ସୀତାଙ୍କର କଠୋର ଶବ୍ଦଗୁଡିକୁ ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ରାବଣ, ଦେଖିବାରେ ଅତି ରମ୍ୟା ସୀତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରୀତିକର ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମହିଳାମାନେ ଯେତେ ଅଧିକ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଏ, ସେମାନେ ତେତେ ଅଧିକ ଅନୁଗତ ହୁଅନ୍ତି; ଏହିପରି, ଯେତେ ଅଧିକ ମୂଦୁ ଭାବରେ କଥା କହାଯାଏ, ସେମାନେ ତେତେ ଅଧିକ ଅବହେଳା କରନ୍ତି।" "ତୁମ ପ୍ରତି ମୋର ଆକାଂକ୍ଷା ଜାଗିଛି, ମୁଁ ମୋ ରୋଷକୁ ଦମନ କରୁଛି, ଯେପରି ଏକ ଦକ୍ଷ ସାରଥି ଗୋଡ଼ାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ। ଚଞ୍ଚଳ ଆକାଂକ୍ଷା ଯେତେବେଳେ କାହାରି ମନକୁ ବାନ୍ଧି ଦେଉଛି, ସେତେବେଳେ ଦୟା ଓ ସ୍ନେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।" "ଏହି କାରଣରୁ, ମୋହିନୀ ମୁଖବଳା, ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରୁ ନାହିଁ, ଯଦ୍ୟପି ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅବହେଳାର ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ଭ୍ରାନ୍ତ ତପସ୍ୱିନୀରେ ଲିନ ଅଛ।" "ତୁମେ ଯେତେ ଅଧିକ କଠୋର ଶବ୍ଦ କହୁଛ, ମୈଥିଳୀ, ତୁମେ ଏକ ନିର୍ଦୟ ମୃତ୍ୟୁର ଯୋଗ୍ୟ।" ଏପରି କହି, ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ରାବଣ, କ୍ରୋଧ ଓ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୀତାଙ୍କୁ ଆଉ ଏକଥା କହିଲେ—"ମୁଁ ଦୁଇ ମାସ ତୁମ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରିଛି; ଏହା ପରେ, ମୋର ଶୟନରେ ଆସିବାକୁ ପଡ଼ିବ।" "ଯଦି ଦୁଇ ମାସ ପରେ ତୁମେ ମୋତେ ପତି ଭାବେ ଇଚ୍ଛା କରିନାହଁ, ତେବେ ମୋର ପ୍ରଭାତ ଭୋଜନ ପାଇଁ ରାନ୍ଧା ମାନେ ତୁମକୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରିଦେବେ।" ଜାନକୀଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟଙ୍କର ରାଜା ଭୟ ଦେଉଥିବା ଦେଖି, ଦେବୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନେ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇଗଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ୟ ରୂପ ନେଲା। କିଛି ଲୋକ ସୀତାଙ୍କୁ ଲିପ ଭଙ୍ଗୀରେ, କିଛି ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା, କିଛି ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ଏପରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇ ସୀତା, ନିଜ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରେ ଗର୍ବିତ, ତାଙ୍କୁ ଉପକୃତ ହେବା ଶବ୍ଦରେ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମ ପ୍ରଜାମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଧର୍ମପଥରେ ଦ୍ଢ ଲୋକ ନାହିଁ, ଯେ ତୁମକୁ ଏହି ନିନ୍ଦିତ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ରୋକିପାରେ।" "ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ଚିନ୍ତାରେ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛା କରିପାରିବ, ଯେପରି ଶଚୀ, ଶଚୀପତିଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ଉପରେ କୌଣସି ଲୋକ ଇଚ୍ଛା କରିନାହଁ?" "ହେ ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟଙ୍କର ଅତି ନିମ୍ନ, ତୁମେ ରାମଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ଚୋରିଇ ବଡ଼ ପାପ କରିଛ; ତାଙ୍କର ତେଜ ଅପରିମିତ। ଏହାର ଫଳରୁ ତୁମେ କେଉଁଠି ପଳାଇପାରିବ?" "ଯେପରି ଗର୍ବିତ ହାତୀ ଓ ଏକ ଖରା ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ସମାନ ନୁହେଁ, ଏହିପରି ରାମ ହାତୀ ଭଳି ଏବଂ ତୁମେ ନିମ୍ନ ଖରା ଭଳି।" "ତୁମେ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରୁନାହଁ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ କୁଳର ମହାପୁରୁଷ ଉପରେ ଅପମାନ କଥା କହୁଛ, ଯଦ୍ୟପି ତୁମେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିନାହଁ।" "ତୁମେ, ଅନାର୍ଯ୍ୟ, ମୋତେ ତୁମ କ୍ରୂର, ବିକୃତ, ଗାଢ଼ ବଦାମି ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖୁଛ, ସେ ଚକ୍ଷୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିନାହଁ କି?" "ହେ ପାପୀ, ତୁମ ଜିଭ ମୁଁ ରାମଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ଦଶରଥଙ୍କର ଜା ନିଁ ଭାବରେ ତୁମେ କଥା କହୁଛ, ତୁମ ଜିଭ କି ଶୁକି ଯାଏନି?" "ମୋତେ ରାମଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ନାହିଁ ଏବଂ ମୋର ତପସ୍ୟା ପାଳନରେ, ହେ ଦଶମୁଖ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ତେଜର ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ କରୁନାହିଁ, ଯଦ୍ୟପି ତୁମେ ଏହାର ଯୋଗ୍ୟ।" "ମୋତେ ଜବରଦସ୍ତି ଉଠାଇ ନେବା ଅସମ୍ଭବ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟ—ତୁମ ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ।" ସୀତାଙ୍କର ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡିକୁ ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ରାବଣ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ବଡ଼ କରି ଜାନକୀଙ୍କୁ ନିର୍ଘାତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। ସେ ଏକ କଳା ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜ ଓ ଚଉଡ଼ା ମୁଣ୍ଡ, ସିଂହର ଚାଳ ଭଳି ଚଲୁଥିଲେ, ତେଜସ୍ୱୀ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଜିଭ ଓ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ସହିତ। ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ, ଚଞ୍ଚଳ ମୁକୁଟ ଅନେକ ପ୍ରକାର ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଭୂଷିତ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କର ନିତମ୍ବରେ ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ବଡ଼ କମରବନ୍ଧ ହେଉଥିଲା, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଭଳି ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ସର୍ପ ଚେପିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ। ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଭରି ଭୁଜ ମନ୍ଦର ପର୍ବତର ଦୁଇ ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର କଣ ଲାଲ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଏକ ଆଶୋକ ଗଛ ରଙ୍ଗିନ କଳି ଓ ଫୁଲ ଭଳି ତାଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ସେ ଚାହିଦା ପୂରଣ ଗଛ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମାନେ ବସନ୍ତ ରୂପ ନେଇଛି; ତଥାପି ଭୂଷିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏକ ଶ୍ମଶାନ ଶ୍ରୀ ଭଳି ଭୟଙ୍କର। କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଭୈଦେହୀକୁ ଦେଖି, ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ସର୍ପ ଭଳି ଫୁସୁ ଫୁସୁ କରି କହିଲେ—"ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ରେ ଅଛ, କିନ୍ତୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହୀନ ଓ ଦୁଃଖରେ ଲିନ, ଆଜି ମୁଁ ମୋ ଶକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ନାଶ କରିଦେବି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସନ୍ଧ୍ୟାକୁ ଲୁଚାଇଦେଇ।" ଏପରି କହି, ମୈଥିଳୀଙ୍କୁ କଥା ହେବା ପରେ, ଶତ୍ରୁମାନ୍ୟଙ୍କର ଭୟ ରାବଣ, ଭୟଙ୍କର ଦେଖା ଦେଉଥିବା ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଆଣିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସେମାନେ କିଏ ଏକ ଚକ୍ଷୁ, କିଏ ଏକ କଣ, କିଏ କଣ ଢାକିଥିବା, କିଏ ଗାଁର କଣ, କିଏ ହାତୀର କଣ, ଲଟକିଥିବା କଣ, କିଏ କଣ ନଥିବା। ହାତ ହାତୀର ପା ଭଳି, ପା ଘୋଡ଼ାର ଖୁର ଭଳି, ଗାଁର ପା, ଛୋଟ ପା, ଏକ ଚକ୍ଷୁ, ଏକ ପା, ଚଉଡ଼ା ପା, ପା ନଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ— ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା, ବଡ଼ ଅଂଶ ଓ ପେଟ, ବଡ଼ ମୁଖ ଓ ଚକ୍ଷୁ, ଲମ୍ବା ଜିଭ ଓ ନଖ— ନାକ ନଥିବା, ସିଂହ ମୁଖ, ଗାଁ ମୁଖ, ଶୁଆଁ ମୁଖ—ଏହିପରି ଜାନକୀ ଶୀଘ୍ର ରାବଣଙ୍କର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିପାରିବା ପାଇଁ। "ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସୀମାନେ, ତ୍ୱରିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ ଓ ବିପରୀତ ଓ ଅନୁକୂଳ ଉପାୟରେ, ମିଳନ, ଦାନ, ଭେଦ ଦ୍ୱାରା— ଭୈଦେହୀକୁ ଆଣିଦେଉ, ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଭୟ ଦେଉଥିବା ମାଧ୍ୟମରେ।" ଏପରି ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟଙ୍କର ରାଜା ପୁନିପୁନି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। କାମ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଜାନକୀ ଉପରେ ଉଚ୍ଚ୍ଵାସ କରୁଥିବା, ତେବେ ଧାନ୍ୟମାଲିନୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ ତ୍ୱରିତ ରାବଣଙ୍କୁ ଆସି ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ—"ମହାରାଜ, ମୋ ସହ ଖେଳ କର; ଏହି ସୀତାର ଆବଶ୍ୟକତା କଣ?