜନା ଗଠିଲେ ।