ସୀତା ଦୁଃଖରେ ବିଳାପ କରୁଥିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, “ଅତି ଶୀଘ୍ର ଏଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରରେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦୁଃଖରେ କନ୍ଦିବେ, ଏହି ଲଙ୍କାରେ ଶୋକ ହେବ। ଲଙ୍କା ଅନ୍ଧାରରେ ବିଲୀନ ହେବ, ତାହାର ଚମକ ନଷ୍ଟ ହେବ, ସେଠାରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ବଧ ହେବେ, ରାମଙ୍କର ଅଗ୍ନିବାଣରେ ଲଙ୍କା ଦଗ୍ଧ ହେବ। କାଶି ରାମ ଏଠାରେ ଆସି ମୋତେ ଦେଖିପାରିବେ, ସେ ମୋତେ ଏଠାରେ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଘରେ ବସିଛି ବୋଲି ଜାଣିପାରିବେ। ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଏବେ ଆସିଗଲା। ଏହି ପାପୀ ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଧର୍ମ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ଅଧର୍ମରୁ ବଡ ଆପଦ ଆସିବାକୁ ଯାଉଛି, ଏହି ମାଂସ ଖାଇବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଧର୍ମ ଅନୁଭବ କରିନାହାନ୍ତି। ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ରାକ୍ଷସ ମୋତେ ପ୍ରଭାତ ଭୋଜନ ଭାବରେ ଚୟନ କରିବେ; ମୋ ପ୍ରିୟ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଇ, କିପରି ଜୀବନ ରଖିପାରିବି? ଦୁଃଖରେ ଏବଂ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିନାହିଁ, ଶୀଘ୍ର ମୁଁ ମୋ ପତିରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ବୈବସ୍ବତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି। ଯଦି ରାମ, ଭରତଙ୍କ ଅଗ୍ରଜ, ମୋତେ ଏଠାରେ ଜୀବନ୍ତ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ତେବେ ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ଖୋଜିବେନାହିଁ। ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ପାଇଁ ଦୁଃଖରେ ରାମ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଛାଡ଼ି ପୃଥିବୀରେ ତ୍ୟାଗ କରି ଦେବତାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଇଛନ୍ତି। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ମହାର୍ଷିମାନେ ମୋର ନୟନାବଳୀ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ। ବାହୁଡି, ସେ ବିବେକ ଓ ଧର୍ମ ରାଜା ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ସାଥୀ ଭାବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଛି କି? ଦେଖାହେଲେ ଆନନ୍ଦ, ଦେଖିନାହିଁ ମିତ୍ରତା ନାହିଁ; ଅକୃତଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ରାମ ଭଙ୍ଗ କରିବେନାହିଁ। ମୋର ଗୁଣ ଅଭାବ କି, କିମ୍ବା ମୋର ଭାଗ୍ୟ ଅବନତି, ମୁଁ ଜନକନନ୍ଦନୀ, ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ବିରାଟ ରାମଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଛି? ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ବରଣ କରିବି, ଏହି ମହାତ୍ମା ରାମଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଜୀବନ ରଖିବା ଠିକ ନୁହେଁ। ବାହୁଡି, ସେ ଦୁଇ ଭାଇ ଅସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରି ଜଙ୍ଗଲରେ କନ୍ଦମୂଳ ଖାଇ ଘୁଞ୍ଚିଉଛନ୍ତି। ବାହୁଡି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୁଇ ଶୂର ଭାଇ ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚତୁର୍ ଚାଳରେ ବଧ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହୁଁଛି, ତଥାପି ମୃତ୍ୟୁ ମୋତେ ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇନାହିଁ। ନିଶ୍ଚୟ ମହାତ୍ମା, ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଋଷିମାନେ, ନିଜକୁ ଶାନ୍ତ କରିଥିବା, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯାଙ୍କ ପାଇଁ ନାହିଁ କେହି ପ୍ରିୟ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ, ସେମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ। ପ୍ରିୟ ଜିନିଷରୁ ଦୁଃଖ ଆସେ, ଅପ୍ରିୟ ଜିନିଷରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖ ଆସେ; କିନ୍ତୁ ମହାତ୍ମାମାନେ ଏହି ଦୁଃଖରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି। ଏଭଳି ମୋ ପ୍ରିୟ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଏବେ ମୁଁ ପାପୀ ରାବଣଙ୍କ ଅଧୀନ ହୋଇ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବି। ଏହି ସମୟରେ, ମହାକବି ଵାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ସତ୍ତାଇଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୀତାଙ୍କର ଏହି ଦୁଃଖ ଭରା କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ରୋଷରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, କିଛି ତୁରନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କୁ ଖବର ଦେବାକୁ ଗଲେ। ତାପରେ, ଭୟଙ୍କର ଦେଖା ଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଆସି, ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକାକା harsh କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆଜି ତୁମେ ଅଯୋଗ୍ୟ ସୀତା, ମାନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ କାମରେ ଲାଗିଛି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତୁମର ମାଂସ ଚାହିଁଯାଉଛନ୍ତି।” ସୀତାକୁ ଏପରି ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦେଖି, ଅବସ୍ଥାପ୍ରାପ୍ତ ରାକ୍ଷସୀ ତ୍ରିଜଟା ଜାଗୃତ ମନରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ନିଜ ମାଂସ ଖାଉ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ; ତୁମେ ଜନକନନ୍ଦନୀ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ରବଧୁ ସୀତାକୁ ଖାଇପାରିବେନାହିଁ। ଆଜି ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବେ ଏବଂ ସୀତାଙ୍କର ପତି ଭଲ ହେବେ।” ତ୍ରିଜଟାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ରୋଷରେ ତ୍ରିଜଟାକୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କଣ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲେ?” ତ୍ରିଜଟା ସମୟ ଅନୁସାରେ ସ୍ୱପ୍ନର ବିବରଣୀ ଦେଲେ: “ମୁଁ ଦେଖିଲି ଏକ ଦିବ୍ୟ ହାତୀଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ପାଲଙ୍କି, ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିଲା। ରାଘବ ସ୍ଵେତ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଏହାରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଏହି ପାଲଙ୍କି ହଜାର ଘୋଡା ଦ୍ୱାରା ଯୋକ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଏବଂ ଏହି ସ୍ୱପ୍ନରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସୀତା ଶ୍ଵେତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଏକ ଶ୍ଵେତ ପର୍ବତରେ ଦାଉଡ଼ିଥିଲେ। ସୀତା ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିଲେ, ଯେପରି ଚମକ ଉଷାସଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୁଏ; ରାଘବ ଚାରି ଦାନ୍ତ ଥିବା ଏକ ମହା ହାତୀ ଭାବରେ ଦେଖାଗଲେ। ଏହି ହାତୀ ଉପରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଚଢ଼ି ରାମ ଏକ ପର୍ବତ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ; ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କ ଚମକରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଲୁହୁଲାହୁ କରୁଥିଲେ। ସ୍ଵେତ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଭୁଷିତ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଜନକୀଙ୍କୁ ଆସିଥିଲେ; ପର୍ବତ ଶିଖରରେ, ଆକାଶରେ ଥିବା ହାତୀ ପାଖରେ, ଜନକୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ଭାଲିକାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ; ପତିଙ୍କ ଅଂକରୁ ଉଠି, ଲୋଟସ ନୟନାବଳୀ ସୀତା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ମୁହଁକୁ ହାତ ଦେଇ ପୁଞ୍ଜିବା କରିଥିଲେ; ଏହି ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ର ସହିତ, ଉତ୍ତମ ହାତୀ, ସୀତା ଲଙ୍କା ଉପରେ ଦେଖାଗଲେ। କକୁତ୍ସ୍ଥ ନିଜ ପତ୍ନୀ ସୀତା ସହିତ, ଅଠ ଫିକା ବୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଗଡ଼ିରେ ଆସିଥିଲେ। ସ୍ଵେତ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଆସିଥିଲେ; ଏଉଁଠାରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି ରାମ ଏକ ସତ୍ୟ ଶୂର ଭାବରେ।” ଏଭଳି ତ୍ରିଜଟାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ବିବରଣୀ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ ସୀତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଭରା ଭାବନା ଏଉଁଠାରେ ଅନ୍ତ ହେଲା।