ରାବଣ ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ, ସ୍ଲିମ୍ ଦେହ ଦେଖି ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ସ୍ଲିମ୍ କଟିବତୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖି, ଭୟରେ ତୁମର ଛାତି ଓ ପେଟ ଢାକିଅଛ, ଏମିତି ଲାଗୁଛି ଯେ ତୁମେ ଦୃଶ୍ୟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁନାହାଁ, ଲୁଚିଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ। ହେ ବିଶାଳ ନୟନ ବତୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷା କରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରିଥିବା ଏଇ ରମଣୀ, ମୋତେ ଉଚ୍ଚ ମାନ ଦିଅ। ଏଠାରେ ମାନବ କିମ୍ବା ରୂପ ବଦଳାଇପାରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମକୁ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ସୀତା, ମୋ ଭୟ ତୁମ ମନରୁ ଦୂର କର। ହେ ଭୟଭୀତା, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ସ୍ଵଭାବ ହେଉଛି ଅନ୍ୟର ଜନାନୀମାନେ ଉପରେ ଦାବି କରିବା, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ, ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ତଥାପି, ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ବିପରୀତ ଭାବେ ତୁମକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବି ନାହିଁ, ମାଇଥିଲୀ, ମୋ ଦେହର ଆକାଂକ୍ଷା ଯେପରି ଚାହେ ଚାଲୁ, ତୁମକୁ ମୁଁ ବାଧ୍ୟ କରିବି ନାହିଁ। ହେ ପ୍ରିୟା, ଏଠାରେ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ମୋପରି ଭରସା ରଖ, ଏମିତି ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏକ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ। ତୁମେ ଏଠି ଦୃଢ଼ ଚୂଡ଼ା, ଭୂମିରେ ଶୋଇବା, ଧ୍ୟାନ, ମାଳିନ୍ୟ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିବା, ଅସମୟରେ ଉପବାସ ଏବଂ ଏହି ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, ବିଭିନ୍ନ ଶୁଭ୍ର ଉତ୍ତରୀୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର ଅଛି। ଏଠି ଅମୂଲ୍ୟ ପାନୀୟ, ଶୟନ, ଆସନ, ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ ଅଛି—ମୋତେ ଅନୁଭବ କରି, ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଭୋଗ କର, ମାଇଥିଲୀ। ହେ ମହିଳାମଣି, ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମେ ଅନଲଙ୍କୃତ ଅବସ୍ଥାରେ କାହିଁକି ରହିବା? ତୁମ ଦେହକୁ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କର। ଏପରି ଶୋଭା ଥିବା ବେଳେ, ମୋତେ ପାଇଁ ତୁମେ ଅନୁଚିତ କିପରି ହେବେ? ତୁମର ଏହି ଯୌବନ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅତିତ ହେଉଛି, ଏହି ସମୟ ପୁଣି ଫେରି ଆସେନାହିଁ, ଯେପରି ଏକ ନଦୀର ଝରଣା ପଛକୁ ଫେରେନାହିଁ। ମୋ ମନେ ହୁଏ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମେ ତିଆରି କରି ତାଙ୍କର କାମ ଶେଷ କରିଦେଇଛନ୍ତି, କାରଣ ତୁମ ସମ ଆକୃତି ଆଉ କେହି ନାହିଁ। ଏମିତି ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଯୌବନ ସହିତ ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ଏହି ମହାପିତାମହ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଖି ନିଜକୁ ଦମନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମର ଦେହର ଯେଉଁ ଅଂଶକୁ ଦେଖେ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ସେଠାରେ ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ, ହେ ବିସାଳ କଟିବତୀ। ମୋର ରାନୀ ହେଉ, ମାଇଥିଲୀ, ଏହି ଭ୍ରମ ଛାଡ଼, ମୋର ଅନେକ ରାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ରାନୀ ହେଉ। ମୁଁ ଜଗତରୁ ଯେତେ ରତ୍ନ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦଳିଛି, ସେସବୁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ହେ ଭୟଭୀତା। ମୁଁ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଜିତି, ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେବି, ତୁମ ପାଇଁ, ହେ କ୍ରୀଡ଼ାମୟୀ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ମୋ ସମାନ ଶକ୍ତି ଥିବା କେହି ନାହିଁ, ମୋର ଅପୂର୍ବ ପ୍ରତାପ ଦେଖ। ମୋତେ ଆକାଂକ୍ଷା କର; ଆଜି ତୁମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର ତିଆରି ହେଉ, ତୁମ ଦେହରେ ଶୋଭା ତିଆରି ହେଉ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ତୁମ ଦେହ ଅଳଙ୍କାର ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ; ଅଳଙ୍କୃତ ହେଉ, ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁଖୀ। ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଉପଭୋଗ କର, ପାନ କର, ମନରଞ୍ଜନ କର; ଚାହିଲେ ଧନ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀ ଦିଅ। ମୋ ସହ ମନମୁକ୍ତ ଭାବେ ଉପଭୋଗ କର, ଆଜ୍ଞା ଦିଅ; ମୋର ଅନୁଗ୍ରହରେ, ତୁମେ ଉପଭୋଗ କରିବା ସହ, ତୁମ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଉନ୍ତୁ। ମୋର ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖ, ମୋର ଧନ ଦେଖ, ହେ ସଉଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳି; ଏଇ ଚିରଉତ୍ତମ ରାମଙ୍କୁ କ’ଣ କରିବ? ସେ ତ ଚୀରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ରାମଙ୍କ ବିଜୟ ହରାଇଯାଇଛି, ଧନ ନାଷ୍ଟ, ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ନିବାସ କରୁଛନ୍ତି, ନିୟମ ମାନି, ଭୂମିରେ ଶୋଇଛନ୍ତି—ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ ସେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ। ହେ ବୈଦେହୀ, ରାମ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ପହଁଚିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଧୂସର ମେଘରେ ଚାନ୍ଦନି ଢାକିଯାଏ। ରଘୁନାଥ ମଧ୍ୟ ମୋର ହାତରୁ ତୁମକୁ ନେଇଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ, ଯେପରି ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ନେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ହେ ସୁନ୍ଦର ହସି, ମଧୁର ହାସ୍ୟ, ଚମତ୍କାର ନୟନ ବତୀ, ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟକୁ ଚୋରିନେଉଛ, ହେ ଭୟଭୀତା, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ସର୍ପକୁ ଉଠାଏ। ତୁମକୁ ଏମିତି ଶିଥିଳ ବସ୍ତ୍ରରେ ଦେଖି, ମୋ ରାନୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋତେ କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ନାହିଁ। ହେ ଜାନକୀ, ମୋର ଅନ୍ତଃପୁରର ସମସ୍ତ ଗୁଣବତୀ ନାରୀମାନେ ଉପରେ ତୁମେ ରାଜ କର। ମୋର ତରୱାରିର ଶିରେ ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ତୁମ ସେବା କରିବେ, ଯେପରି ଅପ୍ସରାମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସେବା କରନ୍ତି। ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟିବତୀ, ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ଧନ ଓ ରତ୍ନ ଉପଭୋଗ କର, ସହିତେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ମଧ୍ୟ, ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବତୀ। ତପସ୍ୟା, ଶକ୍ତି, ପ୍ରତାପ କି ଧନ ଦ୍ୱାରା ରାମ ମୋ ସମାନ ତେଜ, ଯଶ ଅର୍ଜନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ପିବ, ଚର, ଆନନ୍ଦ କର, ଉପଭୋଗ କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ଅପାର ଧନ ଓ ପୃଥିବୀ ଦେବି। ମୋ ସହ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଉପଭୋଗ କର, ତୁମ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଖୁସି ହେଉନ୍ତୁ। ହେ ଭୟଭୀତା, ମୋ ସହ ସମୁଦ୍ରତଟରେ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଜଙ୍ଗଲରେ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ ମଧ୍ୟରେ ଚରିବାକୁ ଆସ, ଶୁଭ୍ର ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦ କର। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସର ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ, କ୍ଷୀଣ ଓ ଦୁଃଖିତ କଣ୍ଠରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଶୋକରେ ପୀଡ଼ିତ, କାନ୍ଦୁଥିବା, କମ୍ପିଥିବା, ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସୀତା ସଦା ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ସୀତା ନିଜ ଓ ରାବଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ କୁଶ ଗ୍ରାସ ରଖି, ଶୁଭ୍ର ହାସ୍ୟ ସହ କହିଲେ, “ମୋଠାରୁ ମନ ଫେରାଇନ, ତୁମ ହୃଦୟ ତୁମ ନିଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଖୋଜ। ତୁମେ ମୋପରି ଆକାଂକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ଅନୁଚିତ କାମ, ଏକପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଭାବେ ମୋତେ ଶୋଭା ଦେଉନାହିଁ, ଏହି କର୍ମ ନିନ୍ଦିତ। ମୁଁ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଳରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଛି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା କୁଳ ଲାଭ କରିଛି”—ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ବୈଦେହୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠା ସୀତା, ରାବଣଙ୍କୁ।