ଲଙ୍କାର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିରେ ଥିଲେ—କୁହାଯାଏ କେହି ଏକ ଆଖି, କେହି ଏକ କାନ, କେହି ଧାକି ଦିଆଯାଇଥିବା କାନ, କେହି ଗାଈର କାନ, ହାତୀର କାନ, ଲଟକୁଥିବା କାନ ବା କେହି କାନ ବିନା ଥିଲେ। କେହି ହାତୀର ପାଦ ପରି ହାତ, ଘୋଡ଼ାର ଖୁର ପରି ପାଦ, କେହି ଗାଈର ପାଦ, କେହି ଛୋଟ ପାଦ, କେହି ଏକ ଆଖି, ଏକ ପାଦ, ବିଶାଳ ପାଦ ବା କେହି ପାଦ ବିନା ଥିଲେ। କେହି ମହାନ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା, ବଡ଼ ଛାତି ଓ ତଳପେଟ, ବଡ଼ ମୁହଁ ଓ ଆଖି, ଲମ୍ବା ଜିଭ୍ ଓ ନଖ ଥିଲେ। କେହି ନାକ ବିନା, କେହି ସିଂହା, ଗାଈ, ବା ଶୁଆର ମୁହଁ ଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେଣିକି ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଶୀଘ୍ର ରାବଣଙ୍କ ଅଧୀନତାରେ ଆସିଯିବେ। ରାବଣ ଏହି ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସୀମାନୋଁକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ—ତୁମେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ, ମିଠା କଥା, ଉପହାର, ଭେଦ, ବା ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଯେପରି ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ପଡ଼େ, ସୀତାଙ୍କୁ ମୋର ଅନୁକୂଳ କର। ଏପରି ଆଦେଶ ଦେଇ, ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ଅତି ଅଭିଲାଷା ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଇ, ଜାନକୀଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଧାନ୍ୟମାଳିନୀ ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ଆସି, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ମହାରାଜ, ମୋ ସହିତ ଖେଳ କର, ଏହି ମାନବୀ ସୀତାକୁ କଣ ଦରକାର?" ସେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସୀମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ଦୁଃଖିଣୀ, ରଙ୍ଗହୀନ ମାନବୀ ପାଇଁ ଏତେ ଆସକ୍ତି କାହିଁକି? ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ବାହୁବଳରେ ଯେଉଁ ଭୋଗ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାହା ଏହାରେ ମିଳିବ ନାହିଁ। ଅନିଚ୍ଛୁକା ନାରୀକୁ ଚାହିଁଲେ ଶରୀର କ୍ଷୟ ହୁଏ, ଇଚ୍ଛୁକା ନାରୀରେ ଆନନ୍ଦ ଅତି ଶୁଭ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ମେଘମଳା ପରି ହସିଲେ ଓ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଯିବା ସମୟରେ ଭୂମି କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ସେ ତେଜରାଶି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ଦେବୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ନାଗକନ୍ୟାମାନେ ମିଶି ଶୋଭାମୟ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହାପରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ମିଥିଳାନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଉପାଲୋଭନ କରି, ରାବଣ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରେ ରାବଣ ଯେପରିକି ସୀତାଙ୍କୁ ଏପରି ଆଦେଶ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ, ସେପରି ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି କ୍ରୋଧରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ହୋଇ ଏହିପରି କଠୋର ଓ ଅମୂଲ୍ୟ କଥା କହିଲେ—"ସୀତା, ତୁମେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣଙ୍କ ରାଣୀ ହେବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛ?" ଏକଜଟା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ ରାଗରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଦେଇ କହିଲେ, "ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସ୍ପୁତ୍ର ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରଜାପତି, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବିଶ୍ରବା, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ଏହି ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ରାବଣ। ତୁମେ ତାଙ୍କ ରାଣୀ ହେବା ଉଚିତ।" ଏହି ସମୟରେ ହରିଜଟା ନାମକ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସୀ ବିଲ୍ଲୀର ଚକ୍ଷୁ ପରି ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିକି କହିଲେ, "ଏହି ରାବଣ, ଯେଉଁଠାରେ ତିରିଶି ଦେବତା ଓ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ, ତାଙ୍କ ରାଣୀ ହେବାକୁ ଚାହିଁ ନାହାଁ କି?" ସେ କହିଲେ, "ସେ ତୁମ ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରିୟା ରାଣୀ ଓ ଶୋଭାମୟ ମହଳ ଛାଡ଼ି ଆସିଛନ୍ତି।" ଏହିପରେ ବିକଟା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, "ଯାହାର ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ହସ୍ତୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁରମାନେ ପୁନିପୁନି ପରାଜିତ, ସେ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ରାଣୀ ହେବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କାହିଁକି?" ଦୁର୍ମୁଖୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, "ଯାହା ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଉନାହିଁ, ବାୟୁ ଭୟରେ ବହେନାହିଁ, ଗଛ ଭୟରେ ଫୁଲ ଝାଡ଼ିଦିଏ, ପାହାଡ଼ ଜଳ ଝାଡ଼ିଦିଏ, ମେଘ ଚାହିଁଲେ ଯାହା ଦିଏ, ତାଙ୍କ ରାଣୀ ହେବାକୁ ଚାହିଁ ନାହିଁ କି?" ସେମାନେ ପୁନି କହିଲେ, "ମୋର କଥା ମାନ, ଏହି କଥା ଭଲ ଓ ସତ୍ୟ, ନାହିଁଲେ ତୁମର ଜୀବନ ରକ୍ଷା ହେବ ନାହିଁ।" ଏହିପରେ ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅନୁଚିତ କଥାରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଉପାଲୋଭନ କରି କହିଲେ, "ସୀତା, ତୁମେ ଏହି ରମ୍ୟ ଶୟନଗୃହରେ ରହିବାକୁ କାହିଁକି ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛ? ଏଠାରେ ଶୋଭାମୟ ଶୟନ, ଶୃଙ୍ଗାର ଏବଂ ଶୁଭ ଆନନ୍ଦ ଅଛି। ଏକ ମାନବୀ ଏବଂ ଏକ ମାନବ ପତିର ଦାମ୍ପତ୍ୟକୁ ଏତେ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଛ? ରାମଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଅ—ଏହା କେବେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର, ତିନି ଲୋକର ଧନର ଉପଭୋକ୍ତା ସେଉଁଠି ଚାହିଁ ଯେପରି ରୁହ। ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଏହି ମାନବ ରାମଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ହାରାଇଛନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଅସଫଳ ଓ ଦୁଃଖିତ।" ଏପରି ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ, ଉପାଲୋଭନ ଓ ଦମନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ସୀତା ନିଜ ଧୃଢ଼ ଧର୍ମ ଓ ପତିନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।