ସୀତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ମମ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଏହି ମାନବ ରାମଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ହାରାଇଛନ୍ତି, ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ବିଫଳ ଓ ମନମାରା ହୋଇଛନ୍ତି, ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷୀ ମହିଳା।” ଏହି ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କମଳ ଦଳ ସମ ନୟନ ଥିବା ସୀତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରିଗଲା, ସେ କଥା କହିଲେ, “ତୁମେମାନେ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଘୃଣିତ କଥା କହୁଛ, ସେମାନେ ମୋ ମନରେ ବସି ନଥାଏ। ଏକ ମାନବୀ କେବେ ରାକ୍ଷସର ପତ୍ନୀ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତୁମେମାନେ ଚାହିଲେ ମୋତେ ଖାଇଦେଉ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମେମାନଙ୍କର କଥା କେବେ ଶୁଣିବି ନାହିଁ। ରାମ ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ମୋର ପତି, ମୁଁ ସଦା ସେମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରେ, ଯେପରି ଶୁବର୍ଚଳା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କରେ। ଯେପରି ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଅରୁଣ୍ଧତୀ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ, ସୁକନ୍ୟା ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ, ସାବିତ୍ରୀ ସତ୍ୟବତଙ୍କୁ, ଶ୍ରୀମତୀ କପିଳଙ୍କୁ, ମଦୟନ୍ତୀ ସୌଦାସଙ୍କୁ, କେଶିନୀ ସଗରଙ୍କୁ, ଦମୟନ୍ତୀ ନଳଙ୍କୁ, ଭୀମୀ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ସଦା ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୋର ପତି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ।” ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାବଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ମୁଁହଁ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶିଂଶପା ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ହନୁମାନ ଚୁପ୍ଚାପ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଚାରିଦିଗରୁ ଦୃତ ଗତିରେ ଆସି, ଦୀର୍ଘ ଦହନ୍ତି ଦାତ ଚାଟି, କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୀତା କ୍ପମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଟାର ଧରି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ରାବଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ସୀତା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।” ଭୟଭୀତ ସୀତା, ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ହାତରେ ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ, ଅଶ୍ରୁ ପୁଞ୍ଜି, ଶିଂଶପା ଗଛ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସୀତା, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ମଧ୍ୟରେ, ତିନିଏ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଶିଂଶପା ଗଛ ତଳେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ, ଦୁଃଖିତ ମୁହଁ, ମେଳା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତା’ପରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ରାକ୍ଷସୀ, ନାମ ଭିନତା, କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, “ଓ ସୀତା, ତୁମ ପତିଙ୍କର ପ୍ରେମ ଏପରି ଯଥେଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଇଛି; ଯେଉଁଠାରେ ଅତିରିକ୍ତ ଥାଏ, ସେଠାରେ ଅପଶ୍ରୟ ଆସେ। ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ; ମାନବୀ ହିସାବରେ ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇଛି। ଏବେ ମୋର କଥା ଶୁଣ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ। ରାବଣଙ୍କୁ ପତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର, ସେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି। ଓ ବୈଦେହୀ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କର, ଏହି ଦିନରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଣୀ ହେଉ। ଯେପରି ସ୍ୱାହା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଖରେ, ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ, ସେପରି ରାବଣଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର, ରାମଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ଦରକାର, ସେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଜୀବନ ଶେଷ ପରି ଅଛନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣିବ ନାହିଁ, ଏଠି ଏଠି ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଖାଇଦେବୁ।” ତା’ପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, ନାମ ବିକଟା, ଲମ୍ବା ଛାତି ଓ କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ମୁଠି ଉଠାଇ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଓ ମୈଥିଳୀ, ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମେ ଦୟା ଓ ସହନଶୀଳତାରୁ ତୁମ ବିପରୀତ କଥା ଅନେକ ଦିନ ଶୁଣିଛୁ। ଆମେ ଯେଉଁ ସମୟରେ ଉପଦେଶ ଦେଉଛୁ, ତୁମେ ଶୁଣୁନାହାଁ। ତୁମେ ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରି ଏଠାକୁ ଆଣାଯାଇଛ, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ। ତୁମେ ରାବଣଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛ, ତାଙ୍କ ଘରେ ଆମେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛୁ। ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର) ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବଞ୍ଚାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ। ଅତିରିକ୍ତ ଅଶ୍ରୁ ଝାରିବା ଚାଲିଦିଅ, ଏହି ଅକାରଣ ଦୁଃଖ ପକାଇବା ଛାଡ଼ିଦିଅ। ଆନନ୍ଦ ଓ ଖୁସି ନେ, ଦୁଃଖରେ ରହିବା ଅବସ୍ଥା ନୁହେଁ। ରାକ୍ଷସରାଜ ସହ ଇଚ୍ଛାମତି ଖେଳ, ମୁଁ ଭଲଭାବେ ଜାଣେ, ମହିଳାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୌବନ ଅତି ଶୀଘ୍ର ହେଉଛି। ଯେପରି ତୁମର ସମୟ ରହିଛି, ଖୁସି ଉପଭୋଗ କର; ମନୋହର ବାଗ ଓ ପାହାଡ଼ ଉଦ୍ୟାନ ତୁମ ପାଇଁ ଅଛି। ରାକ୍ଷସରାଜ ସହ ଘୁଞ୍ଚ, ମଦମତ ନୟନ ଥିବା ତୁମ ପାଇଁ ହଜାର ମହିଳା ଦାସୀ ରହିବେ। ରାବଣଙ୍କୁ ପତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର, ନହେଲେ ମୈଥିଳୀ, ମୁଁ ତୁମର ହୃଦୟ ଫାଟି ଖାଇଦେବି। ଯଦି ତୁମେ ମୋ କଥା ଠିକ୍ ଭାବେ ପାଳନ କରିବ ନାହିଁ, ତେବେ ଚଣ୍ଡୋଦରୀ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ—” ଚଣ୍ଡୋଦରୀ ବଡ଼ ବାଣ ଉଠାଇ କହିଲେ, “ଏହି ମୃଗନୟନୀ, ଭୟରେ କମ୍ପିତ ଛାତି ଥିବା—” “ସୀତାଙ୍କୁ ରାବଣ ହରିନେଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ମୋର ଏହି ବଡ଼ କ୍ରୋଧ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି; ମୁଁ ତାଙ୍କର ଯକୃତ, ପ୍ଳୀହା, ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ତ୍ର ଖାଇଦେବାକୁ ଚାହେଁ। ମୋ ମନ ଏପରି ହେଉଛି ଯେ, ତାଙ୍କର ଅଂଗ, ମୁଣ୍ଡ ସବୁ ଖାଇଦେବି।” ତା’ପରେ ପ୍ରଘାସା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, “ଏହି କଠୋର ମହିଳାର ଗଳା ଚେପି ମାରିଦିଅ—କ’ଣ ଅପେକ୍ଷା? ତା’ପରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଉଅ ଯେ, ଏହି ମାନବୀ ମରିଗଲେ। ଏଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ସେ କହିବେ, ‘ଖାଇଦିଅ।’” ତା’ପରେ ଅଜାମୁଖୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, “ତାଙ୍କୁ କଂଡା କରି ଭାଗ ଭାଗ କରି ଖାଇବା; ଆମେ ସମସ୍ତେ ସମାନ ଭାଗ ନେବା, ମୁଁ ବିବାଦ ପସନ୍ଦ କରେନି।” ତା’ପରେ ଶୂର୍ପଣଖା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, “ତୁରନ୍ତ ପାନୀୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଳା ଆଣିଦିଅ।” ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟରେ, ଦୟାଳୁ ଓ ଦୁଃଖିତ ସୀତା, ତାଙ୍କର ଧୈର୍ୟ ଓ ପତିନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବା, ଧମକ ଦେବା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଆଶଙ୍କା କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।