ସୀତାଙ୍କର କଠୋର ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସାଧିପତି ରାବଣ ସୁନ୍ଦରୀ ସୀତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ମନ୍ତ୍ରଣାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ନାରୀମାନେ ଯେତେ ବେଳେ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଉଛୁ, ସେମାନେ ତେତେ ବେଶି ଅନୁଗତ ହୁଅନ୍ତି; ଏବଂ ଯେତେ ବେଳେ ଆମେ ଭଲ ଭାବରେ କଥା କହୁଛୁ, ସେମାନେ ଆମକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି। ମୋର ମନରେ ତୁମ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ମୁଁ ମୋ ରୋଷକୁ ଦମନ କରୁଛି, ଯେପରି ଏକ ଦକ୍ଷ ସାରଥି ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଚଞ୍ଚଳ କାମନା ଏକ ମନୁଷ୍ୟକୁ ବାନ୍ଧି ଦିଏ, ସେଥିରେ କ୍ଷମା ଓ ସ୍ନେହ ଉଦିତ ହୁଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମିଥ୍ୟା ତପସ୍ଵିନୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ନିନ୍ଦାର ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରୁନି। ମୋତେ ଯେତେ ଅପମାନଜନକ କଥା କହିଛ, ହେ ମୈଥିଳୀ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦ ପାଇଁ ତୁମେ କ୍ରୂର ମୃତ୍ୟୁର ଯୋଗ୍ୟ।" ଏପରି କହି, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣ କ୍ରୋଧ ଏବଂ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସୀତାଙ୍କୁ ପୁଣି କଥା କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦୁଇ ମାସ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି; ଏହି ସମୟ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମୋ ଶୟନକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଯଦି ଏହି ଦୁଇ ମାସ ଶେଷ ହେବା ପରେ ମୋତେ ପତି ଭାବେ ଇଚ୍ଛା କରିବ ନାହାଁ, ତେବେ ରାକ୍ଷସ ରାଜ୍ୟର ରାନ୍ଧୁନିମାନେ ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଭାତ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରିଦେବେ।" ଜାନକୀଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧମକ ଦେଖି, ଦେବୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନେ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ୟରୂପ ହୋଇଗଲା। କିଏ ଅଠି ସୀତାଙ୍କୁ ଠୋଉଁ ଦ୍ୱାରା ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ, କିଏ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା, ଆଉ କିଏ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସାନ୍ତ୍ବନାରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ଶିଳ୍ପ ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦାରେ ଗର୍ବିତ ସୀତା ରାକ୍ଷସାଧିପତି ରାବଣଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଉପଯୋଗୀ ଏମିତି କଥା କହିଲେ, "ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମ ଜନମାନ୍ତରେ ଏମିତି କୌଣସି ଲୋକ ନାହିଁ, ଯେ ଧର୍ମର ପଥରେ ଥାଇ, ତୁମକୁ ଏହି ନିନ୍ଦିତ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ରୋକିପାରିଥାନ୍ତା। ତୁମ ପରି ଅନ୍ୟ କିଏ ଧର୍ମାତ୍ମା ପୁରୁଷଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ଚିନ୍ତାରେ ମଧ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷା କରିପାରିବ, ଯେପରି ତିନି ଲୋକରେ କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଶଚୀ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା କରାଯାଏ? ହେ ରାକ୍ଷସମଧ୍ୟରେ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମେ ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ରାମଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ହରଣ କରି ଅପରାଧ କରିଛ। ଏହାର ଫଳରୁ ତୁମେ କେଉଁଠି ପଳାଇ ପାରିବ? ଯେପରି ଏକ ଅହଂକାରୀ ହାତୀ ଓ ଏକ ଶଶକ ଜଙ୍ଗଲରେ ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି, ସେପରି ରାମ ହାତୀ ସମାନ ଏବଂ ତୁମେ ନିମ୍ନ ଶଶକ ସମାନ। ରାମଙ୍କୁ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆଣିନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବାରେ ତୁମେ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରୁନାହଁ। ହେ ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମେ ତୁମେ ଏହି କ୍ରୂର, ଅସମତଳ, ଗଢ଼ା ବର୍ଣ୍ଣର ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୋତେ ଦେଖୁଛ, ଯାହା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିନାହିଁ। ତୁମେ ଏମିତି କଥା କହିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ମୋତେ ଏବଂ ଦଶରଥଙ୍କର ବୁଧ୍ଧିମତୀ ବଧୁକୁ ଦେଖି ତୁମର ଜିହ୍ୱା କିପରି ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଏନି? ମୋ ପତି ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ନଥିବା ଓ ମୋର ତପସ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଦଶମୁଖ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ତେଜର ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ କରିପାରିଥାନ୍ତି, ଯେପରି ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ। ମୋତେ ଏହି ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାମଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଯିବା ସମ୍ଭବ ନୁହଁ; ତୁମ ବିନାଶ ନିଶ୍ଚିତ—ଏହିଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସାଧିପତି ରାବଣ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ବଡ଼ କରି ଜାନକୀଙ୍କୁ ତକିଲେ। ସେ ଏକ କଳା ବଦଳିଆ ମେଘ ସମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଓ ପ୍ରଶସ୍ତ ମସ୍ତକ ଥିଲେ, ସିଂହ ସମ ଚାଳ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ଜିହ୍ୱା, ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ସହିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ ମୁକୁଟ ବିଭିନ୍ନ ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା; ଲାଲ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ତପ୍ତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ତାଙ୍କ କଟିରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମହା ମେଖଳା ଛିଲା, ମନ୍ଦରାଚଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅମୃତ ମନ୍ଥନ ସମୟରେ ନାଗ ବେଳେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା। ଦୁଇ ଭରିପୁରା ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସେ ମନ୍ଦରାଚଳର ଦୁଇ ଚୂଡ଼ା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର କଣ୍ ଗହଣା ଉଦୟାତ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ତାଙ୍କୁ ଅଶୋକ ଗଛର ଲାଲ କୁଡ଼ି ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ପରି, ଯେପରି ବସନ୍ତ ଋତୁ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛି; କିନ୍ତୁ ଏତେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶ୍ମଶାନ ଶିଳା ପରି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଉଥିଲେ। କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ତକି, ରାବଣ ସର୍ପର ଫୁସି କଥାରେ ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେଉଛ, କିନ୍ତୁ ନିର୍ଥକ ଓ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ, ଆଜି ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସନ୍ଧ୍ୟାକୁ ନଶ୍ୱର କରେ।" ଏପରି କହି, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଭୟ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଉଥିବା ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସୀମାନେକୁ ଡାକିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଏକ ଚକ୍ଷୁ, କିଏ ଏକ କାନ, କିଏ ମୁଁହ ତଳେ କାନ, କିଏ ଗାଈର କାନ, କିଏ ହାତୀର କାନ, କିଏ ଝୁଲିଥିବା କାନ, କିଏ କାନ ବିନା ଥିଲେ। ଏଠି କିଏ ହାତୀର ପାଦ ସମାନ ହାତ, ଘୋଡ଼ା ପାଦ ଭଳି ପାଦ, କିଏ ଗାଈର ପାଦ, କିଏ ଛୋଟ ପାଦ, କିଏ ଏକ ଚକ୍ଷୁ, କିଏ ଏକ ପାଦ, କିଏ ଚଉଡ଼ା ପାଦ, କିଏ ପାଦ ବିନା ଥିଲେ। କିଏ ମହାନ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା, ବଡ଼ ଛାତି ଓ ପେଟ, ବଡ଼ ମୁଁହ ଓ ଚକ୍ଷୁ, ଲମ୍ବା ଜିହ୍ୱା ଓ ନଖ ଥିଲେ। କିଏ ନାକ ବିନା, କିଏ ସିଂହ ମୁଁହ, କିଏ ଗାଈ ମୁଁହ, କିଏ ଶୁଅ ମୁଁହ ଥିଲେ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଦ୍ଦର୍ଶୀ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଯେପରି ସୀତା ଶୀଘ୍ର ରାବଣଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଉନ୍ତି। "ଏହିପରି, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ, ଶୀଘ୍ର ଏକତ୍ରିତ ହେଉ ଓ ବିପରୀତ ଓ ଅନୁକୂଳ ଉପାୟରେ, ସାମ, ଦାନ, ଭେଦ ଏବଂ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ମୋର ଅଧୀନ କର।