ଏହି ସମୟରେ, ଆସୁର ରାଜା ରାବଣ ମଧୁର କିନ୍ତୁ ମାୟାମୟ କଥାରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ତୁମର ଏହି ଅପୂର୍ବ ଯୁବତ୍ୱ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିବ ନାହିଁ; ଯେପରି ଏକ ନଦୀ ତାହାର ପଥକୁ ଫେରି ଆସିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ଯାହା ଚାଲିଯାଏ, ତାହା ପୁନି ଫେରି ଆସେ ନାହିଁ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମକୁ ତିଆରି କରି ପରେ ସୃଷ୍ଟିକାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ, କାରଣ ତୁମ ଦେହ ଦୃଶ୍ୟ ଅପୂର୍ବ ଓ ଅନୁପମ। ଏପରି ଯୌବନ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ନିଧି ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି, ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଅନାସକ୍ତ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ବୈଦେହୀ। ତୁମର ଯେଉଁ ଅଙ୍ଗକୁ ଦେଖେ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ସେଠାରେ ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ, ହେ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ, ହେ ସୁନିଳ ନିତମ୍ଭିନୀ। "ମୈଥିଲୀ, ଏହି ମୂଡ଼ ଛାଡ଼ି ମୋର ରାଣୀ ହେବାକୁ ମନେ କର, ମୋ ଅନେକ ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଅଧିକାରିଣୀ ହେଉ। ମୁଁ ଏହି ତିନି ଲୋକରୁ ଯେଉଁ ରତ୍ନ ଓ ଧନ ଆଣିଛି, ସେସବୁ ଓ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଉଛି। ମୁଁ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନଗର ଜିତି, ତୁମ ପିତା ଜନକଙ୍କୁ ଦେଇଦେବି, ତୁମ ପାଇଁ। ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ମୋ ସାମର୍ଥ୍ୟ ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି; ମୋର ଅପୂର୍ବ ପ୍ରତାପ ଦେଖ। ମୋତେ ଚାହ, ଆଜି ତୁମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧାଯିବ, ସୁନ୍ଦର ଅଳଙ୍କାର ତୁମ ଅଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ ହେବ। "ତୁମ ଦେହ ଅଳଙ୍କାର ପାଇଁ ଯଥାର୍ଥ; ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ତୁମ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ମୁଖ ଆମକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ। ଇଚ୍ଛା କରି ଭୋଗ କର, ପାନ କର, ଆନନ୍ଦ କର; ଧନ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀ ଯାହା ଚାହ, ଦାନ କର। ମୋ ସହ ଇଚ୍ଛା ମୁତାବକ ଆନନ୍ଦ କର, ତୁମ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ମୋର ଧନ, ମୋର ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦେଖ, ହେ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି; ଏହି ବାଲ୍କଳଧାରୀ ରାମଙ୍କ ସହ କଣ କରିବୁ? "ଏବେ ରାମଙ୍କ ଜୟ ଓ ଧନ ହାରାଇଛି, ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ନିୟମ ମାନି, ଭୂମିରେ ଶୁଅଛନ୍ତି; ସେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ, ମୁଁ ସନ୍ଦେହ କରେ। ରାମ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମ ପ୍ରାପ୍ତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ; ଯେପରି କପୋତମଘ ମେଘ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିକୁ ଢାକି ଦେଉଛି। ରାଘବ ମୋ ହାତରୁ ତୁମକୁ ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ହିରଣ୍ୟକଶ୍ୟପୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଭୂତି ନେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। "ହେ ହସ୍ମିତା, ମୃଦୁ ହାସି, ଅପୂର୍ବ ନୟନ, ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟକୁ ଗରୁଡ଼ ନିଅର ପରି ଚୋରି ନେଉଛ; ତୁମକୁ ଏପରି ଅଳଙ୍କାର ବିହୀନ, ମେଳା ଚୀର ଧାରଣ କରି ଦେଖି, ମୋ ଅନ୍ୟ ରାଣୀମାନେ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହାନ୍ତି। ହେ ଜାନକୀ, ମୋ ଅନ୍ତଃପୁରର ସମସ୍ତ ମହିଳା ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ; ସେମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ଶାସନ କର। ମୋର ଖଡ଼ଗ ଶିରେ ତିନି ଲୋକର ଅଗ୍ରଣୀ ନାରୀମାନେ ତୁମ ସେବା କରିବେ, ଯେପରି ଅପ୍ସରାମାନେ ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କୁ କରନ୍ତି। "ହେ ସୁନ୍ଦର ଭ୍ରୁକୁଟି, ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ଧନ ଓ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭୋଗ କର, ମୋ ସହ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଆନନ୍ଦ କର, ତୁମ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଉନ୍ତୁ। ତପ, ବଳ, ବିର୍ୟ, ଧନ—କିଛି ଦ୍ୱାରା ରାମ ମୋର ତୁଳନାରେ ମହିମା ଓ ଖ୍ୟାତିରେ ସମାନ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଭୋଗ କର, ମଜା କର, ମୋ ସହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅପାର ଧନ ଓ ପୃଥିବୀ ଦେଉଛି। ହେ ଭୟଭିତା, ମୋ ସହ ସାଗରକୂଳ ଅନ୍ତର୍ଗତ ମାଳତୀ ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକାରେ ଭରିଥିବା ଅରଣ୍ୟରେ ଚରଣ କର, ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧି। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ରାବଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଭାସିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀର କମ୍ପି ଆସିଲା, ଅଂଶୁ ଝରିଲା, ତଥାପି ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ କେବଳ ରାମଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଥିଲା। ସୀତା ଏକ ତୁଳସୀ ଶଳାକା ନିଜ ଓ ରାବଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖି, ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ସହ କହିଲେ, "ମୋପରି ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼, ତୁମ ହୃଦୟ ତୁମ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦିଅ। ତୁମେ ମୋପାଇଁ ଅନୁଚିତ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରୁଛ; ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ସଫଳତା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ମୁଁ ଏକ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଭାବେ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବି ନାହିଁ, ଏହା ନିନ୍ଦିତ। "ମୁଁ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବଂଶର ମହିଳା; ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମେ ରାବଣଙ୍କୁ କହୁଛି।" ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ପିଛୁ ଦେଇ ଆଉ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ ନୁହେଁ, ମୁଁ ଅନ୍ୟର ଭାର୍ୟା, ତାଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାବାନ। ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର, ପରସ୍ତ୍ରୀକୁ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ପରି ସୁରକ୍ଷିତ କର, ଏହି ରାତ୍ରିଚର। ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ କର, ଅନ୍ୟର ସ୍ତ୍ରୀପ୍ରତି ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ପୁରୁଷ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଭଲ ଲୋକ ଥିଲେ କି ନାହିଁ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁନାହାଁ; ତୁମ ମନ ଅସଦ୍ବୁଦ୍ଧିରେ ଲିନ୍। "ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହାଁ; ତୁମ ମନ ଅସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ। ଯେ ରାଜା ଅନ୍ୟାୟରେ ଲିନ, ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ଅସଂଯମୀ, ସେଉଁଠି ରାଜ୍ୟ ଓ ନଗର ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହିପରି, ତୁମେ ଯେପରି ଲଙ୍କାର ନାୟକ, ଧନର ଗଦା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ଏକ ଅପରାଧରେ ଲଙ୍କା ନଶ୍ଟ ହେବ। ଏପରି ଦୂରଦର୍ଶୀ ରାବଣ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଜନ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ନାଶରେ ଖୁସି ହେବେ। ଲୋକେ କହିବେ, 'ଏହି ଦୁର୍ଜନ ଉପରେ ଦୁର୍ଦ୍ଦୈବ ଆସିଛି,' ଏବଂ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବେ। "ମୁଁ ଧନ କିମ୍ବା ପଦ ଦ୍ୱାରା ବିକୃତ ହେବି ନାହିଁ; ମୁଁ କେବଳ ରାଘବଙ୍କୁ ନିବେଦିତ, ଯେପରି ଆଲୋକ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ।" ଏପରି ଉଚ୍ଚ ଧୈର୍ୟ୍ୟ, ନିଷ୍ଠା ଓ ଧର୍ମର ଦୃଢ଼ତା ସହିତ, ମା ଜନକୀ ରାବଣଙ୍କ ପ୍ରଲୋଭନ ଓ ଦମ୍ଭକୁ ନିରାକରଣ କରି, ନିଜ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମକୁ ସ୍ଥିର ରଖିଲେ।