ରାବଣ ତାଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରର ଶେଷ ରେଖାରେ ସିତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି କହିଲେ, “ତିନି ଲୋକର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମହିଳାମାନେ ମୋର ସେବା କରିବେ, ଯେପରି ଅପ୍ସରାମାନେ ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି। ହେ ଶୋଭାମୟୀ, ତୁମେ ଚାହିଁଲେ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କର ରତ୍ନ ଓ ଧନସମ୍ପଦ ଭୋଗ କର; ଏହି ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଖୋଲା। ରାମ ମୋର ସମ୍ମାନ କିମ୍ବା ପ୍ରଭାରେ କେବଳ ତପ, ବଳ, ଶୌର୍ୟ କିମ୍ବା ଧନରେ ମୋ ସମ କେହି ନୁହେଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନେକ ଧନ ଓ ପୃଥିବୀ ଦେଇଦେବି; ତୁମେ ମୋ ସହ ଇଚ୍ଛାମତେ ଭୋଗ କର, ତୁମ ପରିଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସଂଯୋଗରେ ଆନନ୍ଦ ଲଭନ୍ତୁ। ହେ ଭୟଭୀତେ, ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ମାଧ୍ୟମରେ ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧି ମୋ ସହ ଘୁଞ୍ଚିବାର ଆନନ୍ଦ ଉଠ।" ଏପରି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ରାବଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସିତା ଦୁଃଖରେ ଭାସି ଥିଲେ, କମ୍ପିଥିଲେ, ଲଜ୍ଜା ଓ ଶୋକରେ ଅଶ୍ରୁପାତ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସଦା ନିଷ୍ଠାବାନ୍ତି ସ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ତାଙ୍କର ମନେ କେବଳ ରାମଙ୍କୁ ଭାବୁଥିଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ହସ ଦେଇ, ଏକ ଦର୍ଭ ତାଙ୍କ ଓ ରାବଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖି, ସିତା କହିଲେ, “ମୋପରି ମନ ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ, ନିଜ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଖୋଜନ୍ତୁ। ଅପରାଧୀ ଯେପରି ଶୁଭ ଫଳ ପାଇବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ଏକପତ୍ନୀବ୍ରତା ନାରୀ, ଅନୁଚିତ କିଛି କରିପାରିବି ନାହିଁ—ଏହା ନିନ୍ଦିତ।" ସିତା, ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ କୁଳୀନ ପରିବାରର ଝିଅ, ଏପରି କଥା କହି ରାବଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ ରାବଣଙ୍କୁ ପিঠି ଦେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ ନୁହେଁ; ମୁଁ ଅନ୍ୟର ଶ୍ରୀମତୀ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ତି। ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର, ନୀତି ରକ୍ଷା କର; ଯେପରି ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ, ତେଣୁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ରକ୍ଷିତ ହେବା ଉଚିତ। ତୁମେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କର; ଯେଉଁମାନେ ନିଜରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।" “ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ନିତିମାନେ ଅଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ମୁଁ ଜାଣେନି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୃଢ ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରୁନାହାଁ; ତୁମ ମନ ଅସତ୍ୟରେ ଲିନ। ତୁମେ ଯେଉଁ ଶୁଭ କଥା ପଣ୍ଡିତମାନେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କହନ୍ତି, ସେଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହାଁ। ଯେ ରାଜା ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ଅଧର୍ମରେ ଲିନ, ସେଠାରେ ସମୃଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟ ଓ ସହର ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହିପରି, ତୁମେ ଲଙ୍କାର ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ଅପରାଧରେ, ଏହି ରତ୍ନଭଣ୍ଡାର ଭରିଥିବା ଲଙ୍କା ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେବ।" “ଏପରି ଦୂରଦର୍ଶୀ ରାବଣ ନିଜ କର୍ମରେ ପଡି ଦଳିଯିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜନ ଦୁଷ୍ଟର ନଶ୍ବନ୍ଧନରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠିବେ। ଲୋକେ ତୁମକୁ ଦୁଷ୍ଟ କହିବେ, ‘ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଭାଗ୍ୟ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଭାଗ୍ୟବଶତ ଆସିଛି’ ବୋଲି ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବେ। ମୋତେ ଧନ କିମ୍ବା ପ୍ରଭାବ ଆକର୍ଷଣ କରିପାରିବ ନାହିଁ; ମୁଁ କେବଳ ରାଘବଙ୍କୁ ନିବେଦିତ, ଯେପରି ଆଲୋକ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ।" “ମୁଁ ଏହି ବିଶ୍ୱପତି ରାମଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାହୁ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି, ତେଣୁ ଅନ୍ୟ କାହାର ବାହୁ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ଏହି ଭୂମିର ନାଥଙ୍କ ସତୀ, ଯେପରି ନିୟମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ମୁନି ପାଇଁ ଜ୍ଞାନ ଉପଯୁକ୍ତ। ହେ ରାବଣ, ମୋତେ ତୁମେ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଯାଅ, ଯେପରି ମହିଳା ହସ୍ତୀ ହସ୍ତୀରାଜକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ନେଇଯାଏ। ରାମ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉପଯୁକ୍ତ ସମ୍ପର୍କ ଚାହାନ୍ତି, ତୁମ ସହ ଭୟଙ୍କର ବନ୍ଧନ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ।" “ସେ ଧର୍ମର ସାର୍ଥ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ବିଶ୍ୱସ୍ତ; ତୁମେ ଯଦି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହ, ତେବେ ସେଠାରେ ମିତ୍ରତା କର। ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମଙ୍କ ସହ ଶାନ୍ତି କରିଲେ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ହେବ; ନହେଲେ ଅପରାଧ ରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁର୍ଗତି ଆସିବ। ବଜ୍ର ଫେଙ୍ଗି ଦିଆଯିବାକୁ ବଞ୍ଚିଯିବା ସମ୍ଭବ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ବି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟଳାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ରଘୁନାଥ ରାମ ରୋଷ ହେଲେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଟଳାଇପାରିବ ନାହିଁ।" “ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କ ଧନୁର ଗର୍ଜନ ସୁନିବା, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଉଦ୍ଧତ ଅସ୍ତ୍ର ଝଙ୍କାର। ଏଠାରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ନିଶାନ ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣମାନେ ଅଗ୍ନିମୁଖ ସର୍ପ ଭଳି ବର୍ଷିବ। ନିଶ୍ଚୟ, ସେମାନେ ଏହି ସହରର ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ପଡି, ଗୃଧ୍ର ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ପଡିବାପରି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ୍ନ ହେବେ।" “ବୈନତେୟ ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ସର୍ପକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଏ, ସେପରି ମୋ ଭାର୍ୟ ରାମ ଶୀଘ୍ର ରାକ୍ଷସ ଓ ମହାସର୍ପ ରାବଣଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଦେଇବେ। ମୋ ସ୍୵ାମୀ ଶତ୍ରୁନାଶକ ରାମ ମୋତେ ତୁମ ହାତରୁ ଶୀଘ୍ର ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ତିନି ପଦେ ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନେଇଥିଲେ।" “ଜନସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ଦଳ ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିଲା, ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହି ଅଧର୍ମ କାମ କରିଥିଲ। ତୁମେ ସିଂହ ସମ ଭାଇ ଦୁଇଜଣ ମୁନି ଅନୁପସ୍ଥିତ ଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ଶୂନ୍ୟ ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ମୋତେ ତାଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଚୋରି କରି ନେଇଗଲ।" “ତୁମେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଗନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ଶୁଘିପାରିବ ନାହିଁ; କୁକୁର ଯେପରି ବାଘ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ, ସେପରି ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଟିକିପାରିବ ନାହିଁ।" “ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ବିର ପ୍ରତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହସ୍ତ ଅସ୍ଥିର ଥାଏ, ସେପରି ତୁମେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବଶ୍ୟ ଦଳିତ ହେବ। ଶୀଘ୍ର ତୁମ ପ୍ରଭୁ ରାମ ଓ ସୌମିତ୍ରି ତୁମ ଜୀବନ ନେଇଯିବେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଲ୍ପ ପାଣି ଶୋଷି ନେଇ।" “ତୁମେ କୁବେରଙ୍କ ପାର୍ବତ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଅ, କିମ୍ବା ବରୁଣ ରାଜାଙ୍କ ଦରବାରକୁ ପ୍ରବେଶ କର; ତଥାପି ଦଶରଥପୁତ୍ର ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚୟ ବିନାଶ କରିବେ, ଯେପରି ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପ୍ରକୋପରେ ବଡ଼ ଗଛ ଉପଡ଼ିଯାଏ।" ଏଭଳି, ସିତା ନିଜ ଧୈର୍ୟ, ପତିନିଷ୍ଠା ଓ ଧର୍ମ ଉପଦେଶରେ ରାବଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅଭିମାନ, ଅଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ଚେତାବନୀ ଦେଇ ସଫଳ ମାର୍ଗ ଦେଖାଇଲେ।