ଲଙ୍କାର ଅଶୋକବାଟିକାରେ ରାବଣଙ୍କ ଘରେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ କୠୱୁର ରାକ୍ଷସୀମାନେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଧମକ ଦେଉଥିଲେ। ଏକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲା, "ସ୍ୱାହା ଯେପରି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଓ ଶଚୀ ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି ଦୁଃଖିତ ଓ ଅପରାଜିତ ରାମଙ୍କୁ ଭାବୁଛ? ତୁମେ ଯଦି ଆମ କଥା ଶୁଣିବ ନାହିଁ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଭକ୍ଷିବା।" ଏହାପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, ନାମ ବିକଟା, ତାଙ୍କ ଝୁଲିଥିବା ସ୍ତନ ନେଇ କ୍ରୋଧରେ ମୁଠି ଉଠାଇ ସୀତାଙ୍କୁ ଧମକ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୈଥିଳୀ, ତୁମର ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଦେଖି ଆମେ ଦୟା ଓ ଉପକାର ବୁଝି ବହୁତ ଅଉଚିତ୍ୟହୀନ କଥା ସହିଛୁ। ଆମର ଆବଶ୍ୟକ ଉପଦେଶ ତୁମେ ଶୁଣୁନାହଁ। ସମୁଦ୍ର ପାର୍ ହୋଇ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣାଯାଇଛି, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନେ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ରାବଣଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ତୁମେ ତାଙ୍କ ଘରେ ଆମ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହେଉଛ। ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବଞ୍ଚାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ମୈଥିଳୀ, ଆମ କଥା ଶୁଣ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ।" "ଏହି ଅନର୍ଥ ପ୍ରଳାପ ଛାଡ଼, ଦୁଃଖରେ ଡୁବିବା ଉପରେ ଅବସାନ ଦେଅ। ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖ ଖୋଜ, ନିରନ୍ତର କ୍ଷୁଦ୍ରତା ଛାଡ଼। ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ସହ ଇଚ୍ଛାମତେ ବିହାର କର। ଜଣେ ଯୁବତୀ ପାଇଁ ଯୌବନ କ୍ଷଣିକ, ଏହି କଥା ଆମେ ଭଲଭାବରେ ଜାଣୁ। ତୁମର ସମୟ ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର। ଏଠାର ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନ, ପାହାଡ଼ ଉପତ୍ୟକା ସବୁ ତୁମର। ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ସହ ଘୁଞ୍ଚିବା, ତୁମ ମଦଭରା ଚକ୍ଷୁରେ ଏହା ଉପଭୋଗ କର। ହଜାର ହଜାର ନାରୀ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିବେ। ରାବଣଙ୍କୁ ତୁମେ ସ୍ୱାମୀ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର, ନହେଲେ ମୈଥିଳୀ, ମୁଁ ତୁମ ହୃଦୟ ଫାଟି ଭକ୍ଷିବି। ଯଦି ଆମ କଥା ଠିକ୍ ଭାବେ ନ ମାନ, ତେବେ ଚଣ୍ଡୋଦରୀ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ—" ଏହିପରି ବଡ଼ ବଣ୍ଡୁକ ନେଇ ଚଣ୍ଡୋଦରୀ କହିଲା, "ଏହି ମୃଗନୟନୀ, ଭୟରେ କମ୍ପିତ ତାଙ୍କ ସ୍ତନ ଦେଖ, ଯେଉଁଥିରେ ରାବଣ ତାଙ୍କୁ ହରଣ କରିଛି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମୋ ମନରେ ବଡ଼ କ୍ରୋଧ ଜନ୍ମିଛି। ମୁଁ ତାଙ୍କ ଯକୃତ, ପ୍ଲୀହା, ବଡ଼ ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ତ୍ର ଭକ୍ଷିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୋ ମନ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଓ ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଖାଇବାକୁ ଉଦ୍ୟତ।" ଏବେ ପ୍ରଘାସା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, "ଏହି କ୍ରୁର ନାରୀର ଗଳା ଚେପି ମାରିଦେବା, ବିଳମ୍ବ କାହିଁକି? ପରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦେବା ଯେ ଏହି ମାନବୀ ମୃତ। ଏଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ସେ କହିବେ—ଖାଇଦିଅ।" ଏହାପରେ ଅଜାମୁଖୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, "ତାଙ୍କୁ କାଟି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଭାଗ କରିଦିଅ, ମୁଁ ବିବାଦ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ଶୀଘ୍ର ପାନୀୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଳା ଆଣ।" ଏହାପରେ ଶୂର୍ପଣଖା କହିଲେ, "ଅଜାମୁଖୀ ଯାହା କହିଛି, ତାହା ମୋତେ ଭଲ ଲାଗୁଛି। ଦୁଃଖ ନାଶକ ମଦ ଶୀଘ୍ର ଆଣ। ମାନବ ମାଂସ ଖାଇ ନିକୁମ୍ଭିଳାରେ ନୃତ୍ୟ କରିବା।" ଏଭଳି ଦୃଶ୍ୟଦୂଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଆତ୍ମବଳ ହାରି କାନ୍ଦିପକିଲେ। ଏଠିଠାରେ ମହାର୍ଷି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ମହାନ ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ପ୍ରସ୍ତୁତି ହେଉଛି ପ୍ଚବିଶତମ ସର୍ଗ। ଏହିପରି କ୍ରୁର ଓ କଠୋର କଥା ରାକ୍ଷସୀମାନେ କହିବା ସମୟରେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଅଶ୍ରୁପାତ କରିଲେ। ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଧମକ ଶୁଣି, ମନ ଦୃଢ଼ ରଖିଥିବା ଭଳି ଓ ଭୟଭୀତ ବୈଦେହୀ କଠୋର ଭାବରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ମାନବୀ ଥିବା ସ୍ଥିତିରେ କେବେ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବିନି। ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ମୁଁ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ମାନିବି ନାହିଁ, ଚାହିଲେ ମୁଁକୁ ଖାଇଦିଅ।" ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସୀ ଘେରି ରଖିଥିବା, ରାବଣଙ୍କ ଧମକ ଓ ଦୁଃଖରେ ବିକଳ ହୋଇ, ସୀତା ଶାନ୍ତି ନ ପାଇଲେ।