ଆଁଶୁମାନ୍ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତିଭାବରେ ତାହା ସମ୍ମାନ କରି, ତାଙ୍କର କୁଶଳ କୁ ଜାଣିଲେ ଏବଂ ପରେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ଓ ଘୋଡ଼ା ଚୋର କଥାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଦିଗ୍ଗଜ ମଧ୍ୟରୁ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ମହାମନା ଦିଗ୍ଗଜ ଆଁଶୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆସମଞ୍ଜପୁତ୍ର, ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇଛି; ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ଫେରିବେ।” ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଆଁଶୁମାନ୍ ପୁନି ଅନ୍ୟ ଦିଗ୍ଗଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ଏବଂ ନିୟମାନୁସାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଉତ୍ତମ ବାଣୀରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମ୍ମାନ ପୂର୍ବକ କହିଲେ, “ତୁମେ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଫେରିବେ।” ଏହିପରେ, ଆଁଶୁମାନ୍ ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ସଗରମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ଗଲେ। ସେଠାରେ, ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ଆଁଶୁମାନ୍ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବିଲାପ କଲେ। ସେଠାରୁ ବହୁ ଦୂର ନୁହେଁ, ମହାବୀର ଆଁଶୁମାନ୍ ଦୁଃଖ ଓ ବେଦନାରେ ଭରି ଦେଖିଲେ ଯେ, ଯଜ୍ଞ ଘୋଡ଼ା ଚାରିପାଖ ଘୁଞ୍ଚୁଛି। ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଜଳତର୍ପଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେ ଜଳ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଜଳାଶୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ତାପରେ, ସେ ଚାରିପାଖ ଦୃଷ୍ଟି ପାତି ଦେଖିଲେ ରାମ, ସେଠାରେ ପକ୍ଷୀରାଜ ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ମାମା, ବାୟୁ ସମାନ ଶୀଘ୍ର, ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ମହାବଳୀ ଭାଇନତେୟ, ଆଁଶୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହାବାହୁ, ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଏହି ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜଗତ ଗ୍ରହଣ କରିଛି। ଏହି ମହାବଳୀମାନେ ଅପାର କପିଳଙ୍କ ତାପରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଜଳ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ହିମବତ୍ତଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କନ୍ୟା ଗଙ୍ଗାରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଗଙ୍ଗା, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରିଥିବା, ଏହି ଭସ୍ମ ଉପରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଭସ୍ମ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଭିଜିଲେ, ସଗରଙ୍କ ସଠିଏ ହଜାର ପୁଅ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଏହିପରି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଘୋଡ଼ାକୁ ନେଇ ଯାଅ, ଏବଂ ପୂର୍ବଜ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କର, ମହାବୀର।” ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଆଁଶୁମାନ୍ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ାକୁ ନେଇ ଫେରିଲେ। ତାପରେ ସେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ରାଜାଙ୍କ ସମୀପକୁ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଏବଂ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥା ବିବେଚନା କଲେ। ଆଁଶୁମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା ଶୁଣି, ରାଜା ନିୟମ ଓ ବିଧି ଅନୁସାରେ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଗୁଣବନ୍ତ ରାଜା ଇଚ୍ଛିତ ଯଜ୍ଞ କରି ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗା ଅବତରଣ ବିଷୟରେ କୌଣସି ସମାଧାନ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏହି ଅସମାଧାନରେ, ମହାନ ରାଜା ତିରିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରି, ଶେଷରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏବେ ଚୁଆଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟର କଥା ଶୁଣ। ସଗର ଧର୍ମାନୁସାରେ ପ୍ରୟାଣ କରିବା ପରେ, ଜନମାନେ ଆଁଶୁମାନ୍ଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ, କାରଣ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସେଇ ମହାନ ଆଁଶୁମାନ୍ଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଦିଲୀପ। ଆଁଶୁମାନ୍ ରାଜ୍ୟ ଦିଲୀପଙ୍କୁ ଦେଇ ନିଜେ ହିମାଲୟର ଶୁଭ୍ର ଶିଖରେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏହି ମହାନ ରାଜା ଅତିଶୟ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କରି, ତିରିଶି ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଋଷିମାନଙ୍କ ଅରଣ୍ୟରେ ରହି ତପସ୍ୟା କରି, ଶେଷରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଦିଲୀପ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ନିଜ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ନାଶ ଶୁଣି ଦୁଃଖରେ ଭାସିଗଲେ ଏବଂ କୌଣସି ସମାଧାନ ମିଳିଲା ନାହିଁ। କିପରି ଗଙ୍ଗା ଅବତରିବେ? କିପରି ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳତର୍ପଣ କରିବି? କିପରି ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବି? ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ସେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ରହିଲେ। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଶାନ୍ତ ଦିଲୀପଙ୍କ ଗୋଦରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମଶୀଳ ପୁଅ, ଭାଗୀରଥ। ଦିଲୀପ ଅନେକ ବଳିଦାନ କଲେ ଏବଂ ତିରିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ। କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ମୁକ୍ତି ବିଷୟରେ ସମାଧାନ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଶେଷରେ ରୋଗରେ ଅକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଧର୍ମାନୁସାରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିଲେ। ନିଜ ପୁଅ ଭାଗୀରଥଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରି, ଦିଲୀପ ନିଜ ପୁଣ୍ୟବଳରେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଗଲେ। ଭାଗୀରଥ, ରାଜର୍ଷି ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସନ୍ତାନ ଓ ପ୍ରଜା ଚାହିଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଉଁଠି ଥିଲେ ନାହିଁ। ରାଜ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ି, ଗଙ୍ଗା ଅବତରଣ ପାଇଁ ଗୋକର୍ଣ୍ଣରେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ। ହସ୍ତ ଉପରେ ଉଠାଇ, ପଞ୍ଚତପ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ମାସେ ମାସେ ଖାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ହଜାର ବର୍ଷ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏହିପରି ତପସ୍ୟା ଶେଷରେ, ମହାତ୍ମା ଭାଗୀରଥଙ୍କୁ ସଂସାରର ପିତା, ସ୍ୱୟଂ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା, ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। “ହେ ଭାଗୀରଥ, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତୁମ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଚାହଁ, ତାହା ମାଗ।” ଭାଗୀରଥ ଜୋଡ଼ା ହାତରେ ଦେଉଁଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୂପେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯଦି ଭଗବାନ୍ ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ, ଯଦି ମୋର ତପସ୍ୟା ସଫଳ, ତେବେ ସଗରଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଜଳ ପାଉନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ଭସ୍ମ ଯଦି ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଭିଜିଯାଏ, ସେମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। ଏହି ମହାବର ମୋତେ ଦିଅ, ଯେଉଁଥିରେ ମୋର ବଂଶ ନାଶ ନ ହେବ; ଏହା ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶ ପାଇଁ ମୋର ଅର୍ପଣ।” ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତା ବ୍ରହ୍ମା ରାଜାଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ମଧୁର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।