ଏହି ଘଟଣାରେ, କପିଳ ମୁନିଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସଗର ରାଜାଙ୍କ ସଠିଏ ହଜାର ପୁଅ ଅଗ୍ନିରେ ଦହି ଛାଇଁ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ତେଣୁ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏମାନେ ଅପାର କପିଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦହିତ, ସେଥିରେ ସାଧାରଣ ଜଳ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ହିମବତଙ୍କ ପ୍ରଥମ କନ୍ୟା ଗଙ୍ଗା, ସେ ଜଗତ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ସେଠିରେ ତୁମେ ପିତୃଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳାଞ୍ଜଲି କରିବା ଉଚିତ, ଏହି ଛାଇଁ ଉପରେ ପ୍ରିୟ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ପଡିଲେ ସଗରଙ୍କ ସଠିଏ ହଜାର ପୁଅ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।” ତା’ପରେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶୁମାନଙ୍କୁ ଆଉ କହିଲେ, “ଏହି ମୂଳ ଘୋଡ଼ାକୁ ନେଇଯାଅ, ପିତୃଦେବଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।” ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଅଂଶୁମାନ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଘୋଡ଼ା ନେଇ ଫେରିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଓ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ରାଜା ସଗର ଏହି ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା ଶୁଣି ବିଧିମତ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗା ଅବତରଣ ପାଇଁ କୌଣସି ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଲା ନାହିଁ। ଏହି ଅନିର୍ବାଚିତ ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ତିରିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରି, ଶେଷରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ସଗରଙ୍କ ପରେ, ରାଜ୍ୟବାସୀମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଅଂଶୁମାନଙ୍କୁ ରାଜା କରିଲେ। ଅଂଶୁମାନଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଦିଲୀପ, ଯିଏ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଅଂଶୁମାନ ରାଜ୍ୟ ଦିଲୀପଙ୍କୁ ଦେଇ ହିମାଲୟ ପର୍ବତରେ ଦୀର୍ଘ କାଳ ତପସ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ବାସ୍ତବ ତପୋବଳରେ ବିଶ୍ରୁତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଦିଲୀପ ରାଜା, ଯେଉଁଥିରେ ଅପାର ଶକ୍ତି ଥିଲା, ବଢିଆ ଧର୍ମବାନ୍ଧବ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ନାଶ ଶୁଣି ଶୋକାକୁଳ ହୋଇ ଗଙ୍ଗା ଅବତରଣ ଉପାୟ ଭାବିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, “ଗଙ୍ଗା କିପରି ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବେ? ପୂର୍ବଜଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଇ କିପରି ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବି?” ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଲଗାତାର ଲିନ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଭଗୀରଥ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣର ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ। ଦିଲୀପ ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କଲେ ଏବଂ ତିରିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗା ଅବତାରଣର ଉପାୟ ନ ପାଇ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଭଗୀରଥଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଭଗୀରଥ, ରାଜା ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମହାପୁରୁଷ, ସନ୍ତାନ ଓ ପ୍ରଜା ଚାହିଁଥିଲେ। ତେଣୁ ରାଜ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ହସ୍ତାନ୍ତର କରି, ଗଙ୍ଗା ଅବତାରଣ ପାଇଁ ଗୋକର୍ଣ୍ଣରେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେ ହାତ ଉପରେ ଉଠାଇ, ପଞ୍ଚତପସ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ମାସେ ମାସେ ଖାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଭଗୀରଥ, ତୁମ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ଏକ ଵର ଚାହିଁ।’’ ଭଗୀରଥ ଦଣ୍ଡବତ୍ତ କରି କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ଯଦି ମୋର ତପସ୍ୟା ସଫଳ, ତେବେ ସଗରଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଦେଇ ମୁକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ। ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥି ଉପରେ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ପଡିଲେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ। ଏହି ଵର ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହାଫଳରେ ମୋର ବଂଶ ନାଶ ହେବ ନାହିଁ।” ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ କହିଲେ, “ଭଗୀରଥ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ। ଏହି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଉ। ଏହି ହିମାଲୟ କନ୍ୟା ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଧରିବା ପାଇଁ ହରଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କର। ପୃଥିବୀ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଅବତରଣ ବୋଝା ଉଠାଇପାରିବେ ନାହିଁ, କେବଳ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।” ଏପରି କହି ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏଉଁଠାରେ, ଭଗୀରଥ ପୃଥିବୀରେ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦବାଇ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା କଲେ। ବର୍ଷ ଶେଷେ, ଦେବଦେବ ଉମାପତି, ପଶୁପତି ଶିବ ଆସି ଭଗୀରଥଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି। ହିମବତ୍ତଙ୍କ ଝିଅ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିବି।” ଏହି ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ରେ ପୂଜିତ ହିମବତ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଥମ କନ୍ୟା ଗଙ୍ଗା ଅତି ବିଶାଳ ଆକାର ଧାରଣ କରି ଭୟାନକ ଗତିରେ ଅବତରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।