ଯେତେବେଳେ ରାକ୍ଷସୀ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯେଉଁ ନାରୀ ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ମିଳିବାକୁ ଚାହାଏ, ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଅତି ସୁନ୍ଦର," ତେବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ, ମେଘମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ହସିଲେ ଏବଂ ସେଠାରୁ ପଛେ ହଟିଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରସ୍ଥାନ ସମୟରେ, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ମଣେ ହେଉଥିଲେ ଯେପରି ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କରୁଛନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ, ସେ ତାଙ୍କର ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ନାଗ କନ୍ୟାମାନେ ରାବଣଙ୍କୁ ଘେରି ନିଜ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରାଇଲେ। ତାପରେ ମିଥିଳାର ଧର୍ମପରାୟଣ କନ୍ୟା ସୀତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି, ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ଚାଡ଼ି, ମୋହବଶତଃ ରାବଣ ତାଙ୍କର ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରେ, ରାବଣ ମୈଥିଳୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଏମିତି କହି, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସୀମାନେ କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାକ୍ଷସା ରାଜା ବିତରିତ ହେବା ପରେ, ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଘେରି ଦେଲେ। ସେମାନେ ରୋଷରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ହୋଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଓ ଅସୁନ୍ଦର କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ହେ ସୀତା, ତୁମେ ପୌଲସ୍ତ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାତ୍ମା ଦଶମୁଖୀ ରାବଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହାଁ।" ଏଥିରେ ଏକଜଟା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ସହିତ, ତାଙ୍କର ହାତରେ ପେଟ ରଖି ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଷଡ୍ବିପ୍ରପିତାମହମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରଜାପତି ହେଉଛନ୍ତି ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସ ପୁତ୍ର। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ମନୋଜ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ବିଶ୍ରବା, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ରାବଣ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ। ଏମିତି ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ତୁମେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।" ଏହାପରେ ହରିଜଟା ନାମକ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସୀ କ୍ରୋଧରେ ବିଲାଇ ପରି ଆଖି ଖୋଲି କହିଲେ, "ଯିଏ ତିରିଶି ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ବିଜୟ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବା ଉଚିତ। ରାବଣ ଯୁଦ୍ଧରେ କଦାପି ପଛୁଆନାହାଁ, ବଳ ଓ ପରାକ୍ରମରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଓ ମାନ୍ୟତାପ୍ରାପ୍ତ ପତ୍ନୀକୁ ଛାଡ଼ି, ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିବେ। ତାଙ୍କର ଶତାଧିକ ରମଣୀ ଓ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ଅନ୍ତଃପୁର ଛାଡ଼ି, ରାବଣ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ।" ତାପରେ ବିକଟା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, "ଯାହାର ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ହାତୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ପୁନିପୁନି ପରାଜିତ, ସେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏମିତି ଶ୍ରୀ, ଶକ୍ତି ଓ ବଡ଼ ପ୍ରଭାବ ଥିବା ରାବଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁନାହାଁ କାହିଁକି?" ପୁନି ଦୁର୍ମୁଖୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, "ଯାହା ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଉନାହାଁ, ପବନ ଡରରେ ବହୁନାହାଁ, ଗଛମାନେ ଭୟରେ ଫୁଲ ଝରାନ୍ତି, ପାହାଡ଼ମାନେ ପାଣି ଛାଡ଼ନ୍ତି, ମେଘମାନେ ଯାହା ଚାହିଁଲେ ଦେଇଦିଅନ୍ତି, ଏମିତି ରାକ୍ଷସାଧିପତି ରାବଣଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରହିବାକୁ ତୁମେ କାହିଁକି ଚିନ୍ତା କରୁନାହାଁ?" "ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଭଲ ଓ ସତ୍ୟ; ଏହା ଗ୍ରହଣ କର, ନହେଲେ ତୁମେ ବଞ୍ଚିପାରିବେନାହାଁ," ବୋଲି ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଚେତାବନୀ ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ଚବିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସମସ୍ତ ବିକୃତମୁଖୀ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଅଶୋଭନ, କଠୋର ଓ ଅପମାନଜନକ କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ସୀତା, ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଶଯ୍ୟା ଓ ସମ୍ପଦରେ ଭରିଥିବା ଆନନ୍ଦମୟ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରହିବାକୁ ରାଜି ହେଉନାହାଁ କାହିଁକି?" "ମାନବ ନାରୀ ଏବଂ ମାନବ ପୁରୁଷର ବିବାହକୁ ଏତେ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଛ; ରାମଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଅ—ଏହା କେବେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ରାବଣଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରହି, ତିନି ଲୋକର ଧନ ଉପଭୋଗ କର। ତୁମେ ଏହି ମାନବ ରାମଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟହୀନ, ବିଫଳ ଓ ଦୁଃଖିତ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, କମଳନୟନୀ ସୀତା ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରି କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେଉଁ ଅପବିତ୍ର ଓ ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହୁଛ, ଏହା ମୋ ମନରେ ବସିପାରିବ ନାହିଁ। ମାନବୀ ଜୀବନରେ କେବେ ରାକ୍ଷସ ପତି ହେବାଉଚିତ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଚାହିଁଲେ ମୋତେ ଖାଇଦିଅ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମେ କହୁଥିବା କଥା କେବେ କରିବିନି।" "ମୋ ପତି ଯେ ରାଜ୍ୟହୀନ କିମ୍ବା ଦରିଦ୍ର ହେଉନ୍ତୁ, ସେ ମୋ ପ୍ରଭୁ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶଶ୍ୱତ ଭାବେ ନିଷ୍ଠାରେ ସେବା କରିବି, ଯେପରି ସୁବର୍ଚଳା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଅରୁନ୍ଧତୀ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ, ସୁକନ୍ୟା ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ, ସାବିତ୍ରୀ ସତ୍ୟବତଙ୍କୁ, ଶ୍ରୀମତୀ କପିଳଙ୍କୁ, ମଦୟନ୍ତୀ ସୌଦାସଙ୍କୁ, କେଶିନୀ ସଗରଙ୍କୁ, ଦମୟନ୍ତୀ ନଳଙ୍କୁ, ଭୀମୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ସେବା କରନ୍ତି।" "ଏପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୋ ପତି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମଙ୍କୁ ସଦା ନିଷ୍ଠାରେ ମନ, ଶରୀର ଓ ବାଣୀରେ ସେବା କରିବି।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଧୃଢ଼ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ରାବଣଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଧମକ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶିଂଶପା ଗଛରେ ଲୁଚିଥିବା ହନୁମାନ ଏହି ଘଟଣା ସବୁ ଶୁଣିଲେ। ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଚାରିଦିଗରୁ ଦୌଡ଼ିଆସି, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦାନ୍ତ ଚାଟିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ସୀତା ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ।