ରାବଣ, ସୀତାଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲା। ସେ କହିଲା, “ହେ ଭୟଭୀତ ସୀତା, ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କରି ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର, ପାନ କର, ଆନନ୍ଦ କର; ତୁମେ ଚାହିଲେ ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ଧନ ଦେଇପାରିବ। ମୋ ସହ ଅନନ୍ୟ ଭାବରେ ଉପଭୋଗ କର, ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ; ମୋ ଦୟାରେ, ତୁମେ ଯେମିତି ଆନନ୍ଦ କରୁଛ, ତୁମ ପରିବାର ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁ। ମୋର ସମୃଦ୍ଧି, ଧନ ଦେଖ, ହେ ଶୁଭା, ଖ୍ୟାତିବାନ୍ୟ ସୀତା; ତୁମେ ଚିରକାଳ ଅନ୍ତର୍ବାସ ପିନ୍ଧିଥିବା ରାମଙ୍କ ସହ କ’ଣ କରିବା? ରାମ ତାଙ୍କ ଜୟ ହରାଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ନଷ୍ଟ, ଜଙ୍ଗଲରେ ନିବାସ କରୁଛନ୍ତି, ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି, ଭୂମିରେ ଶୋଇଥିବା; ସେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ମୁଁ ସନ୍ଦେହ କରେ। ରାମ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ପହଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଧୂସର ମେଘରେ ଢାକିଯାଇଥାଏ। ରାମ ମୋର ହାତରୁ ତୁମକୁ ନେଇଯିବା ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଖ୍ୟାତି ନେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ହେ ମନୋହର ହସ, ମଧୁର ହାସ୍ୟ, ଚମତ୍କାର ଚକ୍ଷୁ, ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟ ଚୁରି କରୁଛ; ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ସର୍ପକୁ ଉଠାଇନେଇଯାଏ। ତୁମେ ଶୁଭ୍ର ଶରୀର, ଅଲଙ୍କାରହୀନ, ମଲିନ ପଟ ପିନ୍ଧି, ଦେଖିଲେ ମୋ ଅନ୍ୟ ଭାର୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇନପାରିବେ। ହେ ଜାନକୀ, ମୋର ଅନ୍ତଃପୁରର ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଶାସନ କର। ମୋର ତଳୱାରର ଶିରା ଉପରେ, ତିନି ଲୋକର ମୁଖ୍ୟ ନାରୀମାନେ ତୁମେ ସେବା କରିବେ, ଯେପରି ଅପ୍ସରାମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି। ହେ ଚମତ୍କାର ଭୃକୁତି, ଭୂଷଣ ଏବଂ ଧନ, ଯେଉଁଠାରେ ବୈଶ୍ରବଣ ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଭୋଗ କର, ଏ ମନୋହର ନିତମ୍ବା। ହେ ନାରୀ, ତପସ୍ୟା, ଶକ୍ତି, ପ୍ରତାପ କିମ୍ବା ଧନରେ ରାମ ମୋ ପ୍ରଭା ଓ ଖ୍ୟାତିରେ ସମାନ ନୁହେଁ। ପାନ କର, ଚର, ଆନନ୍ଦ କର, ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ଧନର ଡେଂଗା ଦେଇବି, ପୃଥିବୀ ଦେଇବି। ମୋ ସହ ଇଚ୍ଛା କରି ଉପଭୋଗ କର, ତୁମ ପରିବାର ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦ କରୁ। ହେ ଭୟଭୀତ, ମୋ ସହ ସମୁଦ୍ର କୂଳର ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଜଙ୍ଗଲରେ, ମଧୁମକୁ ଭରିଥିବା ଗଛମାନେ ମାଧ୍ୟମରେ, ଶୁଭ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଚର। ଏହି ପରି ରାବଣଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ କଥା ଶୁଣି, ଦୁଃଖ ଭରା ହୃଦୟରେ, ସୀତା କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଦୁଃଖରେ ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦୁ ଲୁହ ଝରାଉଥିବା, ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ସୀତା ସଦା ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ଭାବି ରହିଲେ। ସୀତା ଏକ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ରାବଣ ଓ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ରଖି, ମୃଦୁ ହାସ୍ୟରେ କହିଲେ: “ମୋ ପ୍ରତି ଚିନ୍ତା ଦୂର କର, ତୁମ ହୃଦୟ ନିଜ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଖୋଜ। ତୁମେ ମୋତେ ଚାହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯେପରି ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ସଫଳତା ଲଭିପାରିବେ ନାହିଁ; ମୋତେ, ଏକ ପତିପରାୟଣା ନାରୀ, ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏହା ନିନ୍ଦିତ। ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରେଣୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଧର୍ମିକ କୁଳରେ ପ୍ରାପ୍ତି ହୋଇଛି”—ଏହିପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବରେ ବୈଦେହୀ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ। ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ପୃଷ୍ଠ ଦେଇ, ଆଉ ଏକଥା କହିଲେ: “ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଭାର୍ୟା ନୁହେଁ; ମୁଁ ଅନ୍ୟର ଭାର୍ୟା, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ରହିଛି। ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କର, ନୀତିର ଉପାସନା କର; ନିଜର ଭାର୍ୟା ଯେପରି, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଭାର୍ୟା ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ, ହେ ନିଶାଚର। ନିଜକୁ ମାପ ଭାବରେ ନିଅ, ନିଜ ଭାର୍ୟାମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦ କର; ଯେଉଁମାନେ ନିଜରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଚତୁର, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଭାର୍ୟା ପାଇଁ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଉତ୍ତମ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି କି ନାହିଁ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁ ନାହିଁ; ତୁମ ମନ ବିକୃତ, ଆଚରଣ ହୀନ। ତୁମେ ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ଉପକାରୀ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହିଥିବା ଭଲ କଥା ଗ୍ରହଣ କରୁ ନାହିଁ; ତୁମ ମନ ମିଥ୍ୟାରେ ଲିନ। ଯେପରି ଏକ ରାଜା ନିଜ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହିଁ ଓ ଅଧର୍ମରେ ଲିନ, ତାହାର ରାଜ୍ୟ ଓ ନଗର ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏଭଳି, ତୁମେ ଲଙ୍କାର ନାଥ ହେଲେ, ଧନ ଓ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ନଗର ତୁମ ଏକ ଅପରାଧରେ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେବ। ଏକ ଦୂରଦର୍ଶୀ ରାବଣ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଚିହ୍ନିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଜୀବ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ନଶ୍ଟରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଏପରି, ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଦୁଷ୍ଟ କହିବେ, ‘ଭାଗ୍ୟବଶତ ଏହି ବିପଦ ଦୁଷ୍ଟ ଉପରେ ଆସିଛି’, ଏବଂ ସେମାନେ ଖୁସି ହେବେ। ମୁଁ ଧନ କିମ୍ବା ପ୍ରଭାରେ ବିମୋହିତ ହେବିନି; ମୁଁ କେବଳ ରାଘବଙ୍କୁ ନିବିଡ଼ ଭାବେ ଭଜିବି, ଯେପରି ଆଲୋକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ଲିନ। ମୁଁ ଏହି ଜଗତର ନାଥଙ୍କ ଗୌରବମୟ ଭୁଜରେ ଆଶ୍ରୟ ରଖିଛି, ତେଣୁ ଅନ୍ୟ କାହାର ଭୁଜରେ କେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ରଖିବି? ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀର ନାଥଙ୍କ ଯଥାର୍ଥ ଭାର୍ୟା, ଯେପରି ଜ୍ଞାନ ନିୟମ ନିର୍ବାହ କରିଥିବା ମୁନିଙ୍କ ପାଇଁ। ହେ ରାବଣ, ମୋତେ ଦୁଃଖରେ ଅଛିଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଯୋଗାଉ, ଯେପରି ଗଜରାଜ ମହିଳା ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଜଙ୍ଗଲକୁ ନେଇଯାଏ। ରାମ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସ୍ଥାନ ଖୋଜୁଛନ୍ତି, ତୁମ ସହ ଦୁଷ୍ଟ ଅନ୍ଧାତା କାମ ଚାହୁଁନ୍ତି ନୁହେଁ। ସେ ଧର୍ମର ନିପୁଣ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତି; ଯଦି ତୁମେ ଜୀବନ ଚାହୁଁଛ, ତାଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା କର। ଏଭଳି, ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସହ ସମ୍ମିଳନ କରି ତୁମେ କ୍ଷେମ ଲଭିବ; ଅନ୍ୟଥା, ଭିନ୍ନ କରିଲେ, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିପଦର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବ। ଏକ ଫିଙ୍ଗା ମେଘ ଏଡ଼ାଇପାରିବ, ମୃତ୍ୟୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଡ଼ାଇପାରିବ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଯେପରି ରାଘବଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରିଛ, ତାଙ୍କୁ ଏଡ଼ାଇପାରିବ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କ ଧନୁର ଗଞ୍ଜର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ତଡ଼ିତର ଲାଗି। ଏଠାରେ ଶୀଘ୍ର, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଚିହ୍ନିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସର୍ପରେ ତଳା ମୁଖରେ ପଡ଼ିବ। ନିଶ୍ଚିତ, ସେମାନେ ଏହି ନଗରର ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରି, ସେମାନେ ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ, ଯେପରି ଗୃଧ୍ର ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଯାଏ।