ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଓ ମହାନାଗମାନଙ୍କ ରାଜା, ମୋର ପତି ରାମ ଏମିତି ମହାବଳୀ ଯେ, ବଡ଼ ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ଅଜଗର ସାପକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଏ, ସେପରି ସେ ତୁମକୁ ଶୀଘ୍ର ଉଠାଇ ନେବେ। ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ ମୋ ପତି ରାମ, ବିଷ୍ଣୁ ଯେପରି ତିନି ପାଏଁ ଦେଉତାମାନେଠୁ ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ, ସେପରି ମୋତେ ତୁମ ହାତରୁ ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତ କରିବେ। ଜନସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁଠି ତୁମ ଦାନବ ସେନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ତୁମେ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିନଥିଲା, ତେଣୁ ଅଧର୍ମ କାମ କରିଲା। ସିଂହ ସଦୃଶ ଭାଇ ଦୁଇଜଣ ମୁନିର ଖାଲି ଆଶ୍ରମକୁ ତୁମେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସେମାନେ ବାହାରେ ଥିବା ବେଳେ ତୁମେ ମୋତେ ତାଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଚୁରି କରି ନେଲା। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସୁଗନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ନା ପାଇ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିପାରିବ ନାହାଁ, ଯେପରି କୁକୁର ହେଉଛି ବାଘ ସାମ୍ନାରେ ଅସହାୟ। ଯୁଦ୍ଧରେ ବିପକ୍ଷ ହେଉଥିବା ବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହସ୍ତ ଭଳି, ତୁମେ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ହସ୍ତ ଧରିପାରିବ ନାହାଁ। ଶୀଘ୍ର, ରାମ ଓ ସୌମିତ୍ରି ତୁମ ଜୀବନକୁ ତୀରରେ ନେଇଯିବେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଳ୍ପ ପାଣି ଉଠାଇ ନେଇଯାଏ। ତୁମେ କୁବେରଙ୍କ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଉଛ କି, ତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଉଛ କି, କିମ୍ବା ବରୁଣ ରାଜଙ୍କ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛ, ତଥାପି ଦଶରଥ ପୁତ୍ର ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚୟ ମୁକ୍ତି ଦେଇବେ, ଯେପରି ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପଡ଼ିଥିବା ବଡ଼ ଗଛ ପଡ଼ିଯାଏ। ଏହିପରି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଅତି କଠୋର ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମହିଳାମାନେକୁ ମଧୁର ଭାବେ ମନାଇଲେ ସେମାନେ ଅଧିକ ଅନୁଗତ ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅଧିକ ମଧୁର ଶବ୍ଦ କହିଲେ ସେମାନେ ଅଧିକ ଅବହେଳା କରନ୍ତି। ମୋ ମନରେ ତୁମ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ମୁଁ ମୋ କ୍ରୋଧକୁ ଅଟକାଇ ରଖିଛି, ଯେପରି ଦକ୍ଷ ସାରଥୀ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ। ଚଞ୍ଚଳ କାମନା ଯେଉଁଠି ବନ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ସେଠି ଦୟା ଓ ସ୍ନେହ ଆସିଥାଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମିଥ୍ୟା ତପସ୍ୱିନୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରୁନି, ଯଦିଓ ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅବମାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ପ୍ରତ୍ୟେକ କଠୋର ଶବ୍ଦ ପାଇଁ, ଓ ମୈଥିଳୀ, ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏମିତି କହି, ରାବଣ କ୍ରୋଧ ଓ ରୋଷରେ ଭରିଯାଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ଆଉ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦୁଇ ମାସ ସମୟ ଦେଲି, ତା'ପରେ ମୋ ଶୟନକୁ ଆସିବାକୁ ହେବ। ଯଦି ଦୁଇ ମାସ ପରେ ମୋତେ ପତି ଭାବେ ଚାହିବ ନାହ, ତେବେ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ରସୋଇଏ ତୁମେ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରି ମୋ ଉଷାଃପାନ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଚଢ଼ାଇଦେବ।" ରାବଣଙ୍କ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଦେବୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନେ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା। କେହି ହଠାତ୍ ସୀତାଙ୍କୁ ଅଠିରେ ଇଂଗিত କଲେ, କେହି ଚକ୍ଷୁରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ଆଉ କେହି ମୁହଁରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଶୁଣି, ସୀତା ଗର୍ବିତ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ, ନିଜ ପ୍ରୟୋଜନର ଶବ୍ଦରେ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମ ମଧ୍ୟରେ କେହି ଧର୍ମରେ ଦଢ଼ ନୁହଁନ୍ତି, ଯେ ତୁମକୁ ଏହି ନିନ୍ଦନୀୟ କାମରୁ ବାଞ୍ଚାଇପାରିବେ। ତୁମେ ଛାଡ଼ି ତ୍ରିଲୋକରେ କିଏ ଧର୍ମିକ ପୁରୁଷଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଚିନ୍ତାରେ ମଧ୍ୟ ଚାହିବ? ଯେପରି ଶଚୀଙ୍କୁ ତ୍ରିଲୋକରେ କିଏ ଚାହେଇପାରିବ? ଓ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ଅପରିମିତ ତେଜସ୍ଵୀ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଚୁରି କରି ଅତି ଅଧର୍ମ କାମ କରିଛ। ଏହାର ପରିଣାମରୁ ତୁମେ କେଉଁଠି ପଳାଉଛ? ଯେପରି ଅଭିମାନୀ ହାତୀ ଓ ଖରା ଏକଠି ଅସମାନ, ଏମିତି ରାମ ହେଉଛନ୍ତି ହାତୀ, ତୁମେ ହେଉଛ ମୂର୍ଖ ଖରା। ତୁମେ ଲଜ୍ଜା ବୋଧ କରୁନାହ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଭୂପତିଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଛ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସିନାହ। ତୁମେ ମୋତେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ, ବିକୃତ, କଳା-ବୃନ୍ଦ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖୁଛ, ଯେଉଁଠି ତୁମ ଚକ୍ଷୁ ମାଟିକୁ ପଡ଼ିନାହିଁ। ତୁମେ ଏମିତି ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହିଛ, ତଥାପି ତୁମ ଜିଭ କାହିଁକି ଶୁଖିଯାଏନି, ମୁଁ ଧର୍ମିକ ପତି ଓ ଦଶରଥଙ୍କ ଝିଅ-ଘରୁଆ ହେଲି। ମୋରେ ରାମଙ୍କ ଅନୁମତି ନାଥିବା ଓ ମୋ ତପୋବଳ ରକ୍ଷା କରୁଥିବାରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ତେଜର ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ କରୁନାହିଁ, ଯଥା ତୁମ ଯୋଗ୍ୟ। ମୋତେ ଏମିତି ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଯିବା ସମ୍ଭବ ନୁହଁ, ତୁମ ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ, ଏହି ନେଇ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ସୀତାଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାବଣ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ବଡ଼ କରି ଜାନକୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ମେଘ ସଦୃଶ କଳା ଦେହ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତ, ବିସ୍ତୃତ ମସ୍ତକ, ସିଂହ ସଦୃଶ ଚାଲି, ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଜିଭ ଓ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ସହିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଶୋଭାମାନ ବିଭିନ୍ନ ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଓ ରକ୍ତ ମାଳା, ରକ୍ତବସ୍ତ୍ର, ଦୀପ୍ତିମାନ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କ କଟିରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ବଡ଼ ବେଳ୍ଟ ମାନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ବାସୁକି ସାପ ବାନ୍ଧିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଭରି ହସ୍ତ ମାନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଦୁଇ ଚୂଡ଼ା ପରି ଶୋଭାପାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ କାନରେ ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିମାନ କୁଣ୍ଡଳ, ଅଶୋକ ଫୁଲ ଓ କଳିରେ ଶୋଭିତ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଚାହିଁଲେ ମାନୋରଥ ଗଛ ପରି, ବସନ୍ତ ଋତୁ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ପରି, କିନ୍ତୁ ଅଳଙ୍କାରିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ମଶାନ ଶିଳା ପରି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଉଥିଲେ। କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତ ଚକ୍ଷୁରେ ଭରି, ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ସାପ ଫୁସ୍କାରି ଦେଉଥିବା ପରି କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତିଶୀଳ କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖୀ, ମୁଁ ଆଜି ମୋ ଶକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗୋଧୂଳିକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।" ଏପରି କହି, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଭୟ ରାବଣ, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଥିବା ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସୀମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।