ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ କଥାରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ସେ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ରାମଙ୍କୁ ଶକ୍ତିବଳେ ଛିଣି ନେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ତୁମ ନିଶ୍ଚୟ ବିନାଶ ଲିଖିତ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଦୃଢ଼ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ଭୟଙ୍କର ଆଖି ଉଦ୍ଧାର କରି ସୀତାଙ୍କୁ ତକାଇଲେ। ସେ ଏକ ଘନ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ—ବିଶାଳ ବାହୁ, ଚଉଡ଼ ମୁଣ୍ଡ, ସିଂହ ସଦୃଶ ଚାଳ, ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପ, ଦହୁଥିବା ଜିଭା ଓ ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟି। ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବିଭିନ୍ନ ମାଳା ଓ ଗନ୍ଧ ଲଗାଯାଇଥିବା ମୁକୁଟ ଚମକୁଥିଲା; ଲାଲ ମାଳା, ଲାଲ ପୋଶାକ ଓ ତେଜମୟ ସୁନା ଗହଣା ରେ ସେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ କମରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ବଡ଼ ବେଲ୍ଟ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ମନ୍ଦରାଚଳ ପର୍ବତକୁ ବାସୁକି ନାଗେ ବାନ୍ଧିଥିବା ଭଳି। ଦୁଇ ଭରିପୁରା ବାହୁରେ ସେ ମନ୍ଦରାଚଳର ଦୁଇ ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ କନ୍ନା ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଚମକୁଥିଲା, ତେଣୁ ସେ ଏକ ଅଶୋକ ଗଛ ରେ ଲାଲ କୁଡ଼ି ଓ ଫୁଲ ଲଗା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରୁଥିବା କଳ୍ପବୃକ୍ଷ, ବସନ୍ତ ଋତୁ ନିଜେ ରୂପ ନେଇଥିବା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଏତେ ଶୋଭା ବି ଥିଲେ, ସେ ଶ୍ମଶାନ ମନ୍ଦିର ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ। ଏହି ଭାବରେ ରାବଣ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖିରେ ସୀତାଙ୍କୁ ତକାଇ ନାଗ ସଦୃଶ ଫୁସ୍କି କହିଲେ, “ହେ ଭାଗ୍ୟହୀନେ, ନିଷ୍ଫଳ ଭକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛ, ଆଜି ମୁଁ ମୋ ଶକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସନ୍ଧ୍ୟାକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।” ଏମିତି କହି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟ ପାଉଥିବା ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସୀମାନେକୁ ଡାକିଲେ। ସେଠାରେ କିଏ ଏକ ଆଖି, କିଏ ଏକ କାନ, କିଏ ମୁଢ଼ି ଥିବା କାନ, ଗାଈ ଓ ହାତୀର କାନ, ଲମ୍ବା କାନ, କିଏ ବିନା କାନ ଥିଲେ। କିଏ ହାତୀର ପାଦ ସମାନ ହାତ, କିଏ ଘୋଡ଼ା ପାଦ, କିଏ ଗାଈ ପାଦ, କିଏ ଛୋଟ ପାଦ, ଏକ ଆଖି, ଏକ ପାଦ, ଚଉଡ଼ା ପାଦ, କିଏ ପାଦ ନଥିବା ରାକ୍ଷସୀ ଥିଲେ। ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା, ବଡ଼ ଛାତି ଓ ପେଟ, ବଡ଼ ମୁଁହ, ଲମ୍ବା ଜିଭା ଓ ନଖ, ବଡ଼ ଆଖି—କିଏ ନାକ ନଥିବା, କିଏ ସିଂହ, ଗାଈ, ଶୁଆ ମୁହଁ ଥିବା ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ। ଏହି ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତା ଜନକନନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆତ୍ମସାତ କରିବା ପାଇଁ ରାବଣ ଦେଶାଇଲେ—ସମ୍ମତି, ଉପହାର, ଭେଦ, ଦଣ୍ଡ ଓ ଭୟ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ମନାଇବା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଏପରି ଆଦେଶ ଦେଇ, ଅତି ଆସକ୍ତି ଓ କ୍ରୋଧରେ ଆବେଶିତ ହୋଇ, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଜାନକୀଙ୍କୁ ଉପରେ ଗର୍ଜନ କରିଲେ। ଏବେ ଧାନ୍ୟମାଲିନୀ ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସି ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲା, “ମହାରାଜ, ମୋ ସହ ଖେଳ କର; ଏହି ସୀତାକୁ କଣ କରିବେ?” ସେ ଆଉ କହିଲା, “ଏହି ମାନବୀ ଦୁଃଖିତ ଓ ରଙ୍ଗହୀନ; ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଗ ଦେଉନାହାନ୍ତି; ଅନିଚ୍ଛା ନାରୀକୁ ଚାହିଲେ ଦେହ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦହନ ହୁଏ, ଇଚ୍ଛାଶୀଳା ନାରୀକୁ ଚାହିଲେ ସେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।” ଏମିତି ଧାନ୍ୟମାଲିନୀ କହିଲାପରେ, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଘନମେଘ ଭଳି ଅଟ୍ଟାହାସ କରି ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଯିବା ସମୟରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଥିଲା; ତେଜମୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଦେଖାଯାଇ ସେ ନିଜ ରଜତ୍ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ଦେବ, ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ ନାଗକନ୍ୟାମାନେ ମିଶି ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମିଥିଳାନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଉପାଳମ୍ବ କରି, ଅସ୍ତିର ଓ ମୋହାବିଷ୍ଟ ରାବଣ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ମହଳକୁ ଗଲେ। ଏହିପରେ, ରାବଣ ମୈଥିଳୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଏହିପରି କଥା କହି, ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାକ୍ଷସରାଜ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ କ୍ରୋଧେ ମାତ୍ତ ହୋଇ ସୀତାଙ୍କ ସମ୍ନିପାତ କଲେ। ତେବେ ସେମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ସୀତା, ତୁମେ ଦଶମୁଖୀ, ପୌଲସ୍ତ୍ୟବଂଶୀ, ମହାତ୍ମା ରାବଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହାଁ।" ଏହି ସମୟରେ ଏକଜଟା ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ନେଇ, ତଳେ ହାତ ରଖିଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲା, “ଛଅ ପ୍ରଜାପତି ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରଜାପତି ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସପୁତ୍ର। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ତେଜସ୍ୱୀ ପୁତ୍ର ମହାମୁନି ବିଶ୍ରବା, ଯିଏ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ସମାନ। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ରାବଣ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ତୁମେ ସେହି ରାକ୍ଷସନାୟକଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବା ଉଚିତ। ମୋ କଥା କାହିଁକି ଶୁଣୁନାହଁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ?” ପୁନି ହରିଜଟା ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ରୂଷ୍ଟ ଚକ୍ଷୁ ମେଉଁଛି, ବିଲାଇ ଆଖି ସଦୃଶ, କହିଲା, “ଯିଏ ତିରିଶି ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ସେହି ଶୂରବୀର ରାକ୍ଷସନାୟକଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବା ଉଚିତ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଯିଏ କେବେ ପଛେଇନାହାଁ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ଯୁକ୍ତ, ସେଉଁଠି ପତ୍ନୀ ହେବା ପାଇଁ କାହିଁକି ଇଚ୍ଛା କରୁନାହଁ?” ଏହିପରି ଭାବେ ସେମାନେ କହିଲେ, “ମହାବଳୀ ରାବଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଓ ଗୌରବମୟା ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ି ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିବେ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି! ହଜାର ନାରୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଳା ରେ ଶୋଭିତ ଅନ୍ତଃପୁର ଛାଡ଼ି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ।” ତାପରେ ବିକଟା ନାମକ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ କହିଲା, “ଯାହାର ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପରେ ହାତୀ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକଥର ହାରିଛନ୍ତି, ସେ ଏବେ ତୁମ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।” ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇ, ମନାଇବା ଓ ଦମନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ସୀତା ଅଟୁଟ ରହିଲେ।