ସୀତାଙ୍କର ଉତ୍ତର ଶୁଣି ବିଶାଳ ରାକ୍ଷସ ରାବଣ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଆଉ ଚଉଡ଼ା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜାନକୀଙ୍କୁ ତକାଇଲେ। ସେ ଏକ ଘନ ମେଘ ଭଳି କଳା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୌଢ଼ ହସ୍ତ ଓ ବିସ୍ତୃତ ମସ୍ତକ ସହିତ, ସିଂହର ଚାଳିକା ଭଳି ଚାଲୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଜିହ୍ୱା ଓ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ତାଙ୍କୁ ଦୀପ୍ତିମାନ କରୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ମୁଣ୍ଡରେ ଚଞ୍ଚଳ ମୁକୁଟ ଅନେକ ପୁଷ୍ପମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଉଜ୍ୱଳ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଭରିଥିଲା। ତାଙ୍କର କଟିରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଭାରି ମେଘଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଅମୃତ ମନ୍ଥନ ସମୟରେ ନାଗରେ ବନ୍ଧା ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଦୁଇ ମୋଟା ହସ୍ତ ମନ୍ଦରାଚଳର ଦୁଇ ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ କାନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ କୁଣ୍ଡଳ ଥିଲା, ଯେପରି ଲାଲ ମଞ୍ଜରୀ ଓ ପୁଷ୍ପରେ ଶୋଭିତ ଅଶୋକ ଗଛ ରେ ପର୍ବତ ଶୋଭା ପାଉଥାଏ। ତାଙ୍କର ଦେହ କାମନା ରୁକ୍ଷ ଭଳି ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ବସନ୍ତ ଋତୁ ନିଜେ ଆକାର ନେଇଛି, କିନ୍ତୁ ସେ ଅଳଙ୍କୃତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମୃତ୍ୟୁସ୍ଥଳ ଭୟ ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲେ। ଏହିଭଳି ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ, ରାବଣ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ସର୍ପ ଭଳି ଫୁସିଆଇ ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଏହି ନିର୍ଥକ ଭକ୍ତି ଓ ଦୁଃଖରେ ଏକାକି ଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ଆଜି ମୋର ଶକ୍ତିରେ ନଶ୍ୱନ କରିଦେବି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୱିଳୋତ୍ତମାକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ।" ଏହିପରି କହି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ରୂପର ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ଏକ ଆଖି, କେହି ଏକ କାନ, କେହି ଢାକା କାନ, କେହି ଗାୟର କାନ, କେହି ହାତୀର କାନ, ଲଟକୁଥିବା କାନ, କେହି କାନ ବିନା ଥିଲେ। କେହି ହାତୀ ପାଦ ଭଳି ହାତ, ଘୋଡ଼ା ଖୁର ଭଳି ପାଦ, ଗାୟ ପାଦ, ଛୋଟ ପାଦ, ଏକ ଆଖି, ଏକ ପାଦ, ଚଉଡ଼ା ପାଦ, ପାଦ ବିନା ଥିଲେ। ତାଙ୍କର କେହି ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା, ବଡ଼ ଛାତି ଓ ପେଟ, ମହାନ ମୁଖ ଓ ଆଖି, ଲମ୍ବା ଜିହ୍ୱା ଓ ନଖ ଥିଲେ। କେହି ନାକ ବିନା, କେହି ସିଂହ, ଗାୟ, ଶୁଅଁ ମୁହଁ ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲେ— ଏପରି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଇ, ଯେପରି ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଶୀଘ୍ର ରାବଣଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଉ। ତେଣୁ ରାବଣ ଆଦେଶ ଦେଲେ— "ତମେ ସମସ୍ତେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ, ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସ, ମିଥ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟ ଉପାୟ, ସମ୍ମୋଦନ, ଦାନ, ଭେଦ, ଦଣ୍ଡ ସହିତ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ମୋ ଅଧୀନ କର।" ଏପରି ପୁନଃପୁନଃ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣ କାମ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଜାନକୀଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି ଚିତ୍କାର କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଧାନ୍ୟମାଳିନୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଦଶମୁଖୀଙ୍କୁ ବାହୁଡ଼ିଆଇ ଏହିପରି କହିଲେ— "ମହାରାଜ! ମୋ ସହିତ କ୍ରୀଡ଼ା କର, ଏହି ସୀତାର କଣ ଆବଶ୍ୟକତା?" "ଏହି ନିର୍ବର୍ଣ୍ଣ, ଦୟନୀୟ ମାନବୀ ସହିତ କାହିଁକି? ଦେବତାମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଗ, ଅମରତ୍ୱ ତାଙ୍କୁ ଦେଇନାହାନ୍ତି; ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜିତ ଭୋଗ ତାଙ୍କୁ ମିଳିନାହିଁ। ଅନିଚ୍ଛାରୁ ଚାହିଁଥିବା ନାରୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଦେହକୁ କ୍ଷୁଦ୍ର କରେ, ଇଚ୍ଛାରୁ ଚାହିଁଥିବା ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦ ଶୋଭାପ୍ରଦ।" ଏହିପରି ଧାନ୍ୟମାଳିନୀ କହିଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମେଘମାଳା ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ ହସି ତାଁଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ବିଦାୟ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ଗମନରେ ଭୂମି କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା। ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ରୂଚିର ପାଳିସରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେବୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟା ଓ ନାଗ କନ୍ୟାମାନେ ଘେରି ଏହି ମହାନ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ମିଥିଳାନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରି, ରାବଣ କାମାନ୍ଧ ହୋଇ ତାଙ୍କର ନିଜ ମହଳକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏହିପରି ମୈଥିଳୀ ସୀତାଙ୍କୁ କହି, ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ରୂପର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଉପରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ। ରାକ୍ଷସ ରାଜା ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ସେହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଝପଟି ପଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର କଥା କହିଲେ— "ହେ ସୀତା! ତୁମେ ପୌଲସ୍ତ୍ୟମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାତ୍ମା, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହଁ।" ଏହିପରି କହି, ଏକଜଟା ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖିରେ, ତାଙ୍କର ପେଟ ହାତରେ ରଖି, ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଛଅ ପ୍ରଜାପତି ମଧ୍ୟରୁ ଏହି ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପ୍ରଜାପତି ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସପୁତ୍ର। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କର ତେଜସ୍ୱୀ ପୁତ୍ର ମନସ୍ପୁତ୍ର ବିଶ୍ରବା, ସେ ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ରାବଣ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ। ତୁମେ ସେଇ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବା ଉଚିତ।" "ହେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବତୀ, ମୁଁ କହିଥିବା କଥା ତୁମେ କାହିଁକି ମନେ ଧରୁନାହଁ?" ଏହିପରି ଏକଜଟା କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହରିଜଟା ନାମକ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ମାଉସ ଭଳି ଆଖି ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଖୋଲି, ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଯିଏ ତିରିଶି ଦେବତା ଓ ଦେବେଶ୍ବର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବା ଉଚିତ। ସେ ଶୂର, ବଳବାନ, ଯୁଦ୍ଧରେ କଦାପି ପଛୁଆନାହିଁ, ଏତେ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଥିବା ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ ତୁମେ କାହିଁକି ଇଚ୍ଛା କରୁନାହଁ?" "ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଓ ମାନ୍ୟତାପ୍ରାପ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଛାଡ଼ି, ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ, ହେ ସଭାଗ୍ୟଶାଳି, ସମସ୍ତ ଉପରେ ରାବଣ ତୁମକୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ରତ୍ନ ଓ ହଜାର ସ୍ତ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଛାଡ଼ି, ରାବଣ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ।