ସୀତା ଜଣେ ଦୁଃଖିତା ଭାବେ ଅଶୋକବଟୀକାରେ ବସିଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଏକଜଟା ନାମକ ଜଣେ ରାକ୍ଷସୀ, ଯାହାଙ୍କର ଆଖି ରୋଷରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସୀତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧତ କଥା କହିଲା। ସେ କହିଲା, “ଛଅ ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏହି ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରଜାପତି ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସ ପୁତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ମନସ୍ ପୁତ୍ର ବିଶ୍ରବା, ଯିଏ ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କ ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ। ବିଶ୍ରବାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ରାବଣ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ତୁମେ ସେଇ ଦାନବାଧିପତିଙ୍କ ଭାର୍ୟା ହେବା ଉଚିତ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ କହିଥିବା କଥା କାହିଁକି ଗ୍ରହଣ କରୁନାହୁଁ?” ତାପରେ ହରିଜଟା ନାମକ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ରାକ୍ଷସୀ, ବିଲକୁଳ ମାଉସି ଆଖିରେ ରୋଷ ଭରି, କହିଲା, “ଯିଏ ତିରିଶି ଦେବତା ଓ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବିଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେଇ ଦାନବପତି ରାବଣଙ୍କୁ ତୁମେ ସ୍ଵାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶୂରବୀର, ଯୁଦ୍ଧରେ କଦାପି ପଛହଟ ନକରନ୍ତି, ଏପରି ମହାବଳୀଙ୍କୁ ତୁମେ ଭାର୍ୟା ହେବାକୁ କାହିଁକି ଚାହୁଁନାହୁଁ?” ଏହିପରି ଅନେକ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଏକ ଏକ କଥା କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ—“ରାବଣ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାର୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ି, ତୁମ୍ପାଖକୁ ଆସିବେ। ହଜାର ନାରୀ ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଛାଡ଼ି ରାବଣ ତୁମ୍ପାଖକୁ ଆସିବେ। ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପରେ ହାତୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପୁନିପୁନି ପରାଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି।” ଏହା ପରେ ବିକଟା ନାମକ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲା, “ଏପରି ଶ୍ରୀ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ମହାତ୍ୱ ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ସ୍ଵାମୀ ଭାବେ କାହିଁକି ଚାହୁଁନାହୁଁ?” ପଛରେ ଦୁର୍ମୁଖୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ ଦୁଃଖିତ ସ୍ୱରରେ କହିଲା, “ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଉନାହିଁ, ବାୟୁ ଭୟରେ ବହୁନାହିଁ, ଗଛମାନେ ଭୟରେ ଫୁଲ ପତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଇଥାନ୍ତି, ପାହାଡ଼ ଜଳ ଛାଡ଼ିଦେଉଛନ୍ତି, ମେଘମାନେ ଯାହା ଚାହିଁବେ ଦେଇଦିଅନ୍ତି, ସେଇ ରାକ୍ଷସପତିଙ୍କୁ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ କାହିଁକି ଚାହୁଁନାହୁଁ?” ସେମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, “ଯାହା କହାଯାଇଛି ଏହା ଭଲ ଓ ସତ୍ୟ, ଏହି କଥା ଗ୍ରହଣ କର; ନହେଲେ ତୁମେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରହିବାକୁ, ରାବଣଙ୍କୁ ସ୍ଵାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ, ଏବଂ ରାମଙ୍କୁ ଭୁଲିଯିବାକୁ ବଳଦେଇ କହିଲେ—“ମଣି ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶୟନାଗୃହରେ ରହିବାକୁ ମନ ଦିଅ। ଏହି ମାନବ ରାମଙ୍କୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଅ, ଏପରି କିଛି ହେବ ନାହିଁ। ରାବଣଙ୍କ ସହ ବଞ୍ଚ, ତିନି ଲୋକର ସମ୍ପଦ ଉପଭୋଗ କର।” ସେମାନେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏହି ମାନବ ରାମଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟହୀନ, ଦୁଃଖିତ, ଏବଂ ନିରାଶ। ଏହିପରି ରାମଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ରାବଣଙ୍କୁ ସ୍ଵାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର।” ଏପରି ଦୁଃଖଦାୟକ କଥା ଶୁଣି ସୀତା, ଯାହାଙ୍କ ଆଖି ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଶାନ୍ତ ଓ ଅଟୁଟ ସ୍ୱରରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ତୁମେ ଯେଉଁ ଅଶୁଭ କଥା କହୁଛ, ସେଗୁଡିକ ମୋ ମନରେ କେବେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ମାନବୀ ଜନନୀ କେବେ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ସ୍ଵାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଚାହିଁଲେ ମୋତେ ଭକ୍ଷଣ କର, ମୁଁ ତୁମର କଥା କଦାପି ଶୁଣିବି ନାହିଁ। ମୋ ସ୍ଵାମୀ ରାମ, ସେ ଦରିଦ୍ର ହେଉନାହିଁ କି ରାଜ୍ୟହୀନ, ସେଠାରେ ମୋର ଭକ୍ତି ଅଟୁଟ; ମୁଁ ସୁବର୍ଚଳା ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ତେଣୁ ମୁଁ ମୋ ସ୍ଵାମୀକୁ ସେହିପରି ଭଜିବି। ଶଚୀ ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଅରୁନ୍ଧତୀ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ, ସୁକନ୍ୟା ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ, ସାବିତ୍ରୀ ସତ୍ୟବନ୍ତୁଙ୍କୁ, ଶ୍ରୀମତୀ କପିଳଙ୍କୁ, ମଦୟନ୍ତୀ ସୌଦାସଙ୍କୁ, କେଶିନୀ ସଗରଙ୍କୁ, ଦମୟନ୍ତୀ ନଳଙ୍କୁ, ଭୀମୀ ତାଙ୍କ ସ୍ଵାମୀଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଭାବେ ମୋ ସ୍ଵାମୀ ରାମଙ୍କୁ ଭଜେ।” ସୀତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଉତ୍ତର ଶୁଣି ରାକ୍ଷସୀମାନେ, ରାବଣଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ତାଙ୍କୁ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ଧମକ ଦେଲେ। ଶିଂଶପା ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ହନୁମାନ ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଦେଖିଥିଲେ। ସବୁ ରାକ୍ଷସୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଘେରି, ତୀବ୍ର ରୋଷରେ ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦାନ୍ତ ଚାଟି, ତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଲେ। ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଠାର ନେଇ, ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଏ ରାକ୍ଷସପତି ରାବଣ ତୁମ ସ୍ଵାମୀ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।” ସୀତା, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧମକ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ପୁଞ୍ଜ拭ି ଶିଂଶପା ଗଛ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ସାରା ଦେହ ଶୋକରେ ଅଳସ, ମୁଖ ମୁଝୁଆ, ମେଳା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଚାରିପଟେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧମକ ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଓ ଭୟାନକ ମୁହଁ ଥିବା ଭିନତା ନାମକ ଜଣେ ରାକ୍ଷସୀ, ତାଙ୍କର ଉତ୍ପିଡ଼ିତ ପେଟ ନେଇ, ରୋଷରେ କହିଲେ, “ଏ ସୀତା, ତୁମ ସ୍ଵାମୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଏପରି ଅନୁରାଗ ଯଥେଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ଅତି କିଛି କୁଅଭଳା। ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ମାନବୀ ଧର୍ମ ନିବୃତ୍ତି ହୋଇଛି। ଏବେ ମୋର କଥା ଶୁଣ, ମୈଥିଲୀ, ଏହା ଭଲ। ରାବଣଙ୍କୁ ସ୍ଵାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର, ସେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।” “ଏ ଵୈଦେହୀ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ଦିନଠାରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରାଣୀ ହେଇଯାଅ,”—ଏପରି କହି ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ। ଏହିପରି ଭୟ, ଚାପ, ଓ ଆକ୍ରୋଶରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ସୀତା ତାଙ୍କର ଧୃଢ଼ତା ଓ ପତିନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଓ ସତୀତ୍ୱ ଅବିଚଳ ରହିଲା।