ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋତେ ଚାହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ, ଯେପରି ଏକ ପାପୀ କେବେ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିପାରେନି; ଯାହା ଅନୁଚିତ, ମୁଁ ଏକ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଭାବେ କେବେ କରିପାରିବିନି, କାରଣ ଏହା ନିନ୍ଦିତ। ମୁଁ ଏକ ଉତ୍ତମ ଓ ଉଚ୍ଚ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଧର୍ମିକ ପରିବାରର ଗର୍ବ ଅଛି—ଏଭଳି କଥା ମହାନ୍ୟା ସୀତା, ବୈଦେହୀ, ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ। ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ପିଠି ଦେଇ ପୁନି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଘରବାଳି ନୁହଁ; ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ଘରବାଳି ଓ ସେଠି ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର, ନୀତିରେ ଅଟୁଟ ରୁହ; ଯେପରି ତୁମେ ନିଜ ଘରବାଳିକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର, ସେପରି ଅନ୍ୟଙ୍କ ଘରବାଳିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, ହେ ରାତିର ଚର। ନିଜକୁ ମାନଦଣ୍ଡ ବାନ୍ଧି, ନିଜ ଘରବାଳିମାନେ ସହିତ ସନ୍ତୋଷ ରୁହ; ଯେମାନେ ନିଜ ଘରବାଳି ଉପରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ଅସ୍ଥିର ଓ କୁଟିଲ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ଘରବାଳି ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠାରେ ଭଲ ଲୋକ ଥିଲେ ବା ନଥିଲେ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରୁନାହ, କାରଣ ତୁମ ମନ ଚଳିତ ଓ ଅଚାରର ଅଭାବ। ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ଉପକାରକ କଥାକୁ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହ, ତୁମ ମନ ମିଥ୍ୟାରେ ଲଗିଛି। ଯେତେବେଳେ ଏକ ରାଜା ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରେନାହିଁ ଓ ଅଧର୍ମରେ ଲିନ୍, ସେତେବେଳେ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ରାଜ୍ୟ ଓ ନଗର ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ତୁମର ଏକ ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା, ରତ୍ନର ଅମ୍ବାରୀ ଲଙ୍କା ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେବ। ଯେପରି ଆଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିପାରୁଥିବା ରାବଣ ନିଜ କର୍ମରେ ବିନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ବିନାଶରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଲୋକେ ତୁମକୁ ଦୁଷ୍ଟ କହି କଥା ହେବେ, “ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଉପରେ ଏହି ବିପଦ ଆସିଛି,” ବୋଲି ଖୁସି ହେବେ। ମୋତେ ଧନ ବା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆକର୍ଷିତ କରିପାରିବ ନୁହଁ; ମୁଁ କେବଳ ରଘୁନାଥଙ୍କୁ ନିବେଦିତ, ଯେପରି ପ୍ରଭା ତାପକୁ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ ବାହୁରେ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ତେଣୁ କେମିତି ମୁଁ ଆଉ କାହାର ବାହୁରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇପାରିବି? ମୁଁ କେବଳ ସେଇ ଭୂମିପତିଙ୍କ ଘରବାଳି, ଯେପରି ଜ୍ଞାନ ନିୟମିତ ବ୍ରତୀ ମୁନିଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ହେ ରାବଣ, ମୋତେ ରାମଙ୍କଠାରେ ଫେରାଇ ଦିଅ, ଯେଉଁଠି ରାମ ଦୁଃଖିତ, ଯେପରି ମହାଗଜରାଜକୁ ମହିଲା ହାତୀ ଅରଣ୍ୟକୁ ନେଇଯାଏ। ରାମ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଉପଯୁକ୍ତ ସମ୍ପର୍କ ଚାହାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ସହିତ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବନ୍ଧନ ଚାହାନ୍ତି ନୁହଁ। ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ବୁଝନ୍ତି, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି; ତୁମେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା କର। ରଘୁବଂଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ମିଳନ କରିଲେ ଭଲ ହେବ; ନାହିଁଲେ, ଅନ୍ୟଥା କରିଲେ, ତୁମେ ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ବିପଦରେ ପଡ଼ିବ। ମଣ୍ଡା ଆସିଥିବା ବଜ୍ରକୁ ଲୋକ ଟାଳିପାରେ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୂରେ ରଖିପାରେ; କିନ୍ତୁ ଏହି ପ୍ରକାର ରାଗି ତୁମେ ଏହି ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ ରଘୁନାଥଙ୍କୁ ଟାଳିପାରିବ ନୁହଁ। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କ ଧନୁର ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଶୁଣିବ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରର ଗର୍ଜନ। ଏଠାରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଚିହ୍ନିତ, ମଜବୁତ କାଣ୍ଡା ଥିବା ବାଣଗୁଡ଼ିକ ଦୃତ ହେବାରେ ଅଗ୍ନିମୁଖୀ ସର୍ପମାନେ ପରି ପଡ଼ିବ। ନିଶ୍ଚିତ, ସେମାନେ ଏହି ନଗରର ଦାନବମାନେକୁ ମାରି ଦେବେ, ଯେପରି ଗୃଧ୍ରମାନେ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି। ମହାବଳୀ ଗରୁଡ଼ ଭଳି ରାମ ଏହି ଦାନବ ଓ ମହାନାଗର ରାଜାକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯିବେ। ମୋ ସ୍୵ାମୀ ଶତ୍ରୁନାଶକ ରାମ ତୁମଠାରୁ ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁ ତିନି ଡଗରେ ଦାନବମାନେଠାରୁ ଶ୍ରୀକୁ ନେଇଥିଲେ। ଜନସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁଠି ଦାନବମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଏହି ଅଧର୍ମ କାମ କଲେ। ସେହି ସିଂହ ସମାନ ଭାଇମାନେ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ଖାଲି ଆଶ୍ରମକୁ ଗିଁ ମୋତେ ଚୁରି କରି ନେଇଗଲ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଗନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ନା ନେଇ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ପାରିବ ନାହାଁ, ଯେପରି କୁକୁର ସିଂହ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିପାରେନି। ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଳୁ ଭଳି, ତୁମେ ତାଙ୍କ ଆକ୍ରମଣ ସାମ୍ନା କରିପାରିବ ନାହଁ। ଶୀଘ୍ର ତୁମ ପ୍ରଭୁ—ରାମ ଓ ସଉମିତ୍ରି—ତୁମ ଜୀବନ ନେଇ ନେବେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ କିଛି ପାଣି ଉଠାଇ ନେଇଥାଏ। ତୁମେ କୁବେରଙ୍କ ପାହାଡ଼କୁ, ବା ତାଙ୍କ ଗୃହକୁ, ବା ଭାରୁଣଙ୍କ ସଭାକୁ ଯାଅ, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତ କରିଦେବେ, ଯେପରି ବଜ୍ରପାତରେ ବଡ଼ ଗଛ ଭୂମିକୁ ପତିତ ହୁଏ। ଏହିପରେ ଚପ୍ତର ୨୨ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୀତାଙ୍କ ଏହି କଠୋର କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିବା କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ସମ୍ମନ୍ନତ କରାଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଧିକ ଅନୁଗତ ହୁଅନ୍ତି; ଯେପରି ମଧୁର କଥା ଅଧିକ କହାଯାଏ, ସେମାନେ ଅଧିକ ଅବହେଳା କରନ୍ତି। ମୋର ମନରେ ତୁମ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା ଉପଜିଛି, ମୁଁ ମୋର କ୍ରୋଧକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି, ଯେପରି ପ୍ରବଳ ରଥୀ ତୁରଙ୍ଗମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଅସ୍ଥିର ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେଥିରେ କ୍ଷମା ଓ ସ୍ନେହ ଉପଜିଥାଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମିଥ୍ୟା ତପସ୍ୱିନୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରୁନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅବମାନର ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ମୋତେ ଯେତେ ଅପ୍ରିୟ କଥା କହୁଛ, ମୈଥିଳୀ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦ ପାଇଁ ତୁମର ଦାଣ୍ଡ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ଉଚିତ। ଏପରି କହିବା ପରେ, ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ କ୍ରୋଧ ଓ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ପୁନି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦୁଇ ମାସ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି; ଏହା ପରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମୋ ଶୟନକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଯଦି ଏହି ଦୁଇ ମାସ ପରେ ତୁମେ ମୋତେ ପତି ଭାବେ ଚାହିବାକୁ ମନ ନ କର, ତେବେ ରାନ୍ଧୁନିମାନେ ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଭାତ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଖଣ୍ଡ଼ ଖଣ୍ଡ଼ କରିଦେବେ।