ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କର କଠୋର କଥା ଶୁଣି, କମଳ ଦଳ ସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟା, ଅଶୁପୂର୍ଣ୍ଣ ନୟନ ସୀତା କଥା କହିଲେ— “ତୁମେମାନେ ଏକାଠି ମିଶି ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଘୃଣିତ କଥା କହୁଛ, ସେମାନେ ମୋ ମନରେ ରହେନାହିଁ। ମୁଁ ଏକ ମାନବୀ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବି ନାହିଁ; ଯଦି ଚାହଁ, ମୋତେ ଭୋଜନ କର, କିନ୍ତୁ ମୁଁ କଦାଚିତ୍ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ମାନିବି ନାହିଁ। ମୋ ସ୍ବାମୀ ଦରିଦ୍ର ହେଉନ୍, କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିବେ, ସେଉଁଥିରେ ମୋ ସ୍ବାମୀ ସେଇ; ମୁଁ ସେଁଠାରେ ସଦା ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଯେପରି ସୁବର୍ଚଳା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି। ଯେପରି ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଅରୁନ୍ଧତୀ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ, ସୁକନ୍ୟା ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ, ସାବିତ୍ରୀ ସତ୍ୟବତଙ୍କୁ, ଶ୍ରୀମତୀ କପିଳଙ୍କୁ, ମଦୟନ୍ତୀ ସୌଦାସଙ୍କୁ, କେଶିନୀ ସଗରଙ୍କୁ, ଦମୟନ୍ତୀ ନଳଙ୍କୁ, ଭୀମୀ ତାଙ୍କ ସ୍ବାମୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେବା କରନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୋ ସ୍ବାମୀ ଇକ୍ଷ୍ବାକୁବଂଶଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମଙ୍କୁ ସଦା ଭକ୍ତି କରେ।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଦୃଢ଼ ଓ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ରାବଣଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଶିଂଶପା ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ହନୁମାନ୍ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ। ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସବୁଦିଗରୁ ଦୃତ ଚାଲି, ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ, ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଦହନଶୀଳ ଦାନ୍ତ ଚାଟି, କ୍ପମାନ୍ତିଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଧାରାଳ କୁଠାର ନେଇ, ଆକ୍ରୋଶରେ କହିଲେ: “ଏହି ମହିଳା ରାକ୍ଷସସ୍ବାମୀ ରାବଣଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।” ଭୟଭୀତ ସୀତା, ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ଭୟ ଦେବାରେ, ତାଙ୍କ ଅଶୁ ପୁଞ୍ଜ拂ି ଶିଂଶପା ଗଛ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଦୁଃଖରେ ଅତିବିସ୍ତୃତ ଚକ୍ଷୁ ଦେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଚାରିପାଖରେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଉଥିଲେ—ସୀତା କ୍ଷୀଣ, ଦୁଃଖିତ ମୁହଁ, ମେଳିଆ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଚେହେରା, କୁଞ୍ଚିତ ପେଟ ବିଶିଷ୍ଟ, ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସୀ ଭିନତା କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, “ହେ ସୀତା, ତୁମ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ପ୍ରେମ ପ୍ରମାଣ ପ୍ରୟାପ୍ତ ଦେଖିଲୁ; ସବୁଠି ଅତିରିକ୍ତତା ଦୁଃଖକୁ ଆନେ। ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ; ମାନବୀୟ ଧର୍ମ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ଏବେ ମୋ କଥା ମାନ, ମୈଥିଲୀ, ଏହି ଉପକାରକ। ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ରାବଣଙ୍କୁ ସ୍ବାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର; ସେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ସମାନ ସକ୍ତିଶାଳୀ। ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତା, ଏହି ଦିନରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ରାଣୀ ହେଉ। ଯେପରି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶଚୀ, ସେପରି ରାବଣଙ୍କୁ ତୁମେ; ଦୁଃଖୀ ଓ ଜୀବନଶୂନ୍ୟ ରାମଙ୍କ ଦରକାର କ’ଣ? ଯଦି ମୋ କଥା ମାନିବ ନାହାଁ, ଏଠାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଭକ୍ଷିବା।" ଏହିପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, ବିକଟା, ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଷଣ୍ଢ ଉଠାଇ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଲେ। କହିଲେ, “ମୈଥିଲୀ, ତୁମ ଅନେକ ଅନୁଚିତ କଥା ସହିଛୁ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ମନ ଦୁଷ୍ଟ। ଆମ ସମୟୋଚିତ ଉପଦେଶ ଶୁଣୁନାହଁ; ତୁମକୁ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘାଇ ଆଣାଯାଇଛି। ଏଠା ଭୟଙ୍କର ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁର; ତୁମେ ତାଙ୍କ ଘରେ ଆମ ରକ୍ଷାରେ ଅଟକିଛ। ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବଞ୍ଚାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଏହି ଉପକାରକ। ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଅଶୁ; ଏହି ବ୍ୟର୍ଥ ଶୋକ ଛାଡ଼; ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସ ଖୋଜ। ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ସହ ଇଚ୍ଛାମତେ ବିହାର କର; ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ଯୌବନ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଶେଷ ହୁଏ। ଏଠାର ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନ ଓ ପାହାଡ଼ ଗୁହା ସବୁ ତୁମର; ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ସହ ଚରଣ କର, ଅନେକ ନାରୀ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିବେ। ରାବଣଙ୍କୁ ସ୍ବାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର, ନହେଲେ ତୁମ ହୃଦୟ ଛିଣି ଭକ୍ଷିବି।" ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂକଳ୍ପ ମଧ୍ୟରେ ଚଣ୍ଡୋଦରୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ ବଡ଼ ବର୍ଚ୍ଛ ନେଇ କହିଲା: “ଏହି ମୃଗନୟନୀ, ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଉରଃସ୍ଥଳ କମ୍ପିଛି— ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୋରାଯିବାକୁ ଦେଖି, ମୋତେ ବଡ଼ କ୍ରୋଧ ହେଲା; ମୁଁ ତାଙ୍କ ଯକୃତ୍, ପ୍ଳୀହା, ମହାହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ତ୍ର ଭକ୍ଷିବାକୁ ଚାହେ। ମୋ ମନ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଖାଇବାକୁ ଚାହେ।" ତାପରେ ପ୍ରଘାସା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, “ଏହି କଠୋର ମହିଳାଙ୍କ ଗଳା ଚେପିଦେଇବା; ବିଳମ୍ବ କାହିଁକି? ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦିଅ, ଏହି ମାନବୀ ମୃତ। ନିଶ୍ଚୟ, ସେ କହିବେ—‘ଏହାକୁ ଭକ୍ଷିବା।’” ଏହି ସମୟରେ ଅଜାମୁଖୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, “ଏହାକୁ କାଟି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଅଂଶ କରିବା; ବିବାଦ ମୋତେ ପସନ୍ଦ ନୁହେଁ। ଶୀଘ୍ର ପାନୀୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମାଳା ଆଣ।" ଶୂର୍ପଣଖା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ ତାପରେ କହିଲେ, “ଅଜାମୁଖୀ ଯାହା କହିଛି, ସେଇ ମୋତେ ପସନ୍ଦ; ଦ୍ରୁତ ପାନୀୟ ଆଣ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱ କରେ।” ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଚାରିପଟେ ରଖି, ତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଉଥିଲେ, ଭୟ, ଦୁଃଖ ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ସୀତା ଶିଂଶପା ଗଛ ତଳେ ନିରାଶ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ରହିଲେ।