ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାୟକ, ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ପ୍ରତାପୀ ବାହୁ ଉପରେ ନିଜ ଆଶ୍ରୟ ରଖିଛି, ତେଣୁ ଆଉ କାହାର ବାହୁ ଉପରେ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେବି? ମୁଁ କେବଳ ସେଇ ଭୂମିପତି ରାମଙ୍କର ହିଁ ନ୍ୟାୟସଂଗତ ଧର୍ମପତ୍ନୀ, ଯେପରି ସଂଯମୀ ରୁଷି ନିଜ ଜ୍ଞାନକୁ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଧାରଣ କରିଥାଏ। ରାବଣ, ତୁମେ ମୋତେ ଦୟା କରି ଦୁଃଖିତ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଯାଅ, ଯେପରି ହସ୍ତୀନୀ ତାଙ୍କ ହସ୍ତୀନାୟକଙ୍କୁ ଅଟବୀକୁ ନେଇଯାଏ। ରାମ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଦା ନ୍ୟାୟସଂପନ୍ନ ସମ୍ପର୍କ ଚାହାନ୍ତି, କେବଳ ନ୍ୟାୟ ଅନ୍ବେଷଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମ ସହ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବନ୍ଧନ କେବେ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଧର୍ମର ସାର୍ଥକତା ବୁଝିଥିବା, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନରପତି; ଯଦି ତୁମେ ଜୀବନ ଚାହ, ତେବେ ସେଠାରେ ମିତ୍ରତା କର। ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ ସହ ଶାନ୍ତି କଲେ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ହେବ, ନହେଲେ ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପମାନ ନିଶ୍ଚିତ। ବିଜୁଡ଼ି ବଜ୍ରକୁ ଅଟକାଯିବା ସମ୍ଭବ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୂରେ ରଖିବା ଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏପରି ରାମଙ୍କ ରୋଷ ରୁ ତୁମେ ପଳାଇପାରିବ ନାହିଁ। ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ରାମଙ୍କ ଧନୁର ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି ଶୁଣିବ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଗଜଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି କରେ। ଏଠାରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଚିହ୍ନିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଅଗ୍ନିମୁଖୀ ସର୍ପ ପରି ବର୍ଷିତ ହେବ। ଏହି ନଗରର ରାକ୍ଷସମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ପାଇବେ, ଯେପରି ଶିଖୀ ଆକାଶରୁ ଚୁଆଯାଏ। ମହାଗରୁଡ଼ ରାମ ତୁମେ ଓ ତୁମ ଦେଉଳୀ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଏମିତି ଉଠାଇ ନେବେ, ଯେପରି ବିନତାନନ୍ଦନ ନାଗମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରେ। ମୋ ଭାର୍ୟ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିବାରେ ପ୍ରବୀଣ, ଶୀଘ୍ର ତୁମ ହାତରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତିନି ଡେଉଳରେ ଅମୂଳ୍ୟ ଶ୍ରୀକୁ ଦାନବଙ୍କୁ ହରଣ କରିଥିଲେ। ଜନସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ ଦାନବସେନା ବିନାଶ ପାଇଥିଲା, ସେଠାରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲା ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହି ଅଧର୍ମ କାମ କରିଛ। ଶୂନ୍ୟ ଆଶ୍ରମରେ, ସେହି ସିଂହସ୍ଵରୂପ ଭାଇମାନେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଥିବା ବେଳେ, ତୁମେ ମୋତେ ଚୁରି କରି ନେଇଯାଉଛ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଗନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଶୁଁଘିପାରିବ ନାହିଁ, ଯେପରି କୁକୁର ସିଂହଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉଭା ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅସ୍ଥିର ହେବ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବାହୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃତ୍ର ଉପରେ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ। ଶୀଘ୍ର ଏହି ରାମ ଓ ସୌମିତ୍ରି ତୁମ ଜୀବନକୁ ଶର ଦ୍ୱାରା ହରିନେବେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଳ୍ପ ପାଣିକୁ ଶୋଷିନେଇ। ତୁମେ କୁବେରଙ୍କ ପାହାଡ଼କୁ, ବା ତାଙ୍କ ନିବାସକୁ, ବା ଭାରୁଣଙ୍କ ସଭାକୁ ଯାଅ, ତଥାପି ଦଶରଥନନ୍ଦନ ତୁମେ ଉପରେ ଅବଶ୍ୟ ବିଜୟୀ ହେବେ, ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ବିଜୁଡ଼ି ଏକ ବୃକ୍ଷକୁ ଭସ୍ମ କରିଦିଏ। ଏହିପରି ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ଅପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ହସ୍ତିନୀ ସଦୃଶ ମୃଦୁମୁଖୀ ସୀତାଙ୍କୁ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ନାରୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ଅଧିକ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଧିକ ଅନୁଗତ ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ତୁମେ ମୋ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦକୁ ଅବହେଳା କରିଛ। ମୋର ତୁମେ ପ୍ରତି ଅତିରିକ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମିଛି, ଯେପରି ଦକ୍ଷ ରଥୀ ଅଶ୍ୱମାନେ କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ମୁଁ ମୋର କ୍ରୋଧକୁ ରୋକିଛି। ଯେତେବେଳେ ଚଞ୍ଚଳ କାମନା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦିଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଦୟା ଓ ସ୍ନେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅବମାନ ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ହତ୍ୟା କରୁନାହିଁ, ଯେପରି ତୁମେ ମିଥ୍ୟା ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ। ତୁମେ ମୋତେ ଯେତେ କଠୋର କଥା କହ, ତାହା ପାଇଁ ତୁମ ଦୁର୍ମୂଳ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ଯୋଗ୍ୟ।" ଏପରି କହି, ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଭୟଭୀତ ସୀତାଙ୍କୁ ଆଉ କିଛି କଠୋର କଥା କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଦୁଇ ମାସ ସମୟ ଦେଉଛି; ଏହା ପରେ ତୁମେ ମୋର ସହଧର୍ମିଣୀ ହେବାକୁ ହେବ। ଯଦି ଦୁଇ ମାସ ପରେ ମୋତେ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହ ନାହାଁ, ତେବେ ମୋର ପ୍ରଭାତ ଭୋଜନ ପାଇଁ ରନ୍ଧନାଳୟରେ ତୁମେ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛ।" ରାବଣଙ୍କ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧମକ ପାଇଁ ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଅସ୍ଥିର ହେଉଛ। କେହି ତାଙ୍କ ଅଂଶୁମୁଖରେ, କେହି ଦୃଷ୍ଟିରେ, କେହି ମୁହଁରେ ସୀତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସାନ୍ତ୍ୱନାରେ ସ୍ଥିର ହୋଇ, ନିଜ ଶୀଳ ଓ ଧର୍ମରେ ଗର୍ବିତ ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ନିଜ କଲ୍ୟାଣକର କଥା କହିଲେ, “ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଚେତନାରେ କେହି ଧର୍ମବିମୁଖ ନାହିଁ, ଯେ ତୁମକୁ ଏହି ନିନ୍ଦିତ କାମ ରୁ ରୋକିପାରିଥାନ୍ତେ। ଏ ତିନି ଲୋକରେ ତୁମେ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କିଏ ଧର୍ମାତ୍ମାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀର ଚିନ୍ତା କରିପାରିବ? ଯେପରି କେହି ଶଚୀଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିପାରିବ ନାହିଁ। ରାକ୍ଷସମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଅତି ନିଚ, ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଜ ଯାହାର, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଚୁରି କରି ତୁମେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଛ। ତାହାର ଫଳ କୁଏଁଠି ଯିବୁ? ଏକ ଅଭିମାନୀ ହସ୍ତୀ ଓ ଏକ ଶଶକ ଜଙ୍ଗଲରେ ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି; ଏଠାରେ ରାମ ହସ୍ତୀ, ତୁମେ ଶଶକ। ତୁମେ ଏଠାରେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ରାମଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଛ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଥରେ ଆସିନାହାଁ, ଏହି ଅନ୍ୟାୟ କିପରି କରୁଛ? ତୁମର ଏହି କୁଟିଲ ଧଳା-କଳା ଚକ୍ଷୁ ଯାହା ଏଯାଏଁ ଭୂମିରେ ମିଶିଯାଇନାହିଁ, ତାହା ଦ୍ୱାରା କିପରି ମୋତେ ଦେଖୁଛ? ତୁମେ ଯେପରି ଧର୍ମାତ୍ମା ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏବଂ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସାମ୍ନାରେ ଏମିତି ଅପମାନ କଥା କହ, ତଥାପି ତୁମର ଜିହ୍ବା କିପରି ଶୁକିଯାଏନାହିଁ? ମୋର ତପଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ବାହାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶପ୍ତି ଦେଉନାହିଁ, ନହେଲେ ମୋ ତପୋଶକ୍ତିର ଅଗ୍ନିରେ ତୁମେ ଭସ୍ମ ହୋଇଯିବ। ରାମଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ମୋତେ ଶକ୍ତିବାନ୍ଧି ନେବା ଅସମ୍ଭବ, ତୁମ ନିଶ୍ଚୟ ବିନାଶ ଲିଖାହୋଇଛ।