ସୀତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରୁ ଦୂତୀୟ ରୂପରେ ଦୃତଗତିରେ ଆସି, ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦାନ୍ତ ନ ଚାଟିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସୀତା ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଠାର ଧରି, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, “ଏ ସ୍ତ୍ରୀ ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ରାବଣଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ ନୁହେଁ।” ଭୟଭୀତ, ଶୋକାକୁଳ ସୀତା ତାଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ପୁଞ୍ଜି, ଶିଂଶପା ଗଛ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଥିଲେ, ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଭାରି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ମୁଁହ ଉପରେ ଦୁଃଖର ଛାୟା, ମେଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତିର ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, ନାମ ଥିଲା ବିନତା, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ସୀତା, ତୁମେ ପତିଙ୍କ ପ୍ରେମ ଯଥେଷ୍ଟ ଦେଖିଛ; ଅତିରିକ୍ତ କିଛି ଭଲ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତୁଷ୍ଟ, ତୁମ ପୂର୍ବ ମାନବୀୟ ଧର୍ମ ପୂରଣ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଏହି କଥା ତୁମ ପାଇଁ ଉପକାରୀ। ରାବଣଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର, ସେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ମହାରାଜ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି। ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, ଆଜିଠାରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଣୀ ହେଉ। ଯେପରି ଶ୍ୱାହା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ସେପରି ତୁମ ରାମଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତା କ’ଣ? ସେ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଶେଷ ହେବା ଦ୍ୱାରା। ଯଦି ତୁମେ ଆମ କଥା ଶୁଣିବ ନାହିଁ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଭକ୍ଷିବା।" ଏହି ସମୟରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, ନାମ ବିକଟା, ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ମୁଠି ଉଠାଇ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୈଥିଳୀ, ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମେ କେବଳ କରୁଣା ଓ ମୃଦୁତାରୁ ତୁମ ଅନେକ ଅଯୋଗ୍ୟ କଥା ଅନୁଭବ କରିଛୁ। ଆମର ଉପକାରକ ସମୟୋପଯୋଗୀ ଉପଦେଶ ତୁମେ ଶୁଣୁନାହାଁ। ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରି ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଆଣାଯାଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଯିବା କଠିନ। ରାବଣଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ତୁମେ ପ୍ରବେଶ କରିଛ, ଏବଂ ଆମେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛୁ। ଏଠାରେ ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବଞ୍ଚାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏବେ ଆମ କଥା ଶୁଣ, ଏହି କଥା ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ। ଅଧିକ ଅଶ୍ରୁ ଝାଡିବା ଥାଉ, ଏହି ନିର୍ଫଳ ଶୋକ ତ୍ୟାଗ କର, ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସ ଖୋଜ। ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ସହିତ ଇଚ୍ଛାମତେ ଖେଳ, କାରଣ ଯୁବତୀଙ୍କ ଯୌବନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୀଘ୍ର ଅତିତ ହୁଏ। ତୁମେ ଯେପରି ଚାହଁ, ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର, ସୁନ୍ଦର ବାଗାନ, ପର୍ବତ ଉଦ୍ୟାନ ସବୁ ତୁମର। ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ସହିତ ଭ୍ରମଣ କର, ତୁମ ପାଖରେ ହଜାର ହଜାର ଦାସୀ ଥିବେ। ରାବଣଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର, ନାହିଁ ହେଲେ ମୈଥିଳୀ, ମୁଁ ତୁମ ହୃଦୟ ଚିରି ଭକ୍ଷିବି। ଯଦି ଆମ କଥା ଏକାନ୍ତ ରୂପେ ନ କର, ତେବେ ଚଣ୍ଡୋଦରୀ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ—" ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଚଣ୍ଡୋଦରୀ ଏକ ବଡ଼ ବର୍ଚ୍ଛି ଉଠାଇ କହିଲେ, “ଏହି ମୃଗନୟନୀ, ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଅଂଶୁ ତ୍ରମ୍ବିତ— ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୁରାଯିବାକୁ ଦେଖି, ମୋ ମନରେ ବଡ଼ କ୍ରୋଧ ଉଦ୍ଭବିଛି; ମୁଁ ତାଙ୍କ ଯକୃତ, ପ୍ଳୀହା, ହୃଦୟ ଓ ସମସ୍ତ ଅଂତ୍ର ଭକ୍ଷିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୋ ମନ ତାଙ୍କ ଅଂଗ ଓ ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ଷିବାକୁ ଟିକିଛି।” ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରଘାସା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଗଳା ଚେପି ହତ୍ୟା କରିଦେବା; ଆଉ ବିଳମ୍ବ କାହିଁକି? ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦେବା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ କହିବେ, ‘ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ଷିଅ।’” ଏବେ ଅଜାମୁଖୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, “ତାଙ୍କୁ କାଟି ଦେଉ, ପରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଅଂଶ କରି ଦେଉ। ଆମେ ବିବାଦ ଚାହୁଁନାହିଁ, ତେଣୁ ବିଭାଜନ କରି ଖାଉ।” ଏହିଠାରେ ଶୂର୍ପଣଖା କହିଲେ, “ଅଜାମୁଖୀ ଯାହା କହିଛି, ସେଇ ମୋତେ ଭଲ ଲାଗିଲା। ଶୀଘ୍ର ମଦ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଳା ଆଣ, ମଦ୍ୟ ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ। ମାନବ ମାଂସ ଭୋଗ କରି, ନିକୁମ୍ଭିଳାରେ ନୃତ୍ୟ କରିବା।” ଏପରି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲେ, ସେ ସାହସ ହରାଇ ଅଶ୍ରୁ ବର୍ଷା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହିଠାରେ ମହାକବି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ଶ୍ରୀମଦ୍ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ପ୍ଚିଶତମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏମିତି ଭୟଙ୍କର, କଠୋର ଏବଂ ଅନେକ କଥା ରାକ୍ଷସୀମାନେ କହିଲେ, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଅତ୍ୟଧିକ ଅଶ୍ରୁ ବର୍ଷା କରିଲେ। ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ମନୋବଳ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଲି, ଭୟରେ କମ୍ପିତ ସୀତା ଅଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ମାନବୀ ଏବଂ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ବିବାହ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, କରି ମୋତେ ଭକ୍ଷିଦିଅ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ମୁଁ କଦାପି ପାଳନ କରିବିନାହିଁ।” ଏହିପରି ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଘେରି ରଖି, ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଶାନ୍ତି ନ ପାଇଲେ, ରାବଣଙ୍କ ଭୟ ଓ ଧମକରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସେ ଏପରି କମ୍ପିଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ହରିଣୀ ଦଳରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ, ଅରଣ୍ୟରେ କାଉଁଁ କାଉଁଁ କରୁଥିବା କାଉଁଁ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପୀଡିତ। ତାଁ ଏକ ବଡ଼ ଫୁଲ ଥୋଇଥିବା ଅଶୋକ ଶାଖା ଧରି, ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ, ପତିଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁଁରୁ ଝରୁଥିବା ଅଶ୍ରୁଧାରା ଦ୍ୱାରା ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଭିଜିଯାଉଥିଲା; ଚିନ୍ତା କରି କରି, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖର ଶେଷ ମିଳିଲା ନାହିଁ।