ସୀତାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଏକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲା, “ହେ ସୀତା, ତୁମେ ପୌଲସ୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଦଶମୁଖୀ ମହାପୁରୁଷ ରାବଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହାଁତୁ।” ଏହିପରେ, ଏକଜଟା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ, ଯାହାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସୀତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲା, ସୀତା ତାଙ୍କର ଉଦର ହାତରେ ରଖିଥିଲେ। ସେ କହିଲା, “ଛଅ ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପ୍ରଜାପତି ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସପୁତ୍ର। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁତ୍ର, ମନସ୍ପୁତ୍ର ମହାମୁନି, ନାମ ହେଉଛନ୍ତି ବିଶ୍ରବା, ସେ ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କ ସମାନ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ରାବଣ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଏହି ଦାନବନାୟକଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବା ଉଚିତ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ କହିଥିବା ଉପଦେଶ କାହିଁକି ଗ୍ରହଣ କରୁନାହାଁତୁ?” ତାପରେ ହରିଜଟା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ, ବିଲକୁଳ ବିରକ୍ତିରେ ମେଉଁ ମାଉସ ଦେଖିବା ଭଳି ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, କହିଲା, “ଯେଉଁ ରାବଣ ତେତିଶି ଦେବତା ଓ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଦାନବନାୟକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ କଦାପି ପଛୁଆନ୍ତିନାହାନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ଚାହିଁନାହାଁତୁ କାହିଁକି?” “ସେ ରାଜା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଓ ଗୌରବମୟା ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସବୁଠାରୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ। ତାଙ୍କ ଭିତର୍ଗୃହ ଛାଡି, ଏକ ହଜାର ନାରୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଳା ଛାଡି, ରାବଣ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ।” ଏହାପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ବିକଟା କହିଲା, “ଯାହାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାକ୍ରମରେ ହାତୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପୁନିପୁନି ପରାଜିତ, ସେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏପରି ଦାନବପତି ରାବଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ଚାହିଁନାହାଁତୁ କାହିଁକି?” ତାପରେ ଦୁର୍ମୁଖୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲା, “ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଇନାହାଁତି, ପବନ ଭୟରେ ବହେନାହାଁତି, ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ ରହିବାକୁ ଚାହିଁନାହାଁତୁ କାହିଁକି?” “ତାଙ୍କ ଭୟରେ ଗଛମାନେ ଫୁଲ ଝରାନ୍ତି, ପାହାଡ଼ ଜଳ ଛାଡନ୍ତି, ମେଘମାନେ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏପରି ଦାନବରାଜାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରୁନାହାଁତୁ କାହିଁକି?” “ହେ ଦେବୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଆମେ କହିଥିବା କଥା ଭଲ ଓ ସତ୍ୟ, ଏହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ନହେଲେ ତୁମେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏହିପରେ, ସମସ୍ତ ଭୟାନକ ମୁହଁ ଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଅପମାନଜନକ, କଠୋର ଓ ଅନୁଚିତ କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ସୀତା, ତୁମେ ଏହି ଶୋଭାମୟ ଭିତର୍ଗୃହରେ ରହିବାକୁ କାହିଁକି ରଜି ଦେଉନାହାଁତୁ? ଏଠି ସବୁ ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ବିଲାସମୟ ଶୟନାସନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।” “ତୁମେ ଏକ ମାନବୀ ଓ ଏକ ମାନବଙ୍କ ବିବାହକୁ ବେଶି ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଛ, ତୁମ ମନ ରାମଙ୍କୁ ଥିଵା ତୁଳ କର, ଏହା କେବେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାୟକ ରାବଣଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର, ତିନି ଲୋକର ଧନର ଭୋଗତା, ତାଙ୍କ ସହିତ ଇଚ୍ଛାମତେ ବଞ୍ଚିବାର ଅନୁଭବ କର।” “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଏହି ମାନବ ରାମଙ୍କୁ ଆଶା କରୁଛ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟହୀନ, ଲକ୍ଷ୍ୟହୀନ ଓ ବିନ୍ଦୁମାନ, ହେ ନିର୍ମଳା, ଏହି ଆଶା କାହିଁକି?” ଏହି ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସୀତା, ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କହିଲେ, “ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅପମାନଜନକ କଥା କହୁଛ, ଏହି ପାପମୟ ଚିନ୍ତା ମୋ ମନରେ ଅଟୁଟ ରହି ନାହିଁ। ଏକ ମାନବୀ କେବେ ରାକ୍ଷସର ପତ୍ନୀ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ତୁମେ ଚାହିଲେ ମୋତେ ଭକ୍ଷଣ କର, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବି ନାହିଁ।” “ସେ ଦରିଦ୍ର କି ରାଜ୍ୟହୀନ ହେଉ, ମୋର ପତି ମୋ ପ୍ରଭୁ; ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସେବା କରିବି, ଯେପରି ସୁବର୍ଚଳା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଅରୁନ୍ଧତୀ ଵଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ, ସୁକନ୍ୟା ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ, ସାବିତ୍ରୀ ସତ୍ୟବାନଙ୍କୁ, ଶ୍ରୀମତୀ କପିଳଙ୍କୁ, ମଦୟନ୍ତୀ ସୌଦାସଙ୍କୁ, କେଶିନୀ ସଗରଙ୍କୁ, ଦମୟନ୍ତୀ ନଳଙ୍କୁ, ଭୀମୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଭଳି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଭଜିବି।” ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଦୃଢ଼ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ରାବଣଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଶିଂଶପା ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ହନୁମାନ ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଚୁପ୍ଚାପ ଦେଖୁଥିଲେ। ସବୁଦିକୁ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦୃତ ତାପରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଦାନ୍ତ ଚାଟିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଭୟଭୀତ ସୀତା କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁହାଡ଼ି ନେଇ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, “ଏହି ଦାନବନାୟକ ରାବଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ।” ଭୟଭୀତ ସୀତା ନିଜ ଅଶ୍ରୁ ପୁଞ୍ଚି, ଶିଂଶପା ଗଛ ପାଖକୁ ଗଲେ। ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି, ଦୁଃଖିତ ମୁହଁ, କ୍ଷୀଣ ଦେହ ଓ ମେଳା ପୋଷାକରେ ଭୟ ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ଚାପି ପଡ଼ିଥିବା ପେଟ ବିଶିଷ୍ଟ ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସୀ ଵିନତା କହିଲା, “ହେ ସୀତା, ତୁମ ପତିଙ୍କ ପ୍ରେମ ପ୍ରମାଣ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଚୁର ହୋଇଛି; ସବୁଠାରେ ଅତିରିକ୍ତତା ଅଶୁଭା ଆଣିଦିଏ। ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଭଲ ହେଉ। ଏହି ମାନବୀ ପଥ ପୂରଣ ହୋଇଛି, ଏବେ ମୈଥିଲୀ, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଏହା ଉପକାରକ। ରାବଣଙ୍କୁ ତୁମେ ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର, ସେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅଗ୍ରଗାମୀ।” ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର କଥା ଓ ଭୟଦାୟକ ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ସୀତା ନିଜ ଧୃତି ଓ ପତିନିଷ୍ଠାର ଦୀପ୍ତି ରଖିଥିଲେ, ଏବଂ ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ଅନେକ ଉପଦେଶ, ଭୟଦେଇଥିବା ସତ୍ୟ, ତାଙ୍କ ମନକୁ କେବେ ଅନୁପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲା ନାହିଁ।