ରାକ୍ଷସୀମାନେ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ରଙ୍ଗହୀନ, ଦୟାଳୁ ମାନବୀ ଜନାନୀ ସହିତ, ହେ ରାକ୍ଷସମହାରାଜ, ଆପଣ କାହିଁକି ଏପରି ଆଶା ରଖିଛନ୍ତି? ଏହାରେ ଦେବତାମାନେ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁଖ, ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜିତ, ଏହି ସୀତାକୁ କେବେ ଦେବେନି। ଯେଉଁଠି ଅନିଚ୍ଛା ପ୍ରମାଣିତ, ସେଉଁଠି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଶରୀରକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠି ସମ୍ପର୍କ ଆନନ୍ଦଦାୟକ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ, ମেঘପୁଞ୍ଜ ଭଳି, ହସିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଖସିଗଲେ। ଦଶମୁଖ ରାବଣ ଯାଇବାବେଳେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେବା ପରି ଲାଗିଲା; ତିନି ତଳ ରାଜ୍ୟର ଧନରେ ଜ୍ୱଳିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ତାଙ୍କର ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହାପରେ ଦେବୀ, ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ନାଗକନ୍ୟାମାନେ ଦଶମୁଖ ରାବଣଙ୍କୁ ଘେରି, ସେ ଶ୍ରୀମତ୍ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସୀତା, ମିଥିଳାର ଧର୍ମନିଷ୍ଠା କନ୍ୟା, ତାଙ୍କୁ ତ୍ରାସି ଦେଇ, ରାବଣ ଅନ୍ଧା ଅଭିଲାଷାରେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ଏବଂ ନିଜ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପ୍ରସ୍ତାବ ଶୁଣି, ରାବଣ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଙ୍କୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଇ, ମିଥିଳୀ ସୀତାଙ୍କୁ କହିବାପରେ ନିଜ ମହଲକୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାବଣ ଚାଲିଗଲା ପରେ, ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଖୁବ କ୍ରୁର ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। "ହେ ସୀତା, ଆପଣ ପୌଲସ୍ତ୍ୟମୁଖ୍ୟ, ଦଶମୁଖ ରାବଣଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ କିମ୍ବା ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହାଁ।" ଏକଜଟା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଛଅ ପ୍ରଜାପତି ମଧ୍ୟରୁ ଚତୁର୍ଥ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସ୍ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭା ଅପାର। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ବିଶ୍ରବା, ମନସ୍ପୁତ୍ର ଋଷି, ପ୍ରଜାପତିମାନେ ସମାନ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ରାବଣ, ଶତ୍ରୁମାନେ ର ଶତ୍ରୁ; ଆପଣ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବା ଉଚିତ।" "ମୁଁ କହୁଥିବା କଥା ଆପଣ କାହିଁକି ଗ୍ରହଣ କରୁନାହାଁ?" ହରିଜଟା ନାମକ ଦୂଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସୀ, ବିଲେଇ ଭଳି ଆଖି ଖୋଲି କ୍ରୋଧରେ, କହିଲେ, "ଯେଉଁଠି ତିରିଶି ଦେବତା ଏବଂ ଦେବରାଜ ଶକ୍ର ବିଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବା ଉଚିତ।" "ରାବଣ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଛାଡ଼ି, ଆପଣଙ୍କୁ ଆସିବେ। ହଜାର ନାରୀ ଓ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ମହଲକୁ ଛାଡ଼ି, ଆପଣଙ୍କୁ ଆସିବେ।" ପରେ, ବିକଟା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, "ଏହି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା ହାତୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରାକ୍ଷସମାନେ ପୁନିପୁନି ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରିଛନ୍ତି; ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଆସିଛନ୍ତି।" "କାହିଁକି ଆପଣ ରାବଣଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ ଚାହାନାହାଁ?" ଦୁର୍ମୁଖୀ କହିଲେ, "ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଇନାହାଁ, ପବନ ଭୟରେ ବହିନାହାଁ, ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣଙ୍କ ସହିତ ଆପଣ ରହିବା ଉଚିତ।" "ଗଛମାନେ ଭୟରେ ଫୁଲ ଛଡ଼ନ୍ତି, ପାହାଡ଼ମାନେ ଜଳ ଛଡ଼ନ୍ତି, ମେଘମାନେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଏପରି ରାକ୍ଷସମୁକ୍ତା, ରାଜା ରାବଣଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ କାହିଁକି ଚିତ୍ତ ନିଶ୍ଚୟ କରୁନାହାଁ?" "ହେ ଦେବୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଆମେ ଯାହା କହୁଛୁ, ଏହା ଭଲ ଏବଂ ସତ୍ୟ; ଏହି କଥା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ନଚେତ୍ ଆପଣ ରକ୍ଷିତ ହେବେନି।" ଏପରି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କ ବିକୃତ ମୁହଁରେ, କ୍ରୁର ଏବଂ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସୀତା, ଆପଣ ମହଲରେ ରହିବାକୁ କାହିଁକି ଅନୁମତି ଦେଉନାହାଁ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ଅନେକ ଶୟନ ଅଛି?" "ମାନବୀ ଏବଂ ମାନବ ପତିର ବିବାହକୁ ଆପଣ ଅତି ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଛନ୍ତି; ଆପଣ ରାମଙ୍କୁ ଭୁଲିଯିବା ଉଚିତ, ଏପରି କିଛି କ୍ଷମା ହେବନି।" "ରାକ୍ଷସମୁକ୍ତା ରାବଣଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ତିନି ତଳ ରାଜ୍ୟର ଧନର ଭୋଗୀ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ରହନ୍ତୁ।" "ମାନବ ରାମଙ୍କୁ ଆପଣ ଚାହୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ରାଜ୍ୟ ହାରିଛନ୍ତି, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅସଫଳ, ଦୁଃଖିତ; ହେ ନିର୍ମଳ, ଏହି ଆଶା କାହିଁକି?" ସୀତା, ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଚୋଉ ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି, କହିଲେ, "ଆପଣମାନେ ଯାହା କହୁଛନ୍ତି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶବ୍ଦ ମୋ ଚିତ୍ତରେ ଅଟି ରହେନି। ମାନବୀ ରାକ୍ଷସର ସ୍ତ୍ରୀ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଆପଣମାନେ ଚାହିଁଲେ ମୋତେ ଖାଇଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ଏହି କାମ କରିବିନି।" "ସେ ଦୁଃଖୀ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟହୀନ ହେଉ, ମୋ ପତି ମୋ ପ୍ରଭୁ; ସୁଵର୍ଚ୍ଚଲା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯେପରି ଭକ୍ତି କରିଥାଏ, ମୁଁ ମୋ ପତି ରାମଙ୍କୁ ଏପରି ଭକ୍ତି କରେ।" "ଶଚୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଅରୁନ୍ଧତୀ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ, ସୁକନ୍ୟା ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ, ସାବିତ୍ରୀ ସତ୍ୟବତଙ୍କୁ, ଶ୍ରୀମତୀ କପିଳଙ୍କୁ, ମଦୟନ୍ତୀ ସୌଦାସଙ୍କୁ, କେଶିନୀ ସଗରଙ୍କୁ, ଦମୟନ୍ତୀ ନଳଙ୍କୁ, ଭୀମି ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଯେପରି ଭକ୍ତି କରନ୍ତି—ମୁଁ ମୋ ପତି ରାମଙ୍କୁ ଏପରି ଭକ୍ତି କରେ।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି ନିଷ୍ଠା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ରାବଣଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ତାଙ୍କୁ ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ଶବ୍ଦରେ ଭୟ ଦେଇ ଶୁରୁ କଲେ।