ବୈଦେହୀ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଆଜିଠାରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଣୀ ହେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବୁ। ଏହିପରି ଶୋଭା ଚିରଯୌବନ୍ୟ ବିଶିଷ୍ଟା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସଚୀ ଯେପରି, ତୁମେ ଏଠି କାହିଁକି ଦୁଃଖୀ ଓ ଅନ୍ତ୍ୟ କାଳ ଆସିଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ତୁମେ ଯଦି ଶୁଣିବାକୁ ମନା କରିବ, ତେବେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଭକ୍ଷିବା। ଏହି ସମୟରେ ବିକଟା ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, ତାଙ୍କର ଶୁଣା ଛାତି ଲୁହାଇ, ରାଗରେ ଶୀତାଙ୍କୁ ମୁଠି ଉଠାଇ ଭୟ ଦେଇ କହିଲା। ମୈଥିଳୀ, ତୁମ ମନ ଦୁଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମେ କିଛି ଅନୁଚିତ ଶବ୍ଦ ସହିଛୁ, କିନ୍ତୁ ଦୟା ଓ ଉପସ୍ଥିତିରେ। ଆମେ ଯାହା କହୁଛି, ତୁମେ ତାହା ଶୁଣୁନାହିଁ; ତୁମେ ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରି ଏଠି ଆଣାଯାଇଛ, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନେ କରିପାରିବେନାହିଁ। ତୁମେ ରାବଣଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ, ଏଠି ଆମେ ତୁମକୁ ରାବଣଙ୍କ ଗୃହରେ ରଖିଛୁ। ପୁରନ୍ଦର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେନାହିଁ; ମୈଥିଳୀ, ମୋ ଶବ୍ଦ ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତ କହୁଛି। ଏବେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼, ଅନବରତ ଶୋକ ତ୍ୟାଗ କର; ଆନନ୍ଦ ଓ ମୋଦ ଧାରଣ କର। ସୀତା, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ସହ ଇଚ୍ଛାମତେ ଖେଳ କର; ମୁଁ ଜାଣିଛି, ଲୋକମାନେ ଯୌବନ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ। ତୁମର ସମୟ ଥିବା ଯାଏଁ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର; ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନ ଓ ପାହାଡ଼ ଗୁଡିକ ତୁମର। ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ସହ ଘୁଞ୍ଚ, ମଦିରା ନୟନ ଶୋଭିତ ସୀତା; ହଜାର ଜନୀ ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ରହିବେ, ମନୋହରୀ। ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ନାଥ ରାବଣଙ୍କୁ ତୁମେ ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର, ନାହିଁ ହେଲେ, ମୈଥିଳୀ, ମୁଁ ତୁମର ହୃଦୟ ଖୁଣ୍ଡି ଭକ୍ଷିବି। ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ତୁମେ ଏହିପରି କରିବାକୁ ମନା କରିଲେ, ଚଣ୍ଡୋଦରୀ ନାମକ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ରାକ୍ଷସୀ ତୁମେ— ଏହିପରି ଏକ ବଡ଼ ବାଣ ଉଠାଇ, ତିନି କହିଲେ: "ଏହି ମୃଗନୟନୀ, ତାଙ୍କର ଛାତି ଭୟରେ କମ୍ପିତ—" ସୀତାଙ୍କୁ ରାବଣ ଅପହରଣ କରିଥିବା ଦେଖି, ମୋ ମନରେ ବଡ଼ ରାଗ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି; ମୁଁ ତାଙ୍କର ଯକୃତ, ପ୍ଲୀହା, ବଡ଼ ହୃଦୟ ଓ ସମସ୍ତ ଅନ୍ତ୍ର ଭକ୍ଷିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ମୋ ମନ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଭକ୍ଷିବାକୁ ଅଟୁଟ ରହିଛି; ଏବେ ପ୍ରଘାସା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ: "ଏହି କ୍ରୂର ନାରୀଙ୍କ ଗଳା ଚିପି ଦେଉ; ଏଉଁ ଦିଘା ଦେଖିବାକୁ କାହିଁକି? ତା'ପରେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଦେବା, ଏହି ମାନବୀ ମୃତ।" ଏଠି କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ସେ କହିବେ, "ଭକ୍ଷିଦେଉ।" ଏବେ ଅଜାମୁଖୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ: "ତାଙ୍କୁ କାଟି ଭାଗ କରି ଦେଉ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଭାଗ ଦେଉ; ବିବାଦ ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେନାହିଁ।" ଶୀଘ୍ର ପାନୀୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମାଳା ଆଣ; ଏବେ ଶୂର୍ପଣଖା କହିଲେ: "ଅଜାମୁଖୀ କହିଥିବା ମୋତେ ଭଲ ଲାଗିଛି; ଶୀଘ୍ର ମଦିରା ଆଣ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନଶ୍ୱ କରେ।" "ମାନବ ମାଂସ ଖାଇବା ପରେ ନିକୁମ୍ଭିଳାରେ ନୃତ୍ୟ କରିବା।" ଏପରି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଧମକ ଦେଉଥିବାବେଳେ, ଦେବକନ୍ୟା ସମ ସୀତା ତାଙ୍କର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ଅଶ୍ରୁ ବିସର୍ଜନ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାକବି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ମହିମାମୟ ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ପଚିଶତମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏପରି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ କଠୋର ଶବ୍ଦ କହିଲେ, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଅଶ୍ରୁ ଭରି କାନ୍ଦିଲେ। ଏହିପରି ଭୟ ଦେଇ ବିବେଧିତ ହେଲାବେଳେ, ବୈଦେହୀ ଦୃଢ଼ ମନ ରଖି, ଭୟରେ ଭାବୁକ ହୋଇ, ଅଶ୍ରୁ ଭରି କହିଲେ: "ମନୁଷ୍ୟ ଜନୀ ରାକ୍ଷସ ପତି ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଚାହୁଁଥିବା କର, ଆମେ ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଭକ୍ଷିଦେଉ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣିବିନାହିଁ।" ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଆବୃତ୍ତ, ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ ସୀତା ଶାନ୍ତି ନାପାଇ, ରାବଣଙ୍କ ଧମକ ଓ ଦୁଃଖରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ସୀତା ଭୟରେ ଭାରି କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଦେହ ଛାଡ଼ିବା ପରି; ଜଙ୍ଗଲରେ କଉଁ ଦ୍ୱାରା ଅପରିଚିତ ମୃଗୀ ପରି, ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ଧା ହେଲେ। ତା'ପରେ ଏକ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଅଶୋକ ଶାଖା ଧରି, ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିଥିବା ମନ ରଖି, ସ୍ୱାମୀ ରାମଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ତାଙ୍କର ଅଶ୍ରୁ ଝରି ଛାତି ଭିଜାଇଲା; ଚିନ୍ତା କରି, ଦୁଃଖର ଶେଷ ପାଇଲେନାହିଁ। କମ୍ପିତ ହୋଇ, ବନ୍ଦା କଳା ଚୁଟି ଅଳ୍ପ ବାତ୍ୟାରେ ଗଛ ପରି ପଡ଼ିଗଲା; ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦେଇଥିବା ଭୟରେ ମୁହଁ ଅବରଣ୍ତ ହେଲା। ସୀତା ଲମ୍ବା ଏବଂ ଘନ ଚୁଟି କମ୍ପିତ ହେଲା, ଚୁଟି ଏକ ସାପ ପରି ବେଉଁ ହେଉଥିଲା। ସୀତା, ଦୁଃଖ ଓ ରାଗରେ ଚିନ୍ତିତ, ଅଶ୍ରୁ ଭରି କାନ୍ଦି, ମିଥିଳାର କନ୍ୟା ଦୁଃଖରେ ମୁଁଚିଲେ। ସୀତା ଦୁଃଖରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ, "ହା ରାମ!" "ହା ଲକ୍ଷ୍ମଣ!" "ହା ଶ୍ୱାଶୁ କୌଶଳ୍ୟା! ହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁମିତ୍ରା!" ବୋଲି କାନ୍ଦିଲେ। ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ କହିଥିବା କଥା ସତ୍ୟ: ମୃତ୍ୟୁ ତାହାର ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ମିଳେନାହିଁ, ପୁରୁଷ ହେଉ କି ନାରୀ। ଏଠି ମୁଁ କ୍ରୂର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ, ରାମଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଜୀବନ ରଖିଛି, ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି। ମୁଁ ଅପୂର୍ବ ଶୁଭ ହିନ, ଦୟନୀୟ, ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିବା ଜନୀ ପରି ମରିଯିବି, ମଧ୍ୟ ସମୁଦ୍ରରେ ଥିବା ଭରା ଜାହାଜ ପରି, ପବନ ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ। ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିନାଥିବା, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିରେ ପଡ଼ି, ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଉଛି, ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତିତ ତୀର ପରି। ସେମାନେ ଧନ୍ୟ, ଯେମାନେ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ନୟନ ପଦ୍ମ ପତ୍ର ପରି, ସିଂହ ଚାଳ ତାଲ, ଉପକୃତ ଓ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ କଥା କହନ୍ତି।