ଦିଲୀପ ରାଜା, ନିତିରେ ଦୃଢ଼, ନିଜ ଚିନ୍ତାରେ ଲଗି ରହୁଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଶାସନ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଭାବେ ପାଳନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅତ୍ୟଧିକ ନିୟମ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଫଳରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଭଗୀରଥ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦିଲୀପ ରାଜା ତିରିଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ରାଜ୍ୟରେ ଅନେକ ବିଦ୍ଧିପୂର୍ବକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ତଥାପି, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ପିତୃଗଣଙ୍କର ଉଦ୍ଧାର କିପରି ହେବ ତାହାର ସମାଧାନ ନ ହୋଇ, ତିନି ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଶରୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କର ଆସ୍ତିକ ଶୁଭ କର୍ମ ଫଳରେ ଦିଲୀପ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ ଯାଇଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଭଗୀରଥଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ଅଭିଷେକ କରି ଯାଇଲେ। ଭଗୀରଥ, ଏକ ରାଜା ଏବଂ ରାଜର୍ଷି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କୌଣସି ସନ୍ତାନ ନଥିଲା। ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ଦେଇ, ଗଙ୍ଗାକୁ ପୃଥିବୀରେ ଆଣିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣରେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଯାଇଲେ। ଭଗୀରଥ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଉପବାସ, ପଞ୍ଚ ତପସ୍ୟା, ଏକ ମାସରେ ଏକବାର ଖାଇବା, ଏବଂ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାର ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ଭଗୀରଥଙ୍କୁ ଦେଖି ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ଭଗୀରଥ, ତୁମ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଛ, ମାଗ।" ଭଗୀରଥ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, "ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ତାହେଲେ ମୋ ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ସଗର ପୁତ୍ରମାନେ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ। ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥି ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଭିଜିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ସ୍ଵର୍ଗ ଲାଭ କରନ୍ତୁ। ଏହି ଉଦ୍ଧାର ମୋ ଉତ୍ସ ଲାଗି, ଆମ ଅଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ବଂଶ ନଷ୍ଟ ନ ହେଉ।" ବ୍ରହ୍ମା ମୂଖରେ ଶୁଭ ଓ ମଧୁର ବାକ୍ୟ କହିଲେ, "ଭଗୀରଥ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ଉପକାର ହେଉ। ଏହି ହିମାଳୟର ଝିଅ ଗଙ୍ଗାକୁ ଧରିବା ପାଇଁ ଶିବଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କର। ପୃଥିବୀ ଗଙ୍ଗାର ଅବତରଣ କୁ ସହିପାରିବ ନାହିଁ, ମୁଁ ଶିବ ଛଡ଼ା ଆଉ କୌଣସି ଦେବତାକୁ ଦେଖୁନାହିଁ।" ଏହିପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଗଙ୍ଗାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଦେବମାନେ ଓ ମାରୁତମାନେ ସହିତ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ଯାଇବା ପରେ, ଭଗୀରଥ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଭୂମିରେ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦବାଇ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ପରେ, ଶିବ ଦେବ ଭଗୀରଥଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇଛି, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି। ହିମାଳୟର ଝିଅ ଗଙ୍ଗାକୁ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବି।" ତାପରେ, ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ଏକ ବିଶାଳ ଆକାର ଓ ଅସହ୍ୟ ଗତି ନେଇ, ଆକାଶରୁ ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ିଲେ। ଶିବ ଦେବ ତାଙ୍କର ରୁଦ୍ର ଚୂଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଅଟକାଇ ରଖିଲେ, କାରଣ ଗଙ୍ଗା ଅତି ଅଭିମାନୀ ହୋଇଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଶିବଙ୍କ ଚୂଡ଼ାର ଗୁହାରେ ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ଉଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀରେ ଆସିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଏକ ତପସ୍ୱୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ। ଏହା ପରେ ଶିବ ଗଙ୍ଗାକୁ ବିନ୍ଦୁସରସ୍ ହ୍ରଦ ପାଖକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ମୁକ୍ତିରେ ଗଙ୍ଗାର ସାତ ଧାରା ଉପଜିଲା। ହ୍ଲାଦିନୀ, ପାବନୀ, ନଳିନୀ ଏହି ତିନି ଧାରା ପୂର୍ବକୁ ଚାଲିଗଲା; ସୁଚକ୍ଷୁ, ସୀତା, ସିନ୍ଧୁ ଏହି ତିନି ଧାରା ପଶ୍ଚିମକୁ ଚାଲିଗଲା। ସପ୍ତମ ଧାରା ଭଗୀରଥଙ୍କ ରଥ ପଛରେ ଚାଲିଲା। ଭଗୀରଥ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଡ଼ି ଗଙ୍ଗା ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରୁ ଆକାଶ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଲେ। ତାଙ୍କ ଜଳରେ ମାଛ, କୁମି, ଶୁଶୁକ ଏବଂ ଅନେକ ଜଳଜନ୍ତୁ ଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଅବତରଣରେ ପୃଥିବୀ ଚମକିଉଠିଲା। ଦେବତା, ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମହା ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଗଙ୍ଗା ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିବାକୁ, ଦିବ୍ୟ ନଗର, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଆକାରର ଉଡ଼ୁଥିବା ରଥରେ। ଦେବତାମାନେ ନୌକାରେ ଘୁଞ୍ଚିଉଠିଲେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଗଙ୍ଗା ଅବତରଣ ଦେଖି ଶୁଭ ଅଳଙ୍କାର ଚମକିଉଠିଲା। ଏହିପରି ଭଗୀରଥଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଓ ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିଲେ, ଏବଂ ସଗର ପୁତ୍ରମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହେଲେ।