ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶ୍ରୀମଦ୍ ରାମାୟଣର ଉତ୍ତର କାଣ୍ଡରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଏକ ଦୃଶ୍ୟ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ନିଜ ପାଖରେ ଆଣି ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରୁଛି। ରାବଣ, ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ, କହିଲା— “ତୁମେ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଣି, ଏପରି ଦୁଃଖୀ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ମଣି ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜାଅ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଲାଭ କରିଛି, ଏପରି ସୁନ୍ଦରୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ କିପରି ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ଉଚିତ୍?” ସୀତାଙ୍କ ଯୁବ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାବଣ କହିଲା, “ତୁମର ଏହି ଚମତ୍କାର ଯୁବ ଅବସ୍ଥା ଦିନକୁ ଦିନ ହେଉଛି; ଯାହା ଚାଲିଯାଏ, ସେ କେବେ ଫେରେନି, ଯଥା ଏକ ଜଳ ଧାରା ଫେରି ଆସେନି। ମୁଁ ଭାବି ଦେଉଛି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମକୁ ତିଆରି କରିବା ପରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଛନ୍ତି, କାରଣ ତୁମ ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରୂପ ନାହିଁ।” “ଏପରି ସୁନ୍ଦର ଯୁବତୀ ଓ ଯୁବତ୍ବା ଦେଖି, କିଏ ତୁମକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିପାରିବ? ଏଉଁ ମହାବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବାରୁ ଅସମର୍ଥ। ତୁମର ଶରୀରର ଯେଉଁଅଂଶକୁ ଦେଖି, ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ସେଉଁଠି ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ। ମୋର ମୁନ୍ଦା ଚାନ୍ଦ ମୁହଁ ଓ ଚଉଡ଼ା କଟି ଦେଖି ମୁଁ ମନ ହରାଇଯାଉଛି।” “ମୈଥିଲୀ, ମୋର ରାଣୀ ହେବାକୁ ଚାହଁ, ଏହି ମୋହ ଛାଡ଼। ମୋ ଅନେକ ଉତ୍ତମ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀ ହେବା। ଏହି ତିନି ଲୋକରୁ ମୁଁ ଯେତେ ରତ୍ନ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦଳାଇଛି, ସେସବୁ ତୁମକୁ ଦେଇଦେଉଛି। ଏହି ଭୂମିର ଅନେକ ସହର ଦଳାଇ, ତୁମ ଜନକଙ୍କୁ ଦେଇଦେଉଛି, କେବଳ ତୁମ ପାଇଁ।” “ମୋ ପରାକ୍ରମ ଦେଖ, ଏହି ଭୂମିରେ ମୋ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାହିଁ। ଆଜି ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ରଖ, ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧ, ତୁମ ଶରୀର ମଣି ମାଳାରେ ସଜାଉ। ତୁମେ ଅଳଙ୍କାର ଓ ମାଧୁର୍ୟରେ ସଜିବାକୁ ପାରିବା; ଯେପରି ଚାହଁ, ଏହି ଭୂମି, ଧନ ଦେଇବି, ପିବିବା, ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହଁ। ମୋ ପ୍ରସାଦରେ ତୁମ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେବେ। ମୋର ଏତେ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦେଖ, ତୁମେ ଏହି ଚିରଉପବାସୀ ରାମଙ୍କୁ କରି କଣ କରିବା? ତାଙ୍କର ବିଜୟ ହାରାଇଛି, ଧନ ନାହିଁ, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗଛ ତଳେ ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି, ମୁଁ ଶଂକା କରୁଛି ସେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ। ରାମ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମକୁ ପହଁଚିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯଥା ଚାନ୍ଦର ଆଲୋକ କପି ମେଘରେ ଢାକିଯାଇଥାଏ। ରାଘବ ମୋର ହାତରୁ ତୁମକୁ ନେଇଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ, ଯଥା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯଶ ନେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ତୁମର ମଧୁର ହସ, ରମ୍ୟ ଚାହିଁ, ଚମତ୍କାର ଚକ୍ଷୁ ଦେଖି, ମୋ ହୃଦୟ ଚୋରି ନେଉଛ, ଯଥା ଗରୁଡ଼ ସର୍ପକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଏ। ତୁମେ ଶୁଭ୍ର ଶରୀର, ମଣି ମାଳା ହୀନ, ମଲିନ ଶୂନ୍ୟ ଚୀର ପିନ୍ଧି ରହିଛ, ମୋ ଅନ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିନାହାନ୍ତି। ଜାନକୀ, ମୋର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରହୁଥିବା ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଧରିଥିବା ନାରୀମାନେ ଉପରେ ତୁମେ ରାଜ କର। ମୋର ତରୱାର ଶିରେ ତିନି ଲୋକର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତୁମ ସେବା କରିବେ, ଯଥା ଅପ୍ସରାମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି। ମଣି ମାଳା, ଧନ, ଏହି ଭୂମି ମଧ୍ୟ, ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ଧନ, ସମସ୍ତ ତୁମେ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ପାରିବା। ରାମ ନ ବ୍ୟାପ୍ତି, ନ ଶକ୍ତି, ନ ଧନରେ ମୋ ପରି ତେଜ ଓ କୀର୍ତିରେ ସମ। ମୋ ସହ ଚାହଁ, ପିବି, ଉପଭୋଗ କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ବହୁ ଧନ ଓ ଭୂମି ଦେଇବି। ମୋ ସହ ଉପଭୋଗ କର, ତୁମ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଏକତାରେ ଖୁସି ହେବେ। ମୋ ସହ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଜଙ୍ଗଲରେ, ମଣି ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମଧୁ ମକୁଡ଼ି ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଜାଗାରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହଁ।” ଏପରି ରାବଣଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ସୀତା କମ୍ପିତ ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଦୁଃଖରେ ତ୍ରାସିତ, କାନ୍ଦୁଥିବା, ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଲଗ୍ନ, ନିତ୍ୟ ଏକପତ୍ନୀ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସୀତା ମନରେ କେବଳ ରାମଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ତିନି ନିଜ ଓ ରାବଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ କୁଷ ତିଆରି ରଖି, ମୂଦ୍ରା ମଧୁର ହସ ଦେଇ କହିଲେ— “ମୋପାଇଁ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼; ତୁମ ମନ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଲଭ କରୁ।” “ତୁମେ ମୋପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯଥା ଏକ ପାପୀ ଲୋକ ନିଜ ପାପରେ ସଫଳତା ଲଭ କରିପାରିନାହାନ୍ତି; ଏହି ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ କରିପାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ଏକପତ୍ନୀ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଏହା ନିନ୍ଦିତ। ମୁଁ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଂଶର ଲୋକ, ଏହି ଭାବରେ ମୁଁ ବଉ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲି।” ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ପিঠି ଦେଇ କହିଲେ— “ମୁଁ ତୁମର ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ମୁଁ ଅନ୍ୟର ପତ୍ନୀ, ତାଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର, ନୀତି ଅନୁସରଣ କର; ଯେପରି ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ, ସେପରି ଅନ୍ୟର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ, ରାତିରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ରାକ୍ଷସ। ନିଜକୁ ମାନଦଣ୍ଡ ଭାବି, ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଲଭ କର; ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅସ୍ଥିର, ଚତୁର, ସେମାନେ ଅନ୍ୟର ସ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।” “ଏଠାରେ ଉତ୍ତମ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି କି ନାହିଁ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁନାହାନ୍ତି; ତୁମର ମନ ଅନ୍ୟଥା, ଶିଷ୍ଟ ଆଚରଣ ନାହିଁ। ଶିଷ୍ଟ ଲୋକ ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହାନ୍ତି; ତୁମର ମନ ମିଥ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ। ଯେଉଁ ରାଜା ନିଜ ଅନୁଶାସନ ନାହିଁ, ଅଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ, ସେ ଅଛି ଯେଉଁଠାରେ, ସେଠାରେ ରାଜ୍ୟ ଓ ସହର ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହିପରି, ତୁମେ ଲଙ୍କାର ନାଥ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଏକ ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ଏହି ରତ୍ନର ଭଣ୍ଡାର ଭରିଥିବା ଲଙ୍କା ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେବ। ରାବଣ ଯେଉଁ ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ଲୋକ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନଶ୍ଟ ହେଉଛି, ସମସ୍ତ ଜନ ତାଙ୍କ ନଶ୍ଟରେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଲୋକ ତୁମକୁ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଭାବରେ କହିବେ, ‘ଫଳରେ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଉପରେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆସିଛି,’ ଏବଂ ସେମାନେ ଖୁସି ହେବେ।