ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ବାଡ଼ି ଚାପ ଦେଇ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ କୁଏଲି, "ହେ ନିମ୍ନତମ ନାରୀ, କୌଣସି କାରଣରୁ ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ଓ ବଡ଼ପଣ ରଖିଥିବା ଦାନବରାଜ ରାବଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବାକୁ ଚାହୁଁନାହଁ?" ଏହିପରେ ଦୁର୍ମୁଖୀ ନାମକ ଜଣେ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, "ଯାହା ପାଇଁ ସୂର୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଉନାହିଁ, ବାୟୁ ଭୟରେ ବହିପାରେ ନାହିଁ, ହେ ସୁମୃଦୁଦୃଷ୍ଟି, ସେଠି ତୁମେ କାହିଁକି ତାଙ୍କ ସହିତ ନଥିବାକୁ ଚାହୁଁନାହଁ?" ସେମାନେ ଆଉ କହିଲେ, "ଗଛମାନେ ଭୟରେ ଫୁଲ ଝଡ଼ାନ୍ତି, ପାହାଡ଼ମାନେ ପାଣି ଛାଡ଼ନ୍ତି, ମେଘମାନେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏମିତି ଦାନବରାଜ ରାବଣଙ୍କ ପାଇଁ, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା, ତୁମେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବାକୁ କାହିଁକି ନିଶ୍ଚୟ କରୁନାହଁ? ହେ ଦେବୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯାହା କହାଯାଇଛି ଏହା ଭଲ ଓ ସତ୍ୟ; ଏହି କଥା ଗ୍ରହଣ କର, ନହେଲେ ତୁମେ ବଞ୍ଚିପାରିବ ନାହଁ।" ଏପରେ, ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସମସ୍ତ ବିକୃତ ମୁହଁ ଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ କଠୋର ଓ ଅନୁଚିତ କଥା କହିଲେ, ଯାହା ସୀତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସୁଖଦ ଲାଗିଲା। ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, "ହେ ସୀତା, ତୁମେ କାହିଁକି ସେଇ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁନାହଁ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ, ଏବଂ ଶୋଭନ ବିଛାନାରେ ସଜିତ?" "ତୁମେ ଏକ ମାନବୀ ଓ ଏକ ମାନବଙ୍କ ବିବାହକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଛ, ତୁମେ ତୁମର ମନ ରାମଙ୍କୁ ରୁଖ; ଏହିପରି କିଛି କେବେ ହେବନାହିଁ। ରାକ୍ଷସମୁକୁଟୀ ରାବଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ, ତିନି ଲୋକର ଧନର ଭୋକ୍ତା ତାଙ୍କ ସହିତ ଇଚ୍ଛାମତେ ରୁହ।" "ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ସେଇ ମାନବ ରାମଙ୍କୁ ଆଶା କରୁଛ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି, ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ବିଫଳ, ଓ ନିରାଶ; ହେ ନିର୍ଦୋଷା, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, କମଳ ନୟନି ସୀତାଙ୍କ ଆଖି ଲୁହରେ ଭରିଗଲା ଓ ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହୁଛ, ଏପରି ପାପ ଭାବ କେବେ ମୋ ମନରେ ବସେନାହିଁ। ଏକ ମାନବୀ କେବେ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମେ ଚାହିଲେ ମୋତେ ଭକ୍ଷି ଦିଅ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ମାନିବି ନାହିଁ।" "ସେ ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟହୀନ ହେଲେ ବି, ମୋ ସ୍ୱାମୀ ମୋ ପ୍ରଭୁ; ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଅନୁସରଣ କରେ, ଯେପରି ସୁବର୍ଚଳା ସୂର୍ୟଙ୍କୁ।" "ଯେପରି ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଅରୁନ୍ଧତୀ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ, ସୁକନ୍ୟା ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ, ସାବିତ୍ରୀ ସତ୍ୟବତଙ୍କୁ, ଶ୍ରୀମତୀ କପିଳଙ୍କୁ, ମଦୟନ୍ତୀ ସୌଦାସଙ୍କୁ, କେଶିନୀ ସଗରଙ୍କୁ, ଦମୟନ୍ତୀ ନଳଙ୍କୁ, ଭୀମୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ରାମଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଅନୁସରଣ କରେ।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଦୃଢ଼ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ରାବଣଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ଆଗ୍ରାହୀ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ କଠୋର କଥା କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଶିଂଶପା ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ହନୁମାନ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ନୀରବ ଭାବେ ଶୁଣିଲେ। ଏହିଭଳି ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦୌଡ଼ିଆସି, ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦାନ୍ତ ଚାଟିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ କ୍ରୁଧାନ୍ୱିତ ହୋଇ କାଟା ଖଡ଼ ନେଇ କହିଲେ, "ସେଇ ରାକ୍ଷସମୁକୁଟୀ ରାବଣ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ହେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।" ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି, ଲୁହ ପୁଛି, ସୀତା ଶିଂଶପା ଗଛ ନିକଟକୁ ଆସି, ଦୁଃଖରେ ବିସ୍ମିତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି, ଦୁଃଖିତ ମୁହଁ ଓ ମେଳା ପୋଷାକରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଭୟଭୀତ ମୁହଁ ଓ ଲୁଚି ଥିବା ଭୁକ୍ତି ସହିତ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ଭିନତା କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, "ହେ ସୀତା, ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ପ୍ରେମ ଏଠିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ; ଯେଉଁଠି ଅତିରିକ୍ତ ହୁଏ, ସେଠି ଅପମାନ ଆସେ। ମୁଁ ସन्तୁଷ୍ଟ, ମାନବୀ ଭାବର ଧର୍ମ ପୂରଣ ହୋଇଛି; ଏବେ ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ।" "ରାକ୍ଷସମୁକୁଟୀ ରାବଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର, ଯିଏ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ହେ ବୈଦେହୀ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ଦିନଠାରୁ ସମସ୍ତ ଲୋକର ରାଣୀ ହେ।" "ଯେପରି ସ୍ୱାହା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ସେପରି ତୁମେ ରାମଙ୍କୁ କାହିଁକି ଆଶା କରୁଛ, ଯିଏ ଦୁଃଖୀ ଓ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଶେଷ ହେବା ପରି?" "ମୋ କଥା ନ ମାନିଲେ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଭକ୍ଷିଦେବୁ।" ଏହି ପରେ, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଲମ୍ବା ଛାତି ଥିବା ଭିକଟା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ମୁଠି ଉଠାଇ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇ କହିଲେ, "ହେ ମୈଥିଲୀ, ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିଲେ ବି, ଦୟା ଓ ସହିଷ୍ଣୁତାରେ ତୁମର ଅନେକ ଅନୁଚିତ କଥା ଅମେ ସହିଛୁ।" "ତୁମେ ଆମର ସମୟୋପଯୁକ୍ତ ଓ ଉପକାରୀ ସୁପରିଶ ଶୁଣୁନାହଁ; ଏଉଁ ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରି ଆଣାଯାଇଛ; ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛ, ତାଙ୍କ ଘରେ ଆମେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛୁ।" "ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବଞ୍ଚାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ମୋ କଥା ଶୁଣ, ମୈଥିଲୀ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ କହୁଛି।" "ଏହି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ ଦିଅ; ଆନନ୍ଦ ଓ ଖୁସି ଦେଖ, ଅବିରତ ଦୁଃଖରେ ଅଟକି ରୁହନାହଁ।" "ହେ ସୀତା, ରାକ୍ଷସମୁକୁଟୀ ରାବଣଙ୍କ ସହିତ ଇଚ୍ଛାମତେ ଖେଳ; ଆମେ ଭଲଭାବେ ଜାଣୁଛୁ, ନାରୀମାନେ ଯୁବତ୍ବ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଅତୀତ ହୁଏ।" "ଯେପରି ତୁମର ସମୟ ଅଛି, ଖୁସି ଉପଭୋଗ କର; ରମଣୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ପାହାଡ଼ ଉପବନ ତୁମର ଅଧିକାର।" ଏପରି ଭାବେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଭୟ, ଆକ୍ରୋଶ ଓ ଲାଲଚ ଦେଇ ରାବଣଙ୍କ ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସୀତା ନିଜ ପତି ରାମଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଅନୁସରଣ କରି ଦୃଢ଼ ରହିଲେ।