ଏହି ଘଟଣା ଲଙ୍କାର ଅଶୋକବଟୀକାରେ ଘଟୁଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀ ସୀତା ବନ୍ଧିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି। ରାବଣଙ୍କ ପ୍ରବଳ ଆଗ୍ରହ ଦେଖି ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏଇ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଜନନୀଙ୍କ ଇଛା ବିପରୀତ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ଆତ୍ମାକୁ କେବଳ କ୍ଷୁଦ୍ର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ସ୍ତ୍ରୀ ଇଛାଶୀଳ ହୁଏ, ତେବେ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଅତି ସୁନ୍ଦର।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ ମାନେ ମେଘ ପଞ୍ଜର ଭଳି ହସିଲେ ଏବଂ ପଛୁଆ ହେଲେ। ରାବଣ ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଗଲେ, ତାଙ୍କର ଦଶମୁଖ ଆକୃତି ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କରୁଥିଲା, ସେ ତପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମହାଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଦେବୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନେ, ନାଗକନ୍ୟାମାନେ ରାବଣଙ୍କୁ ଘେରି ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ମହାଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏହିପରେ ମିଥିଳାନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ତ୍ରାସ ଦେଇ, ରାବଣ ତାଙ୍କ ଅଭିଲାଷାରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ମହାଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ, ସୀତାଙ୍କୁ ଘେରି ତାଙ୍କୁ ଅତି କଠୋର ଏବଂ ଅପମାନଜନକ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ସୀତା, ତୁମେ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ ମନେ କରୁନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁ ମହାନ ଆତ୍ମା, ଏବଂ ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଉତ୍ତମ ବଂଶର।" ଏକଜଟା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ସୀତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, "ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଚଉଥ ପ୍ରଜାପତି, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବିଶ୍ରବା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ଏହି ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ରାବଣ। ତୁମେ ଏହି ଦେବାସୁର ବିଜୟୀ ରାବଣଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବା ଉଚିତ।" ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସୀ ହରିଜଟା କ୍ରୋଧରେ ମୃଗୀ ଚକ୍ଷୁ ମେଳି କହିଲେ, "ଯେଉଁ ତିନିତିସ୍ ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବିଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଏହି ରାବଣ। କେଉଁଠି ତୁମେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ ଚାହୁନାହାଁ?" ଏହିପରେ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସୀ ଭିକଟା କହିଲେ, "ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାକ୍ରମରେ ହସ୍ତୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦାନବମାନେ ବାରମ୍ବାର ହାରିଛନ୍ତି, ସେ ରାବଣ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି। କିଏ ତୁମେ ଏମିତି ଅବଗ୍ୟା କରୁଛ?" ଦୁର୍ମୁଖୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, "ଯେଉଁ ଜନ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଲୋକ ଦେଉନାହିଁ, ବାୟୁ ଭୟରେ ଚଳନ କରୁନାହିଁ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ କିଏ ନ ରହିବାକୁ ଚାହୁଛ?" ସେମାନେ କହିଲେ, "ବୃକ୍ଷମାନେ ଭୟରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ପାହାଡ଼ ଜଳ ଛାଡନ୍ତି, ମେଘ ଯାହା ଚାହେ ଦେଇଦିଅନ୍ତି। ଏପରି ଦେବାନ୍ତକ ରାବଣଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ ଚିନ୍ତା କରନାହାଁ କାହିଁକି?" ସେମାନେ ଆଉ କହିଲେ, "ଏହି କଥା ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ ଓ ସତ୍ୟ। ଯଦି ଶୁଣିବ ନାହିଁ, ତେବେ ତୁମେ ବଞ୍ଚିପାରିବ ନାହିଁ।" ଏହିପରେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖାଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରସନ୍ନ କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ ପୁନି କହିଲେ, "ସୀତା, ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି ରମଣୀୟ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁନାହାଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ବିଛାଇଛି?" ସେମାନେ ଅବହେଳା କରି କହିଲେ, "ତୁମେ ମାନବୀ ହୋଇ ମାନବ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଅତ୍ୟଧିକ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଛ। ରାମଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଅ, ସେ କେବେ ତୁମେ ସହିତ ମିଳିପାରିବେ ନାହିଁ। ରାକ୍ଷସମଣ୍ଡଳୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାବଣଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ ଯାଅ।" ସେମାନେ ଅଉ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏହି ମାନବ ରାମଙ୍କୁ କାହିଁକି ଭଲ ପାଉଛ? ସେ ରାଜ୍ୟହୀନ, ବିଫଳ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ।" ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ସୀତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳେ ପୂରିଗଲା। ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହୁଛ, ସେମାନେ ମୋ ମନରେ ଲାଗୁନାହିଁ। ମାନବୀ ହୋଇ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତୁମେ ମୋତେ ଖାଇଦିଅ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମେ କହିଥିବା କଥା କ୍ଷମା କରିପାରିବି ନାହିଁ।" ସୀତା ଏହିପରି କହିଲେ, "ମୋ ସ୍ୱାମୀ ରାମ, ସେ ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟହୀନ ହେଉନାହିଁ, ସେ ମୋ ପ୍ରଭୁ। ସୁବର୍ଚଳା ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ମୁଁ ଏମିତି ତାଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସେବା କରେ। ଯେପରି ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଅରୁନ୍ଧତୀ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ, ସୁକନ୍ୟା ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ, ସାବିତ୍ରୀ ସତ୍ୟବାନ୍କୁ, ଶ୍ରୀମତୀ କପିଳଙ୍କୁ, ମଦୟନ୍ତୀ ସୌଦାସଙ୍କୁ, କେଶିନୀ ସଗରଙ୍କୁ, ଦମୟନ୍ତୀ ନଳଙ୍କୁ, ଭୀମୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି, ଏମିତି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ରାମଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଅଟୁଟ ନିଷ୍ଠା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ରାବଣଙ୍କର ଆଦେଶରେ ତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଧମକ ଦେଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଶିମ୍ଶପା ଗଛରେ ଲୁଚିଥିବା ହନୁମାନ୍ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଦେଖି ଶୁଣି ରହିଲେ।