ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନୁଷ୍ୟ ଶିଶୁ ପ୍ରଜାପତି ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଛଅ ଜଣ ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚତୁର୍ଥ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁତ୍ର, ମହା ଋଷି ଭିଶ୍ରବା, ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କ ସମାନ। ଭିଶ୍ରବାଙ୍କର ପୁତ୍ର ହେଉଛି ରାବଣ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ଏହି ଦେମନ୍ ରାଜାଙ୍କର ଦୂତି ତୁମେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତ:ପତ୍ନୀ ହେବା ଉଚିତ। ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଲା ପରେ, ହରିଜଟା ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚେହେରାରେ, ବିଲ୍ଲୀ ଚକ୍ଷୁ ସମାନ ରୋଷରେ ଆଖି ଖୋଲି କହିଲା, “ଯିଏ ତିରିଶି ତିନି ଦେବତା ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାକୁ ଜିତିଛି, ସେ ରାବଣଙ୍କୁ ତୁମେ ବର୍ତ୍ତା କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୂର୍ୟବିର, ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ପଛୁଆନି, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ; ତୁମେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତ:ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ କାହିଁକି ଚାହୁଁନାହିଁ?” ଏହି ଦେମନ୍ ରାଜା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଅନ୍ତ:ପତ୍ନୀକୁ ଛାଡି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ସିତା, ସେ ତୁମେ ଉପରେ ଅଧିକ ଆସକ୍ତ ହେବେ। ହଜାର ଜଣ ନାରୀ ଓ ନାନା ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତ:ପୁର ଛାଡି ରାବଣ ତୁମେ ପାଖକୁ ଆସିବେ। ଏବେ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, ବିକଟା, ଚମତ୍କାର ଶକ୍ତିରେ ଯାହା ହାତୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଓ ଦେମନ୍ ମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପୁନଃପୁନ ହାରିଛନ୍ତି, ସେ ତୁମେ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ତୁମେ କାହିଁକି ରାବଣଙ୍କର ଅନ୍ତ:ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ? ସେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ରଖିଛି। ଏପରି ଦୁର୍ମୁଖୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲା, “ଯିଏ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଇନାହିଁ, ବାୟୁ ଭୟରେ ବହିନାହିଁ, ଉଦାତ୍ତ ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ତାଙ୍କପାଖରେ ରହିବାକୁ କାହିଁକି ଚାହୁଁନାହିଁ?” ଗଛମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭୟରେ ଫୁଲ ଝରାଇଥିଲେ, ପାହାଡ ଜଳ ଛାଡିଥିଲେ, ମେଘମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଦେମନ୍ ରାଜା, ରାଜାମାନଙ୍କ ରାଜା, ତୁମେ କାହିଁକି ରାବଣଙ୍କର ଅନ୍ତ:ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁନାହିଁ? ଦେବୀ, ଚମତ୍କାର ଚେହେରା, ଯାହା କହାଯାଇଛି, ସେହି କଥା ଭଲ ଓ ସତ୍ୟ; ଏହି ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କର, ନାହିଁ ହେଲେ ତୁମେ ବଞ୍ଚିପାରିବେନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ମହାକାବ୍ୟ ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ଚବିଶ ପର୍ବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସମସ୍ତ ବିକୃତ ମୁହଁର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସିତାଙ୍କୁ କଠୋର ଓ ଅସ୍ୱାଦ ଶବ୍ଦରେ ଦାନ୍ତିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଲା। ସେମାନେ କହିଲେ, “ସିତା, ତୁମେ କାହିଁକି ଅନ୍ତ:ପୁରରେ ରହିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଉନାହିଁ? ଏହି ସ୍ଥାନ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଶୁଭ୍ର ଶୟନ ଓ ଶୌଳିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏକ ମାନବ ନାରୀ ଏକ ମାନବ ପୁରୁଷ ସହ ବିବାହ କରିବାକୁ ଅତିରିକ୍ତ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଛ; ରାମଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଅ—ଏହି ଦିନ କେବେ ଆସିବେନାହିଁ। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା ରାବଣଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର, ତିନି ଜଗତର ଧନ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା ତାଙ୍କ ସହ ଇଚ୍ଛାମତେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଯାଅ।” “ତୁମେ ରାମଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଅସଫଳ, ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ଏ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷା।" ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମପତ୍ର ସମାନ ଆଖି ଥିବା ସିତା, ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରା, କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେଉଁ ଦ୍ରୁହ ଶବ୍ଦ କହୁଛ, ଏହି ପାପ ଭାବ ମୋର ଚିତ୍ତରେ ରହିନାହିଁ। ଏକ ମାନବ ନାରୀ ଏକ ରାକ୍ଷସଙ୍କର ଅନ୍ତ:ପତ୍ନୀ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଚାହିଁଲେ ମୋତେ ଭକ୍ଷଣ କର, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମେ କହିଥିବା କଥା କରିବିନାହିଁ।" “ସେ ଦୁଃଖୀ, ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛି କିମ୍ବା ନିର୍ଦ୍ଦନ, ମୋର ପତି ମୋର ପ୍ରଭୁ; ମୁଁ ସେଉଁଠି ସେଇ ସୁବର୍ଚଳା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରଣା କରିଥିବାପରି ସଦା ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବି।" “ଯେପରି ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଅରୁନ୍ଧତୀ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ, ସୁକନ୍ୟା ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ, ସାବିତ୍ରୀ ସତ୍ୟବତ୍କୁ, ଶ୍ରୀମତୀ କପିଳଙ୍କୁ, ମଦୟନ୍ତୀ ସଉଦାସଙ୍କୁ, କେଶିନୀ ସଗରଙ୍କୁ, ଦମୟନ୍ତୀ ନଳଙ୍କୁ, ଭୀମୀ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ, ମୁଁ ବି ମୋର ପତି ରାମ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବି।" ସିତାଙ୍କର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାବଣଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇ କଠୋର ଶବ୍ଦ କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ହନୁମାନ୍, ଶିମ୍ଶପା ଗଛରେ ଲୁଚିଥିବା, ସିତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଉଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଗୁସ୍ସାରେ ଆଗ୍ରହ କରି, ତାଙ୍କର ଦୀଘା ଦାନ୍ତ ଚାଟିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଲେ। ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଲାଡି ନେଇ, ଉତ୍କଟ ରୋଷରେ କହିଲେ, “ସିତା ରାବଣଙ୍କୁ ଅନ୍ତ:ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଅର୍ହତା ନୁହେଁ।” ଭୟଭୀତ ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧମକାଯାଇଥିବା ଉତ୍ତମ ନାରୀ ସିତା, ଅଶ୍ରୁ ଶୁଖାଇ ଶିମ୍ଶପା ଗଛ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସିତା, ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ଘେରାଉରେ, ଶିମ୍ଶପା ଗଛ ପାଖରେ ଦୁଃଖରେ ଭରିଆ ଚେହେରାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଭୟଭୀତ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସିତାଙ୍କୁ ଧମକାଇଲେ—ଉପବ୍ୟାସ୍ତ, ଦୁଃଖିତ ଚେହେରା, ମଲିନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏପରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଚେହେରା, ଖୋକା ଉଦର ଥିବା ଭିନତା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲା, “ସିତା, ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କର ପ୍ରେମ ପ୍ରମାଣ ପ୍ରଚୁର ଦେଖିଛ; କିନ୍ତୁ ସବୁଠି ଅତିରିକ୍ତତା ଅପମାନ ନେଇଯାଏ। ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ; ଭଲ ହେଉ। ମାନବୀ ଦୂତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ଏବେ, ମୈଥିଳୀ, ମୋର କଥା ଶୁଣ, ଏହା ଉପକାରୀ।" “ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା ରାବଣଙ୍କୁ ଅନ୍ତ:ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଏହି ରାଜାକୁ।" “ବୈଦେହୀ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ଦିନରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଣୀ ହେବା।" “ଯେପରି ସ୍ୱହା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ତୁମେ ସୁନ୍ଦରୀ, ରାମଙ୍କୁ ଚାହିଁ କଣ ଲାଭ? ସେ ଦୁଃଖୀ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଶେଷ ହେବା ପରି।