ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଲାଡି ହାତରେ ନେଇ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, “ସୀତା ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ରାବଣଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।” ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କର ଦମକରେ, ମହାନ ନାରୀ ସୀତା ତାଙ୍କର ଅଶୁ ଝାଡି, ଶିଂଶପା ଗଛ ପାଖକୁ ଯାଇଲେ। ସୀତା, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଥିବା, ଶିଂଶପା ଗଛ ତଳେ ଆସି, ତାଙ୍କ ଚଉଁ ଦୃଢ଼ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା। ସୀତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଥିବା ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦମକ ଦେଇ ଲାଗିଲେ। ସୀତା ସ୍ଥିର, ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ମେଲା ଜମା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଓ ଭୟାନକ ମୁହଁ ଥିବା ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, ନାମ ଭିନତା, କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, “ସୀତା, ତୁମର ପତିର ପ୍ରେମ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରମାଣ ହୋଇଛି; ଯେଉଁଠି ଅତିକ୍ରମ ହୁଏ, ଶୁଭ ହୁଏନି। ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତୁମକୁ ଶୁଭ ହେଉ। ମାନବୀ ଜୀବନ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ଏବେ ମୈଥିଳୀ, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଉପକୃତ। ରାବଣଙ୍କୁ ତୁମେ ପତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର; ସେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ମହାରାଜ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ବୈଦେହୀ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ହେବା ଉପରେ, ଏହି ଦିନରୁ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଣୀ ହେବ। ଶ୍ୱାହା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯେପରି, ତୁମେ ରାମଙ୍କୁ କ’ଣ କାମ? ସେ ଦୁଃଖୀ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଶେଷ ହେବା ପରି। ଯଦି ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣିବ ନାହିଁ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଖାଇ ଦେବୁ।” ଏପରି ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, ନାମ ବିକଟା, ତାଙ୍କର ଛାଡ଼ି ଶା ଉଠାଇ, କ୍ରୋଧରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଦମକ ଦେଲା। “ମୈଥିଳୀ, ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିଲେ, ଦୟା ଓ ଉଦାରତାରେ ଆମେ ତୁମର ଅନେକ ଅନୁଚିତ କଥା ସହିଛୁ। ଆମର ସମୟୋଚିତ ଓ ଉପକୃତ କଥା ତୁମେ ଶୁଣୁ ନାହିଁ; ତୁମେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଆଣିଦିଆଯାଇଛ, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନେ କ୍ଷମା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ରାବଣଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ତୁମେ ପ୍ରବେଶ କରିଛ, ଏବଂ ରାବଣଙ୍କ ଘରରେ ଆମେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛୁ। ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ମୈଥିଳୀ, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ। ଏତେ ଅଶୁ ଝାଡ଼ିବା କ୍ଷମା; ଅନର୍ଥ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼। ଆନନ୍ଦ ଓ ଖୁସି କୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କର, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ସହିତ ଇଚ୍ଛାମତେ ଖେଳ କର; ଆମେ ଜାଣୁ, ଯୁବତୀମାନଙ୍କର ଯୁବାବସ୍ଥା ଅତି ଶୀଘ୍ର ଚଳିଯାଏ। ତୁମ ଦିନ ଥିଲା ଯାଏ, ଖୁସି ଉପଭୋଗ କର; ଶୋଭାମୟ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ପହାଡ଼ ଗୁହା ତୁମର। ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ସହିତ ଚାଲ, ମଦିରା ନୟନ ଥିବା; ହଜାର ନାରୀ ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ରହିବେ, ଶୋଭାବନ୍ତୀ। ରାବଣଙ୍କୁ ପତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ମହାରାଜ; ନାହିଁ ହେଲେ, ମୈଥିଳୀ, ମୁଁ ତୁମର ହୃଦୟ ଫାଟି ଖାଇ ଦେବି। ଏହି କଥା ଠିକ୍ ଭାବେ ନ କରିଲେ, ଚଣ୍ଡୋଦରୀ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ—” ଏହି ଭୟଙ୍କର ବର୍ଗୀ ଦେଖାଇ, ତାଙ୍କର ଦିଗ୍ଗଜ ବର୍ଚ୍ଛ ଉଠାଇ, କହିଲେ, “ଏହି କ୍ରୋଧାଳୁ ନୟନ ଥିବା, ଭୟରେ କମ୍ପିଥିବା ଶୋଭାମୟ ନାରୀ—” ସୀତାକୁ ରାବଣ ଚୋରି ନେଇଥିବା ଦେଖି, ମୋ ମନରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଜାଗିଛି; ମୁଁ ତାଙ୍କର ଯକୃତ, ପ୍ଲୀହା, ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ତ୍ରା ଖାଇବାକୁ ଚାହେଁ। ମୋ ମନ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଖାଇବାକୁ ଚାହେଁ; ପ୍ରଘାସା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ନାରୀଙ୍କର ଗଳା ଚିପିଦିଅ—କ’ଣ ବିଳମ୍ବ? ପରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦିଅ ଯେ ଏହି ମାନବୀ ମୃତ। ଏଠାରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ସେ କହିବେ, ‘ଖାଇ ଦିଅ।’ ତାପରେ ଅଜାମୁଖୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, “ତାଙ୍କୁ କାଟି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଭାଗ କରିଦିଅ; ବିବାଦ ମୁଁ ପସନ୍ଦ କରିନି।” ଶୀଘ୍ର ମଦ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମାଳା ଆଣିଦିଅ; ଏହା ପରେ ଶୂର୍ପଣଖା କହିଲେ, “ଅଜାମୁଖୀ କହିଥିବା ଯାହା, ମୁଁ ଏହାକୁ ପସନ୍ଦ କରିଛି; ଶୀଘ୍ର ମଦ୍ୟ ଆଣିଦିଅ, ଏହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ। ମାନବ ମାଂସ ଖାଇ, ନିକୁମ୍ଭିଳା ଠାରେ ନୃତ୍ୟ କରିବା।" ଏପରି ସୀତା, ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ, ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କର ଦମକରେ ତାଙ୍କର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ଅଶୁ ଝାଡ଼ିଲେ। ଏବେ ତୁମେ ଶୁଣ, ମହାକବି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ପଚିଶତମ ସର୍ଗ। ଏହି ଭୟଙ୍କର, କଠୋର ଓ ଅନେକ କଥା ରାକ୍ଷସୀମାନେ କହିଥିବା ପରେ, ଜନକ ଜନୀ ସୀତା କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇ ଅଶୁ ଝାଡ଼ିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ କଥା କହିଲେ, ବୈଦେହୀ, ଦୃଢ଼ ମନ ଥିଲେ, ଭୟରେ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଅଶୁରେ ଅଟକିଗଲା। ସେ କହିଲେ, “ମାନବୀ ରାକ୍ଷସା ପତି ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଆମେ ଚାହୁଁ ତୁମେ ମୋତେ ଖାଇ ଦିଅ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମର ଆଜ୍ଞା ମାନିବି ନାହିଁ।” ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଥିବା, ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ ସୀତା, ଦୁଃଖ ଓ ରାବଣଙ୍କ ଦମକରେ ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ ନାହିଁ। ସୀତା ଭୟରେ ତାଙ୍କର ଦେହ କମ୍ପିଗଲା, ମନେ ଲାଗିଲା ଦେହ ଛାଡ଼ିଯିବାରେ; ଏକ ମଣ୍ଡା ଭଲି ଜଙ୍ଗଲରେ କାଉ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ପାଇଥିବା ମଣ୍ଡା ପରି। ଏଉଁବେଳେ ଏକ ଫୁଲେଇଥିବା ଅଶୋକ ଶାଖା ଧରି, ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିଥିବା ମନରେ ସୀତା ତାଙ୍କର ପତି ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ତାଙ୍କର ଅଶୁ ତାଙ୍କର ଉଦାର ଉରସ୍ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା; ଚିନ୍ତା କରି, ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଭୟରେ ତାଙ୍କର ଦେହ କମ୍ପି, ବାତ୍ୟାରେ ପଡ଼ିଥିବା କଦଳୀ ଗଛ ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ; ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ଭୟେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ରଙ୍ଗ ହରାଇଗଲା।