ସୀତା ରାମଙ୍କୁ ଭାବି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ହେଇ କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନିମିତ୍ତ କରି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନେକ ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରତ କଲି, କିନ୍ତୁ ସେସବୁ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା। ଏହି ଦୁଃଖିନୀ ଓ ଅପୁଣ୍ୟ ଜୀବନକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବି। ଯଦି ମୋ ପାଖରେ ବିଷ କିମ୍ବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଥାନ୍ତା, ତେବେ ଏହି ଜୀବନକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡିଦେଇପାରିଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ମୋତେ କିଛି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏପରି ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ସୀତା ନିଜ ଚୁଟିକୁ ହାତରେ ଧରି ଚିନ୍ତା କଲେ—“ଏହି ଚୁଟି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଯମଲୋକକୁ ଚାଲିଯିବି।” ମୃଦୁ ଦେହ ଥିବା ସୀତା ଏକ ବୃକ୍ଷର ଡାଳିକୁ ଧରି, ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ନିଜ ପରିବାରକୁ ଭାବି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଯେଉଁ ସୁଭ ସଙ୍କେତ ଯାହା ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଦେଖନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ସୀତାଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରକଟିତ ହେଲା। ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ବାମ ଆଖି, ଲମ୍ବା ପାପୁଚି ଓ ଗାଢ଼ କଳା ଧଳା ଚକ୍ଷୁ ତିବ୍ର ଭାବେ ଫଡ଼ିଲା—ଏକ ପଦ୍ମକୁ ମାଛ ଆଘାତ କରିଥିବା ପରି। ତାଙ୍କର ମୃଦୁ, ଗୋଳା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାମ ହାତ, ଯେଉଁଟି ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଆଲୋଇ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇନଥିଲା, ହଠାତ୍ କମ୍ପିଲା। ତାଙ୍କ ଜଂଘା, ଏକ ମହାଗଜର ତୁଣ୍ଡ ପରି ଦୃଢ଼ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଂଘା ସହ ଯୁକ୍ତ, ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ କମ୍ପିଲା—ମନେ ହେଲା ରାମ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ହଳଦିଆ ଓ ଅଳ୍ପ ଧୂଳି ଲାଗିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ଉପରୁ ଖସିଗଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖି, ଯେଉଁ ସୁଭ ଲକ୍ଷଣ ପୂର୍ବରୁ ଧାର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ଚିହ୍ନିଥିଲେ, ସୀତା ପୁନର୍ଜୀବିତ ହେଲେ—ଏକ ତିବ୍ର ବାୟୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିବା ଚାଷ ବର୍ଷା ପାଇଁ ପୁନର୍ଜୀବନ ମିଳିଥିବା ପରି। ତାଙ୍କ ବିମ୍ବା ଫଳ ସମାନ ଠୋଠ, ଦୀର୍ଘ ପାପୁଚି, ଚକ୍ଷୁ, ଭୂରୁ ଓ କେଶରେ ଶୋଭିତ ମୁହଁ, ଧଳା ଦାନ୍ତରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ଦୁଃଖ ଦୂର, କ୍ଳାନ୍ତି ନାଶ, ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରବାହିତ—ସେ ମୁହଁରେ ଉଦୟମାନ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଅଲୋକିତ ରାତି ପରି ଦେଖାଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅତି ଶୂର ହନୁମାନ ଏ ସମସ୍ତ କଥା, ତ୍ରିଜଟା, ସୀତା ଓ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସୀମାନେ କହିଥିବା ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ସାବଧାନ ହୋଇ ଶୁଣିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ—ଏହି ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ଯେଉଁଠାରେ ହଜାର-ହଜାର ବାନର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଖୋଜୁଥିଲେ, ସେ ଏଠାରେ ମିଳିଗଲେ। ମୁଁ ଗୁପ୍ତଚର ଭାବେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି, ରାବଣଙ୍କ ସାମର୍ଥ୍ୟ, ଏହି ନଗର ଓ ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥା ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିଛି। ଏବେ ମୁଁ କିପରି ଏହି ଦୟାମୟ ରାମଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଯିଏ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେବି? ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ ଥିବା, ଅପରାଧ ନଥିବା ଏହି ମହିଳାଙ୍କୁ ଯଦି ମୁଁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇନାହିଁ, ତେବେ ମୋ ପ୍ରସ୍ଥାନ ନିନ୍ଦାନୀୟ ହେବ। ଯଦି ମୁଁ ଚାଲିଯାଏ ଓ ସୀତା ସୁରକ୍ଷା ନପାଇ, ତେବେ ସେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିପାରନ୍ତି। ଯେପରି ରାମ ସଠିକ୍ ଭାବେ ସୀତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରିବି। ଏଠାରେ ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବସର ମିଳିଛି, ଏହି ଦୁଃଖିତାକୁ ମୁଁ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେବି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ବାନର ଓ ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ଦେହ ଥିବା ଦ୍ୱାରା, ମନୁଷ୍ୟ ଭାଷାରେ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ କହିବି। ଯଦି ମୁଁ ଦ୍ୱିଜତି ସଦୃଶ ଉଚ୍ଚ ଭାଷାରେ କହିବି, ସୀତା ଭାବିପାରନ୍ତି ମୁଁ ରାବଣ ଏବଂ ଭୟଭୀତ ହେଇଯିବେ। ଏଠି ମାନବ ଭାଷାରେ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ; ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିବା ନିର୍ଦ୍ଦୋଷୀ ସୀତାକୁ ମୁଁ ଏହିପରି ଭାବରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ଶାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ। ଯଦି ସୀତା ମୋ ବାନର ରୂପ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ଭାଷା ଶୁଣି, ଭୟଭୀତ ହେଇଯିବେ, ତେବେ ସେ ମୋତେ ରାବଣ ଭାବି ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରିପାରନ୍ତି। ତାହାପରେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଏଠାରେ ଏକଠା ହୋଇ ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କରିପାରନ୍ତି। ସେମାନେ ମୋତେ ଘେରି ମାରିବା କିମ୍ବା ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ। ମୋ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ରୂପ ଏବଂ ବନମଧ୍ୟରେ ଦୌଡ଼ିବା ଦେଖି ସେମାନେ ସନ୍ଦେହ କରିବେ, ଭୟଭୀତ ଓ କମ୍ପିତ ହୋଇ ଚିତ୍କାର କରିପାରିବେ। ଏପରି ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଦୂର୍ଦ୍ଦଶା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ହନୁମାନ ନିଜ କୌଶଳ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ସୀତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେବା ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।