ଏହିପରି ଭାବେ ମୈଥିଳୀ ସୀତାଙ୍କୁ କଥା କହି ସମାପ୍ତ କରି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଭୟ ରୂପ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣ, ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେହି ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ଏକ ଚକ୍ଷୁ, କେହି ଏକ କାନ, କେହି ମୁହଁ ଉପରେ କାନ ଢାକିଥିବା, କେହି ଗାଈର କାନ, କେହି ହାତୀର କାନ, କେହି ଲମ୍ବା କାନ, ଏବଂ କେହି କାନ ବିନା ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର କେତେକଙ୍କର ହାତ ହାତୀର ପାଦ ପରି, ପାଦ ଘୋଡ଼ାର ଖୁର ପରି, କେହି ଗାଈର ପାଦ, କେହି ଛୋଟ ପାଦ, କେହି ଏକ ଚକ୍ଷୁ, କେହି ଏକ ପାଦ, କେହି ପ୍ରଶସ୍ତ ପାଦ, ଏବଂ କେହି ପାଦ ବିନା ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର କେହି ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା, ବଡ଼ ଛାତି ଓ ଡେଉଳି, ବଡ଼ ମୁହଁ ଓ ଆଖି, ଲମ୍ବା ଜିଭ ଓ ନଖ ଥିଲା। କେହି ନାକ ବିନା, କେହି ସିଂହମୁଖୀ, କେହି ଗାଈମୁଖୀ, କେହି ବନ୍ଦର ମୁଖ, କେହି ଶୂକର ମୁଖ ଥିଲେ—ଏହି ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଏପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଶୀଘ୍ର ରାବଣଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଆସିଯାଉନ୍ତି। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କୁ ରାବଣ କହିଲେ, “ତମେ ସମସ୍ତେ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସ, ବିପରୀତ ଓ ଅନୁକୂଳ ଉପାୟ, ସମ୍ମିଳନ, ଦାନ, ଭେଦ ଓ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଭି ସୀତାଙ୍କୁ ବଶ କର। ଯେପରି ଭାବେ ହେଉ, ମୋର ଆଜ୍ଞା ମୁଁ ବାରମ୍ବାର ଦେଉଛି।” ଏପରି କହି, କାମ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୀଡିତ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଜାନକୀଙ୍କ ଉପରେ ଗର୍ଜନ କରି, ଧାନ୍ୟମାଲିନୀ ନାମକ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କଠାରେ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, “ମହାରାଜ, ମୋ ସହିତ କ୍ରୀଡ଼ା କର; ଏହି ସୀତାକୁ ତୁମେ କାହିଁକି ଚାହୁଁଛ?” ସେଉଁଠି ଧାନ୍ୟମାଲିନୀ କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଃଖିତ ମାନବୀ ସୀତା ସହିତ ତୁମେ କାହିଁକି ଆସକ୍ତ? ଦେବତାମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଗ୍ୟବସ୍ତୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଇନାହାନ୍ତି; ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅନିଚ୍ଛୁକ ନାରୀକୁ ଚାହୁଁଛ, ତୁମର ଦେହ କ୍ଷୁଦ୍ର ହେଉଛି। ଇଚ୍ଛାଶୀଳ ନାରୀ ପାଇଁ ଆସକ୍ତି ଶୁଭ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ।” ଏପରି ରାକ୍ଷସୀଙ୍କୁ ଶୁଣି, ଘନମେଘପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାବଣ ହସିଲେ ଏବଂ ପଛକୁ ହଟିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ବିଦାୟ ନେଲେ, ଭୂମି କମ୍ପିତ ହେଉଥିବା ପରି ଲାଗିଲା; ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ନିଜ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଓ ନାଗକନ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ନେଇ, ଶୋଭାମୟ ମହଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହାପରେ, ମିଥିଳାପୁତ୍ରୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟଦେଇ ତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ରାବଣ କାମବିମୂଢ଼ ହୋଇ ନିଜ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିଠାରେ ବିଶିଷ୍ଟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣ। ଏପରିଭାବେ ମୈଥିଳୀ ସୀତାଙ୍କୁ କଥା କହି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଭୟ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣ ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ। ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯାଇଥିବା ବେଳେ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦୃତଗତିରେ ସୀତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଶବ୍ଦରେ ବୈଦେହୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଠାମିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ସୀତା, ତୁମେ ପୌଳସ୍ତ୍ୟମୁନିଙ୍କ ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦଶମୁଖୀ, ମହାତ୍ମା ରାବଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବାକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହାଁ?” ଏହିବେଳେ ଏକଜଟା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ, ଯାହାଙ୍କ ଆଖି କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇଥିଲା, ତାଙ୍କ ପେଟ ହାତରେ ଧରି ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଛଅ ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏହି ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରଜାପତି ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସପୁତ୍ର। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ତପୋଧନ ପୁଅ ବିଶ୍ରବା, ଯିଏ ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କ ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ। ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ପୁଅ ହେଉଛନ୍ତି ରାବଣ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ; ତୁମେ ତାହାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବା ଉଚିତ।” ଏହି କଥାକୁ ତୁମେ କାହିଁକି ଗ୍ରହଣ କରୁନାହାଁ? ଏହିବେଳେ ହରିଜଟା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କ୍ରୋଧରେ ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ କହିଲେ, “ଯିଏ ତିରିଶି ଦେବତା ଓ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେ ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବା ଉଚିତ। ସେ ଶୂର, ଭୟହୀନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ କାହିଁକି ଚାହୁନାହାଁ?” ମହାବଳୀ ରାବଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ, ତୁମକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଗର୍ବ କରି ନେବେ। ସେ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁର ଓ ହଜାର ନାରୀ ଏବଂ ଅନେକ ମଣିମାଳା ତ୍ୟାଗି, ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ। ଏହିବେଳେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ ବିକଟା କହିଲେ, “ଯିଏଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ହାତୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ, ସେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବାକୁ ଚାହୁନାହାଁ?” ତାପରେ ଦୁର୍ମୁଖୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲେ, “ଯିଏ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଉନାହାଁ, ବାୟୁ ଭୟରେ ବହୁନାହାଁ, ଗଛମାନେ ଭୟରେ ଫୁଲ ଝଡ଼ାନ୍ତି, ପାହାଡ଼ମାନେ ପାଣି ଝଡ଼ାନ୍ତି, ମେଘମାନେ ଯାହାକୁ ଯାହା ଚାହିଁ ଦେଇଦିଅନ୍ତି, ଏମିତି ରାକ୍ଷସରାଜ ପାଇଁ ତୁମେ କାହିଁକି ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁନାହାଁ?” “ହେ ଦେବୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯାହା କହାଯାଇଛି ସେ ସତ୍ୟ ଓ ଭଲ; ଏହି କଥା ଗ୍ରହଣ କର, ସ୍ମିତାନନ୍ଦିନୀ, ନହେଲେ ତୁମେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏଠାରେ ଗୌରବମୟ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ଚବିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ବିକୃତମୁଖୀ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଓ ଅନୁଚିତ ଶବ୍ଦରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଲେ। ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, “ହେ ସୀତା, ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରହିବାକୁ ମନ ଦେଉନାହାଁ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଶୟନବସ୍ତ୍ର ଓ ସଉଖ୍ୟରେ ଭରିଆ?” “ତୁମେ ମାନବୀ ଓ ମାନବ ପତି ମଧ୍ୟର ଦାମ୍ପତ୍ୟକୁ ଅତିଶୟ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଛ; ରାମଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଅ, ଏହା କେବେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କର, ତିନି ଲୋକର ଧନର ଭୋକ୍ତା, ସେଙ୍କ ସହ ଇଚ୍ଛାମତେ ଜୀବନ ଅନୁଭବ କର।” ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନ ଓ ଭୟ ଦେଖି, ମୈଥିଳୀ ସୀତା କମ୍ପିତ ହୋଇ ରହିଗଲେ।