ସୀତା ରାବଣଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ଓ ଲଙ୍କାର ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି କହିଲେ, “ଏହି ପାପୀ ରାକ୍ଷସପତି ରାବଣ ଯେତେବେଳେ ବଧ ହେବେ, ତେବେ ଅଜୟ ଲଙ୍କା ଜଣେ ପତିହୀନା ବିଧବା ମହିଳା ପରି ଶୋକାକୁଳ ହେଇଯିବ। ଯେଉଁ ସହର ଆଗରୁ ସମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ଉତ୍ସବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭରିଥିଲେ, ସେଇ ଲଙ୍କା ଏବେ ପତିହୀନା ଜଣେ ନାରୀ ପରି ନିର୍ଜୀବ ହେଇଯିବ। ଅତି ଶୀଘ୍ର ମୁଁ ଏଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ରାକ୍ଷସ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଦୁଃଖର ଆର୍ତ୍ତନାଦ ଶୁଣିବି। ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକା ଲଙ୍କା, ତାଙ୍କର ଅଲୋକ ନଶ୍ୱ, ପ୍ରମୁଖ ରାକ୍ଷସମାନେ ବଧ ହୋଇଯିବେ, ଏବଂ ରାମଙ୍କର ବାଣରେ ଏହି ସହର ଦଗ୍ଧ ହେଇଯିବ। କାହିଁକି ଏହି ବୀର ରାମ, ରକ୍ତ-ତାମ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରି, ମୁଁ ଏଠାରେ ରାକ୍ଷସର ଘରେ ରହୁଛି ବୋଲି ଜାଣି ପାରୁନାହାନ୍ତି? ଏହି କ୍ରୁର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଏବେ ଆସିଗଲା। ଏହି ଦୁର୍ଜନ ମୋ ପାଇଁ ଯେ ମୃତ୍ୟୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି, ସେଉଁଥିରେ ମୋର ଶେଷ ସମୟ ଆସିଛି; ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଧର୍ମ କ’ଣ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ଅବଶ୍ୟ, ଅଧର୍ମରୁ ବଡ଼ ବିପଦ ଆସିବ; ଏହି ମାଂସଖାଦୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଧର୍ମ ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି। ନିଶ୍ଚିତ, ଏହି ରାକ୍ଷସ ମୋତେ ସକାଳ ଭୋଜନ ଭାବେ ନିର୍ବାଚିତ କରିବେ; ମୋର ପ୍ରିୟ ଦର୍ଶନ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇ କିପରି ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖ ସହିବି? ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ରକ୍ତ-ତାମ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବା ନାହିଁ, ଶୀଘ୍ର ମୁଁ ସ୍ୱାମୀ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇ ବୈବସ୍ୱତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି। ଯଦି ରାମ, ଭରତଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ, ମୁଁ ବଞ୍ଚି ଅଛି ବୋଲି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଜାଣିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ପୃଥିବୀ ତଳାଶ କରିବେନାହାନ୍ତି। ନିଶ୍ଚିତ, ମୋ ପ୍ରତି ଦୁଃଖରେ ସେ ବୀର, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ, ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ। ଧନ୍ୟ ସେଇ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାଋଷିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋର ବୀର, କମଳାକ୍ଷୀ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି। କିମ୍ବା ସେ ଧୀମାନ୍, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଆହୁରି ମୋ ନାରୀ ଭାବର କୌଣସି ଅର୍ଥ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ଦର୍ଶନ ମିଳେ, ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ; ଯେଉଁଠାରେ ଦର୍ଶନ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ମିତ୍ରତା ନାହିଁ। କୃତଘ୍ନମାନେ ନାଶ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ରାମ ଏପରି କରିବେନାହାନ୍ତି। ମୋର ଗୁଣ ଅଭାବ ନା ମୋର ଅପୂର୍ଣ୍ଣ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ, ଯାହାର ଫଳରେ ମୁଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତି ଯୋଗ୍ୟ ସୀତା, ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇଛି? ମହାନ ଆତ୍ମା ରାମଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇ ବଞ୍ଚିବାଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଭଲ। କିମ୍ବା, ସେଇ ଦୁଇ ଉତ୍ତମ ଭାଇ, ଶସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରି, ଅରଣ୍ୟରେ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଭୋଜନ କରୁଥିବେ, ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଚରଣ କରୁଥିବେ। କିମ୍ବା, ସେଇ ବୀର ଦୁଇ ଭାଇ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧୋଖା ଦେଇ ହତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିଛି, ତଥାପି ମୋର ଦୁଃଖ ଶମନ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସୁନାହିଁ। ଧନ୍ୟ ସେଇ ମହାତ୍ମା, ସତ୍ୟବାନ ଋଷିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମସଂୟମୀ ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରିୟ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ ନାହିଁ। ପ୍ରିୟ ଜିନିଷରୁ ଦୁଃଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଅପ୍ରିୟ ଜିନିଷରୁ ତ ଆଉ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଆସେ; କିନ୍ତୁ ସେଇ ମହାତ୍ମାମାନେ କେବେ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏଭଳି ଭାବେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇ, ଏବେ ଏହି ପାପୀ ରାବଣଙ୍କ ଅଧୀନରେ ମୁଁ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବି। ଏହିପରି ସୀତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଅତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, କେହି କେହି ତୁରନ୍ତ ଚାଲି ଯାଇ ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ। ତାପରେ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ପୁଣିଥରେ ସୀତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି, ଏକେ ଅର୍ଥ ଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର କଠୋର କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏ ଅନର୍ହ ସୀତା, ଆଜି ଆମେ ତୋର ମାଂସ ଇଚ୍ଛାମତେ ଭୋଜନ କରିବୁ!” ଏପରି କ୍ରୁର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବୃଦ୍ଧ ରାକ୍ଷସୀ ତ୍ରିଜଟା, ଜାଗୃତ ବୁଦ୍ଧିରେ କହିଲେ, “ତମେ ନିଜ ମାଂସ ଭୋଜନ କର, ଦୁଷ୍ଟମାନେ! ତମେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ଦଶରଥଙ୍କ ସ୍ନୁଷା ସୀତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରିପାରିବ ନାହ। ଯେହেতୁ ଆଜି ମୁଁ ଏକ ଭୟଙ୍କର, କେଶଉଠା ଦେଖାଯିବା ସ୍୵ପ୍ନ ଦେଖିଛି, ଯାହା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାଶ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍୵ାମୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଦ୍ରଷ୍ଟାବ୍ୟ।” ତ୍ରିଜଟାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଏବେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ତ୍ରିଜଟାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “କ’ଣ ସ୍୵ପ୍ନ ଦେଖିଲୁ? ଆମେ ତୁମ ମୁଖରୁ ସେ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ତ୍ରିଜଟା ସମୟୋପଯୁକ୍ତ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ସ୍୵ପ୍ନ କଥା ଖୋଲି କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଏକ ଦିବ୍ୟ ହାତୀଦାନ୍ତର ପଳଙ୍କ ଆକାଶରେ ଉଡୁଛି। ରଘୁବଂଶୀ ରାମ, ଧଳା ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଏହି ପଳଙ୍କରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଆସୁଛନ୍ତି। ଏବଂ ଏହି ସ୍୵ପ୍ନରେ ଦେଖିଲି, ସୀତା ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଏକ ଧଳା ପାହାଡ଼, ଯାହା ସାଗର ଦ୍ୱାରା ବେଷ୍ଟିତ, ସେଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ସୀତା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ରାମ ସହ ଏଭଳି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସୂର୍ୟ ସହ ଏକତ୍ରିତ। ପୁଣି ରଘୁବର ଚାରି ଦାନ୍ତ ଥିବା ଏକ ମହା ହାତୀ ଭାବେ ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୁଇଜଣେ ଏକାସাথে ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇ ଦେଖାଦେଲେ। ଧଳା ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସେମାନେ ଜାନକୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରବଳ ହାତୀ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ସେଠାରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରେ ଜାନକୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଅଂକରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ। ପରେ, ସେ ଲୋଟସ୍-ନୟନା ଜାନକୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଅଂକରୁ ଉଠି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ମୁହଁ ହାତରେ ମୋଚି, ସେଇ ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ର ଓ ଚଉଡ଼ ଚକ୍ଷୁ ସୀତା ସହିତ ଏହି ମହା ହାତୀ ଲଙ୍କା ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।” ଏପରି ଭୟଙ୍କର ସ୍୵ପ୍ନ ଦେଖି ତ୍ରିଜଟା ଭବିଷ୍ୟତ୍ ଘଟଣାର ଆଶଙ୍କା କରି ସବୁଠାରୁ ଏହି ଦେଖା ଦେଲେ।