ହନୁମାନ୍ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, “ଯଦି ମୁଁ ଏଠାରେ ରାମଙ୍କୁ ସୂଚନା ନ ଦେଇ ସୀତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆଣିଦେଇ ଦେଉଛି, ତେବେ ତାଙ୍କର ସେନା ସହ ଆସିବା କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଥକ ହେଇଯିବ। ଏହି ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବସର ଦେଖି, ଆଜି ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେବି। ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୃଶ ଓ ବନରା ଥିବାରୁ, ଏଠାରେ ମୁଁ ମାନବ ଭାଷାରେ ଉଚ୍ଚିତ ଭାବେ କଥା ହେବି। କିନ୍ତୁ ଯଦି ମୁଁ ଦ୍ୱିଜ ମାନଙ୍କ ପରି ଶୁଭ୍ର ଭାଷାରେ କଥା କହିବି, ସୀତା ମୋତେ ରାବଣା ଭାବି ଭୟଭୀତ ହେଇଯିବେ। ଏଠାରେ ମାନବ ଭାଷାର ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ; ଏହି ନିର୍ଦୋଷୀ ସୀତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ଶାନ୍ତି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଯଦି ଜନକନନ୍ଦିନୀ ମୋର ରୂପ ଓ କଥା ଶୁଣିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦାନବମାନଙ୍କ ଭୟରେ ଅତିଭୟଭୀତ, ସେ ପୁନି ଭୟଭୀତ ହେଇଯିବେ। ତେବେ ସେ ଭୟରେ ଆତୁର ହୋଇ, ମୋତେ ରୂପପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଥିବା ରାବଣା ଭାବି, ଚିତ୍କାର କରିପାରନ୍ତି। ଯଦି ସୀତା ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି, ତେବେ ତୁରନ୍ତ ନିଜନିଜ ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଯମଦୂତ ସମ ଭୟଙ୍କର, ଦାନବୀମାନେ ସମ୍ବଳିତ ହୋଇଯିବେ। ସେମାନେ ମୋତେ ଚାରିପଟେ ଘେରି, ମୋତେ ମାରିବା କିମ୍ବା ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ। ମୋତେ ଶାଖା-ପତ୍ରରେ ଦୌଡ଼ିବା ଦେଖି, ସେମାନେ ସନ୍ଦେହ କରିବେ। ମୋର ବଡ଼ ଆକୃତିକୁ ଦେଖି, ସେ ଦାନବୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କମ୍ପମାନ ହେବେ। ତେବେ ସେମାନେ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ମହଳରେ ରହୁଥିବା ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଡାକିବେ। ସେମାନେ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଭୟରେ ତ୍ୱରିତ ଏଠି ଆସିଯିବେ। ଏପରି ଚାରିପଟେ ଘେରି, ମୁଁ ଦାନବ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବି, କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଓଲାପାରିବି ନାହିଁ। ଅନେକ ତ୍ୱରିତ ଦାନବମାନେ ମୋତେ ଧରିପାରନ୍ତି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବ ନାହିଁ, ମୁଁ ଧରାଯିବି। ଏଠାରେ ରାସ୍ତା ହରାଇ, ଚାରିପଟେ ଦାନବମାନେ ଓ ସମୁଦ୍ର ଘେରି ରହିଛି, ଏଠି ଲୁଚି ଜନକନନ୍ଦିନୀ ବସିଛନ୍ତି। ଯଦି ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କିମ୍ବା ବନ୍ଦୀ ହେଉଛି, ତେବେ ରାମଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାକୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ଦେଖୁନାହିଁ। ଭାବିବା ପରେ ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ମୋତେ ମାରିଦେଲେ, ଏହି ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା ଦକ୍ଷ କୌଣସି ବନରା ନାହିଁ। ନିଶ୍ଚୟ, ମୁଁ ହଜାର ହଜାର ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିପାରିବି, କିନ୍ତୁ ସମୁଦ୍ର ଓଲାପାରିବି ନାହିଁ। ଏଠି ସୀତାଙ୍କୁ କଥା କହିବା ଭୟଙ୍କର ଦୋଷ ହେବ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ମୁଁ କଥା କହିବିନାହିଁ, ତେବେ ବୈଦେହୀ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିପାରନ୍ତି। ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଦ୍ୱାରା ବିରୋଧିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏନାହିଁ; ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତର ମିଳିଲେ ଯେପରି ଉଷାରେ ଅନ୍ଧକାର ଅପସାରିଯାଏ। ଭଲ ଭାବିଥିବା ଯୋଜନା ଯଦି କ୍ଷତି ହୁଏ, ତେବେ ସେ ତ ସଫଳ ହୁଏନାହିଁ; ଦୂତମାନେ ନିଜକୁ ଚତୁର୍ ଭାବି, କାର୍ଯ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାନ୍ତି। କିପରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ବିଫଳ ହେବ ନାହିଁ, କିପରି ମୋର ମନ ଭାଙ୍ଗିବ ନାହିଁ, କିପରି ମୋର ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ ନିର୍ଥକ ହେବ ନାହିଁ? କିପରି ସୀତା ମୋର କଥା ଶୁଣି ଭୟଭୀତ ହେବେନାହିଁ? ଏପରି ଭାବି ଜ୍ଞାନୀ ହନୁମାନ୍ ନିଜ ଯୋଜନା ତିଆରି କଲେ। ମୁଁ ରାମଙ୍କର ପରିଚୟ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦୃଢ଼ତାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି, ତେବେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ସୀତା ଭୟଭୀତ ହେବେନାହିଁ। ମୁଁ ରାମଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଭ ଓ ଧର୍ମମୟ କଥା କହିବି, ଯିଏ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜକୁ ଜଣାନ୍ତି। ମୁଁ ମିଷ୍ଟି କଥା କହି, ସୀତାଙ୍କୁ ସବୁ ଦେଖାଇଦେବି, ଯେପରି ସେ ମୋ କଥାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି। ଏପରି ଭାବରେ, ମହାବଳୀ ହନୁମାନ୍ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ମହିଳାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତରେ ଦେଖି, ଗଛର ଶାଖା ମଧ୍ୟରୁ ମିଷ୍ଟି ଓ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ। ଏବେ ଶୁଣ, ମହାନ୍ ଭାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ଏକତ୍ରିସିତମ ସର୍ଗ। ହନୁମାନ୍ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଚିନ୍ତା କରି, ବୈଦେହୀ ସୁନିପାରିବେ ବୋଲି ମିଷ୍ଟି କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏକ ଦଶରଥ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ାର ମାଲିକ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଗୋତ୍ରର ମହାନ୍ ରାଜା। ସେ ରାଜର୍ଷି ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ପରି, ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜବଂଶରେ ଜନ୍ମ, ଶକ୍ତିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ। ସେ ଅହିଂସାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ, ଲୋଭଶୂନ୍ୟ, ଦୟାଳୁ ଓ ସତ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ; ସେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ପ୍ରଧାନ, ଶ୍ରୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଆଲଙ୍କୃତ। ରାଜଚିହ୍ନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୀପ୍ତିରେ ମହାନ୍, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷ୍ଭ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶୁଖ ଦେଇଥିବା ଓ ନିଜେ ଶୁଖୀ। ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପ୍ରଥମ ପୁତ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ, ରାମ ନାମ; ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଓ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେ ନିଜ ଆଚରଣକୁ ରକ୍ଷା କରି, ଜନସାଧାରଣକୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦାହ କରୁଥିଲେ, ଧର୍ମର ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ବୟସ୍କ, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ନାୟକ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ସେଠି ଶିକାର କରିବା ସମୟରେ, ସେ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାୟାବୀ ରାକ୍ଷସମାନେଂକୁ ବଧ କଲେ। ଜନସ୍ଥାନର ହତ୍ୟା, ଖର ଓ ଦୂଷଣଙ୍କୁ ମାରିଦେବା ଖବର ଶୁଣି, ତୁମକୁ, ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ରାବଣ ରୋଷରେ ଅପହରଣ କଲେ। ମାୟାବୀ ମୃଗ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଅରଣ୍ୟରେ ରାମଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ତୁମକୁ ଖୋଜିବା ସମୟରେ, ଓ ନିର୍ଦୋଷୀ ସୀତେ, ରାବଣ ତୁମକୁ ଅପହରଣ କଲେ।