ଲଙ୍କାନଗରୀରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସୀତା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କହିଲେ—ଏଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ହତ୍ୟା ହେବେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଆକାଶରୁ ଖସିପଡୁଥିବା ଗୃଧ୍ରମାନେ ପରି ହେବେ। ସେ କହିଲେ, ମୋର ପତି ରାମ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏପରି ଯେ, ସେ ଗରୁଡ଼ ପରି ଦୃତ ଗତିରେ ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣଙ୍କୁ ଧରି ଉଠାଇ ନେବେ, ଯେପରି ଭଳି ବିନତାନନ୍ଦନ ନାଗମାନେ ଉପରେ ଚଢ଼ିବେ। ମୋର ସ୍ୱାମୀ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ରାମ ମୋତେ ତୁମଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ଯେପରି ଭଳି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ତିନିପଦରେ ଦାନବମାନଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ। ତୁମେ ଜନସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ହତ୍ୟା ହେଇଥିଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେଠି ଏହି ଅଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ। ତୁମେ ସିଂହପ୍ରତିମା ଭାଇ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ଖାଲି ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେମାନେ ନଥିବାବେଳେ, ମୋତେ ତାଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଚୋରିକରି ନେଇଗଲ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଗନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ନ ଶୁଣି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଟିକିପାରିବ ନାହିଁ, ଯେପରି କୁକୁର ବାଘ ସାମ୍ନାରେ ଟିକିପାରେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଯେଉଁପରି ଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭୁଜା ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ଧରିପାରି ନଥିଲେ, ସେପରି ତୁମେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଧରିପାରିବ ନାହିଁ। ଶୀଘ୍ର ତୁମ ମାଲିକ ରାମ ଓ ସଉମିତ୍ରି ତୁମକୁ ତୀରରେ ମାରିଦେବେ, ଯେପରି ଭଳି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକ ଛୋଟ ଜଳକଣକୁ ଶୋଷିନେଇଥାଏ। ତୁମେ କୁବେରଙ୍କ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଅ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଗୃହକୁ, କିମ୍ବା ଭାସ୍କର ରାଜା ବରୁଣଙ୍କ ସଭାକୁ ଯାଅ, ଦଶରଥପୁତ୍ର ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚୟ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବେ, ଯେପରି ଭଳି ବିଜୁଳି ଏକ ମହାବୃକ୍ଷକୁ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟରେ ଭସ୍ମ କରିଦିଏ। ଏହିପରି ଭୟ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଲୋକପତି ରାବଣ ରୂପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ନମ୍ର ଭାବେ ବା ମିଠା କଥା କହିଲେ ତାଙ୍କମାନେ ଅଧିକ ଅନୁଗତ ହେବେ, କିନ୍ତୁ ଅଧିକ ଅବହେଳା କରିଥାନ୍ତି—ଏହିପରି ଅଭିଗ୍ୟତା ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ରାବଣ କହିଲେ, “ମୋର ମନରେ ତୁମ ପ୍ରତି ଅଭିଲାଷ ଜନ୍ମ ନେଇଛି; ମୁଁ ମୋର କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କରୁଛି, ଯେପରି ଭଳି ଏକ ଦକ୍ଷ ସାରଥି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ। ଏହି ଚଞ୍ଚଳ ଅଭିଲାଷ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ବାନ୍ଧିଦିଏ, ତେଣୁ ସେଠାରେ କୃପା ଓ ସ୍ନେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରି ଦେଉନାହିଁ, ଯଦ୍ୟପି ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଉପେକ୍ଷାର ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଅଛ। ତୁମେ ମୋତେ ଯେପରି ଭାବେ କଠୋର କଥା କହିଛ, ତାହା ସାଧାରଣ ମୃତ୍ୟୁ ଯୋଗ୍ୟ।" ଏହିପରି କହି, ରାବଣ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ପୁନି ସୀତାଙ୍କୁ ଚେତାବନୀ ଦେଲେ—"ମୁଁ ତୁମ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦୁଇ ମାସ ସମୟ ଦେଇଛି; ତାପରେ, ମୋର ଶୟନକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ହେବ। ଯଦି ତୁମେ ଏହି ସମୟ ପରେ ମୋତେ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଇଚ୍ଛା କରିବ ନାହାଁ, ତେବେ ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣଙ୍କ ରାନ୍ଧନିମାନେ ସକାଳ ବେଳେ ତୁମକୁ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ କରି ଭୋଜନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଦେବେ।" ରାବଣଙ୍କ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଦୁଃଖ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ହେଲେ। କେହି ଅଂକୁରିତ ହସରେ, କେହି ଦୃଷ୍ଟିରେ, କେହି ମୁହଁରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ବାସନା ଦେଲେ। ଏହିପରି ଆଶ୍ବାସନା ପାଇ, ସୀତା ନିଜ ଉପକାର ପାଇଁ ଗର୍ବିତ ଭାବେ ନୀତିମୟ ଶବ୍ଦରେ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ଧର୍ମର ପଥରେ ଚଲୁନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଏହି ନିନ୍ଦିତ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚାଇପାରନ୍ତେ। ତୁମ ଭଳି ଅନ୍ୟ କେହି ଧର୍ମପତି ରାମଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ ଚିନ୍ତାମଧ୍ୟ କରିପାରିବ ନାହିଁ, ଯେପରି ଭଳି ଶଚୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ତିନି ଲୋକରେ କେହି ଇଚ୍ଛା କରିପାରେ ନାହିଁ। ରାକ୍ଷସମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିଚ ତୁମେ ରାମଙ୍କ ଅପାର ତେଜସ୍ବୀ ପତ୍ନୀକୁ ଚୋରି କରି, ଏହି ଅପରାଧ କରିଛ; ଏହାର ଫଳ କେଉଁଠି ପାଳାଇ ଲୁଚିପାରିବ? ଏକ ଅଭିମାନୀ ହାତୀ ଏବଂ ଏକ ଶଶକ ଅରଣ୍ୟରେ ସମାନ ନୁହେଁ, ସେପରି ରାମ ହାତୀ ଭଳି ଏବଂ ତୁମେ ଶଶକ ସମାନ। ତୁମେ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରୁନାହାଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଏଉଁ ମହାପୁରୁଷ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଛ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯାଇନାହାଁ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ନେଇ ମୋତେ ଦେଖୁଛ, ତୁମ ଅସୁନ୍ଦର କଳା ଚକ୍ଷୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମିକୁ ଖସିପଡିନାହିଁ। ତୁମେ ଏପରି ଅପବିତ୍ର କଥା କହିଲେ, ତୁମ ଜିଭ କେମିତି ଶୁକାଯିବ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଧର୍ମପତି ରାମଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ଦଶରଥଙ୍କ ବଧୂ। ମୋର ଉପରେ ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ନଥିବାରୁ ଏବଂ ମୋର ତପସ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନରୁ, ଦଶମୁଖ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ତପସ୍ଵି ଶକ୍ତିର ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ କରୁନାହିଁ, ଯେପରି ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ। ରାମଙ୍କ ପରି ଅବିଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ଶକ୍ତିପୂର୍ବକ ମୋତେ ନେଇଯିବା ଅସମ୍ଭବ; ତୁମ ବିନାଶ ନିଶ୍ଚିତ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ରାବଣ ତୀବ୍ର ରୂପେ ଚକ୍ଷୁ ବିସ୍ତାର କରି, ଜାନକୀଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। ସେ ଏକ ଘନ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଦୃଢ଼ ଭୁଜା, ବିରାଟ ମସ୍ତକ, ସିଂହ ଚାଳି, ଜ୍ଵାଳାମୟ ଜିଭା ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ସହିତ। ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ ମୁକୁଟ ଜ୍ଵଳମାନ ହେଉଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଲାଗିଥିଲା, ଲାଲ ମାଳା ଏବଂ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତଥା ରତ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କ କଟିରେ ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ମହାବନ୍ଧନୀ ଥିଲା, ମନ୍ଦରାଚଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦୁଇ ଭୁଜାରେ ସେ ମନ୍ଦରାଚଳର ଦୁଇ ଶିଖର ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ କାନରେ ଯୁବ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ, ଏବଂ ରକ୍ତ କଳି ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଅଶୋକ ବୃକ୍ଷ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ କମନା ଚୂଡ଼ାମଣି ପରି ଶୋଭାପାଉଥିଲା, ତଥାପି ସେ ଏକ ଶ୍ମଶାନ ଶିଳା ପରି ଭୟଙ୍କର ଲାଗୁଥିଲେ।