ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଭରି ରହିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ଲଙ୍କାର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସମ୍ବଳ ଦେଲେ। ଏହାରୁ ଶକ୍ତି ପାଇ ସୀତା ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ରାବଣଙ୍କୁ ନିଜ ମାନ୍ୟତା ଓ ଉଚ୍ଚ ଆଚରଣରେ ଅଭିମାନି, ନିଜକୁ ଲାଭକର ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ— “ତୁମର ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମର ମାର୍ଗରେ ଥିବା ଲୋକ ନାହିଁ, ଯେ ତୁମକୁ ଏହି ନିନ୍ଦିତ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବାରଣ କରିପାରିବ। ତୁମେ ଛଡ଼ା, ତିନି ଲୋକରେ କିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତିର ଜନନୀକୁ ଚିନ୍ତାରେ ମଧ୍ୟ ଅଭିଲାଷ କରିପାରିବ? ଯେପରି ଶଚୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜନନୀ, ତିନି ଲୋକରେ ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ। ହେ ନିଚ ରାକ୍ଷସ, ତୁମେ ଅପାୟ କରିଛ, ରାମଙ୍କ ଜନନୀକୁ ଚୋରି ନେଇଛ, ଯାହାର ତେଜ ଅପରିମିତ। ଏହାର ଫଳରୁ ତୁମେ କେଉଁଠି ପଳାଇବାକୁ ପାରିବ? ଏକ ଅହଂକାରୀ ହାତୀ ଓ ଏକ ଶଶକ ଜଙ୍ଗଲରେ ସମାନ ନୁହେଁ, ଏହିପରି ରାମ ହାତୀ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଶଶକ ଭଳି ନିଚ। ତୁମେ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରୁନାହିଁ, ଏଠାରେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ନାଥ ରାମଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଛ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସିନାହିଁ। ତୁମେ ଏହି କ୍ରୂର, ବିକୃତ, ଗାଢ଼ ବାଦାମୀ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଦେଖୁଛ, ଏହି ଚକ୍ଷୁ ଏପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିନାହିଁ। ତୁମେ ଅଧର୍ମୀ, ମୋତେ ରାମଙ୍କ ଜନନୀ ଏବଂ ଦଶରଥଙ୍କ ଶାଶୁ ଭାବରେ କଥା କରିବାକୁ ତୁମର ଜିହ୍ବା କିପରି ଶୁଷ୍କ ହେଉନାହିଁ? ମୋତେ ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋ ତପସ୍ୟାର ଉପାସନାରୁ, ହେ ଦଶମୁଖ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଶକ୍ତିର ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ କରୁନାହିଁ, ଯଥାର୍ଥ ତୁମର ଏହି ଦଣ୍ଡ ଦରକାର। ରାମ ଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ରୁପରୁ ମୁଁ ଜବରଦସ୍ତି ନେଇଯିବା ଅସମ୍ଭବ; ତୁମର ବିନାଶ ନିଶ୍ଚିତ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ରାବଣ, ରାକ୍ଷସମହାରାଜ, ତାଙ୍କ କ୍ରୂର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି ଜାନକୀକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଏକ ଅନ୍ଧାର ମେଘ ଭଳି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜା, ବିସ୍ତୃତ ମୁଣ୍ଡ, ସିଂହର ଚାଳ ଭଳି ଚଳି, ତେଜସ୍ବୀ ଜିହ୍ବା ଓ କ୍ରୂର ଚକ୍ଷୁ ରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଚ, କ୍ଷିପ୍ର ମୁକୁଟ କିମ୍ବା ମଣିମାଳା ଓ ଅନେକ ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ପୋଷାକ, ତେଜସ୍ବୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମହାବଳ୍ତି ଉପରେ ଭଳି ମଣ୍ଡର ପର୍ବତକୁ ମଣିନାଗ ବେଳେ ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ଏହି ଭଳି ରାବଣ ମଧ୍ୟ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଭୁଜା ମଣ୍ଡର ପର୍ବତର ଦୁଇ ଶିଖର ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ। ତାଙ୍କ କଣ ଅପରିପକ୍ୱ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକିଥିଲା, ଏକ ଉଦ୍ଭିଦ ପର୍ବତ ଭଳି ଶୋଭିତ ଅଶୋକ ଗଛର ଲାଲ କୁଡ଼ି ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା। ଏକ କାମନା ବୃକ୍ଷ ଭଳି, ବସନ୍ତ ରୂପ ନେଇଥିବା ଭଳି, ତଥାପି ଏହି ଶୋଭା ବିତର୍କ ଭୟଙ୍କର ଶ୍ମଶାନ ଶ୍ରୀ ଭଳି। କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଭୈଦେହୀକୁ ଦେଖି, ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, “ତୁମେ ଭକ୍ତିଶୀଳ କିନ୍ତୁ ନିର୍ବଳ ଓ ଦୁଃଖରେ ଏକତ୍ରିତ, ଆଜି ମୁଁ ମୋ ଶକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସନ୍ଧ୍ୟାକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।” ଏପରି କହି, ରାବଣ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟଭୀତ ଥିବା ରାକ୍ଷସମହାରାଜ, ଦୃଷ୍ଟିକଟ୍ଟା ରାକ୍ଷସୀମାନେକୁ ଡାକିଲେ। ସେଉଁଥିରେ ଏକ ଚକ୍ଷୁ, ଏକ କଣ, ଅନ୍ୟ କଣ ଢାକିଥିବା, ଗାଈର କଣ, ହାତୀର କଣ, ଲଟକିଥିବା କଣ, କଣ ନଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଥିଲେ। ହାତୀ ପାଦ ଭଳି ହାତ, ଘୋଡ଼ା ପାଦ ଭଳି ପାଦ, ଗାଈ ପାଦ, ଛୋଟ ପାଦ, ଏକ ଚକ୍ଷୁ, ଏକ ପାଦ, ଚଉଡ଼ା ପାଦ, ନିର୍ପାଦ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଥିଲେ। ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା, ବଡ଼ ଛାତି ଓ ଉଦର, ବଡ଼ ମୁଁ ଓ ଚକ୍ଷୁ, ଲମ୍ବା ଜିହ୍ବା ଓ ନଖ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଥିଲେ। ନାକ ନଥିବା, ସିଂହ ମୁଁ, ଗାଈ ମୁଁ, ଶୁଆ ମୁଁ ଭଳି ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଥିଲେ, ଯାହା ସୀତା, ଜନକ ଦୁହିତା, ଶୀଘ୍ର ରାବଣଙ୍କ ଅଧୀନ ହେବା ପାଇଁ। ଏହିପରି, ତମେ ସମସ୍ତେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ, ଶୀଘ୍ର ଏକତ୍ରିତ ହେଉ, ମିଳନ, ଦାନ, ବିଭାଜନ, ଭୟ ଦେଇ ଏବଂ ଅନୁକୂଳ ଓ ବିରୋଧୀ ଉପାୟରେ, ଭୈଦେହୀକୁ ଆଣିଦିଅ, ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଅଧୀନ କର। ଏହିପରି ଅନେକଥିବା ଶବ୍ଦରେ ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଅଭିଲାଷ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ରାବଣ ଜାନକୀକୁ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ଧାନ୍ୟମାଳିନୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ ଶୀଘ୍ର ଆସି ଦଶମୁଖ ରାବଣଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି କହିଲେ— “ମହାରାଜ, ମୋ ସହ ଖେଳ କର; ଏହି ସୀତାର କଣ ଆବଶ୍ୟକ?” “ଏହି ରଙ୍ଗ ହିନ, ଦୟାଳୁ ମାନବୀ ସହିତ, ହେ ରାକ୍ଷସମହାରାଜ? ନିଶ୍ଚିତ, ଏହି ସୀତାରେ ଦେବତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଗବିଲାସ—” “ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜାରେ ଜିତ ଭୋଗ ଦେବତାମାନେ ଦେଇନାହିଁ। ଅନିଚ୍ଛା ମହିଳାକୁ ଚାହିଲେ ଶରୀର ଯନ୍ତ୍ରଣା ହୁଏ।” “ଇଚ୍ଛାଶୀଳ ମହିଳାକୁ ଚାହିଲେ ଆନନ୍ଦ ଶୋଭା ପାଏ।” ଏପରି ରାକ୍ଷସୀ କହିଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଶମୁଖ ରାବଣ ଏକ ମେଘ ଭଳି ହସିଲେ ଏବଂ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ତାଙ୍କ ବିଦାୟ ଦେଖି ପୃଥିବୀ କମ୍ପି ଉଠିଲା, ତେଜସ୍ବୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ଦୁଃସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏବେ ଦିବ୍ୟ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନେ, ନାଗ କନ୍ୟାମାନେ ଦଶମୁଖ ରାବଣଙ୍କୁ ଘେରି ଏହି ଶୋଭାମୟ ମହଲରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାପରେ, ମିଥିଲାର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ସୀତା, ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲେ, ରାବଣ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି, ଅଭିଲାଷରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ମହଲରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହା ପରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏହିପରି ମୈଥିଲୀକୁ କହି, ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ରାବଣ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟଭୀତ, ରାକ୍ଷସୀମାନେକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ରାବଣ ଚାଲିଗଲା ପରେ, ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଘେରି ତାଙ୍କୁ ଦିଅଁତି। ଏହି ରାକ୍ଷସୀମାନେ କ୍ରୋଧରେ ପାଗଳ ହୋଇ, ଭୈଦେହୀକୁ ଅତି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଶବ୍ଦରେ ଉପଦେଶ କରିଲେ— “ହେ ସୀତା, ତୁମେ ପୌଲସ୍ତ୍ୟମହାରାଜ, ମହାତ୍ମା ଦଶମୁଖ ରାବଣଙ୍କ ଜନନୀ ହେବାର ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ।” ତାପରେ ଏକଜଟା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପେଟ ହାତରେ ରଖି, ସୀତାଙ୍କୁ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ...