ମହାତ୍ମା ସଗରଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇଁ, ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାଶାଳୀ ପୌତ୍ର ଅଂଶୁମାନ୍ ବେଗରେ ଧନୁଷ ଓ ତଳୱାର ଧରି, ହଳକା ପଦକ୍ଷେପରେ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ଖୋଦିଥିବା ପାତାଳ ମାର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜ ମହାତ୍ମାମାନେ ଅଛନ୍ତି। ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ସେ ଏହି ଅଦୃଶ୍ୟ ମାର୍ଗରେ ଯାଇଥିଲେ। ଏଠାରେ ଦେବତା, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ପିଶାଚ, ପକ୍ଷୀ ଓ ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦିଗଗଜକୁ ଦେଖିଲେ। ଅଂଶୁମାନ୍ ଦିଗଗଜଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ସେମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ଜାଣି, ପରେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜ ଓ ଅଶ୍ୱ ଚୋରଙ୍କ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଦିଗଗଜ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆସମଞ୍ଜ ପୁତ୍ର, ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ; ଅଶ୍ୱ ସହିତ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଫେରିପାରିବେ।" ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଅଂଶୁମାନ୍ ସମସ୍ତ ଦିଗଗଜଙ୍କୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗପାଳ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଶୁଭବାଣୀ କହିଲେ, "ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଫେରିପାରିବେ।" ଏହି ଶୁଭ ବାଣୀ ଶୁଣି, ଅଂଶୁମାନ୍ ତ୍ରୁଟିହୀନ ଚାଳିରେ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜ ସଗରଙ୍କ ସୁତମାନେ ଛାଇଁର ଢେଳା ହୋଇ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ଅଂଶୁମାନ୍ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଓ ବିଷାଦରେ କନ୍ଦିପକାଇଲେ। ସେଠାରୁ ସେ ଅଶ୍ୱକୁ ନିକଟରେ ଚରିବା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ଜଳତର୍ପଣ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ପାଖରେ କୌଣସି ଜଳାଶୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଚାରିପାଖ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ମାମା, ପକ୍ଷୀରାଜ ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ବାୟୁ ସମ ତ୍ୱରିତ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି। ବିନତାପୁତ୍ର ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶୁମାନ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, "ମନୁଷ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ମୃତ୍ୟୁ ସଂସାରରେ ସ୍ୱୀକୃତ। ସେମାନେ ଅପାର କପିଳଙ୍କ ତେଜରେ ଦହିଯାଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଜଳ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ହିମବତ୍ତଙ୍କ ଜେଷ୍ଠା କନ୍ୟା ଗଙ୍ଗା ମାଧ୍ୟମରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଗଙ୍ଗା ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଛାଇଁ ଉପରେ ପଡ଼ିବେ, ସେଉଁଠି ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଏବେ ତୁମେ ଅଶ୍ୱକୁ ନେଇଯାଅ, ଓ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।" ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଅଂଶୁମାନ୍ ଅଶ୍ୱକୁ ନେଇ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଗଲେ। ସେ ଯଜ୍ଞରେ ଅଚ୍ଛିଷ୍ଟ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଓ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଉପଦେଶ କହିଦେଲେ। ଏହି ଭୟାନକ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ନିୟମାନୁସାରେ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ରାଜା ନିଜ ରାଜଧାନୀକୁ ଫେରିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗା ଆନିବା ଉପାୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇ, ସେ ତିରିସ ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରି, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସଗର ଧର୍ମାନୁସାରେ ପ୍ରୟାଣ କଲେ, ଲୋକେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଅଂଶୁମାନ୍କୁ ରାଜା ବାଣ୍ୟାଇଲେ। ଏହି ଅଂଶୁମାନ୍ ବଡ଼ ମହାନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦିଲୀପ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଅଂଶୁମାନ୍ ରାଜ୍ୟ ଦିଲୀପଙ୍କୁ ଦେଇ, ନିଜେ ହିମାଳୟ ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏଠାରେ ସେ ବାଇଶି ହଜାର ବର୍ଷ ଅରଣ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଫଳରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଦିଲୀପ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୁଃଖିତ, ପୂର୍ବଜମାନେ ଧ୍ୱଂସ ହେବା ଶୁଣି ଅତି ବିଷାଦରେ ଡୁବିଗଲେ। କିପରି ଗଙ୍ଗା ଆଣିବି? କିପରି ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ଜଳତର୍ପଣ କରିବି? କିପରି ସେମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହେବେ? ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ତାଙ୍କ ମନ ଲୀନ ହେଇ ରହିଲା। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ନିୟମିତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଦିଲୀପଙ୍କ ଘରେ ଭଗୀରଥ ନାମକ ଏକ ଅତି ଧର୍ମାତ୍ମା ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦିଲୀପ ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ତିରିସ ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ, କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବଜମାନେ ଉଦ୍ଧାର ଉପାୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଅନ୍ତେ ସେ ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ଧର୍ମାନୁସାରେ ପ୍ରୟାଣ କଲେ ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭଗୀରଥଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଗଲେ। ଭଗୀରଥ, ରାଜର୍ଷି ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସନ୍ତାନ ଓ ପ୍ରଜା ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ି, ଗଙ୍ଗା ଆଣିବା ନିମିତ୍ତେ ରାଜ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ଦେଇ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣରେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ହେଲେ। ହାତ ଉପରକୁ ଉଠାଇ, ପଞ୍ଚତପ ତପସ୍ୟା କରି, ମାସେ ମାସେ ଖାଇ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏଭଳି ତପସ୍ୟା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଜୀ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, "ଭଗୀରଥ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତୁମ ତପସ୍ୟା ଫଳିଛି, ଏକ ବର ଚାହିଁ," ବୋଲି କହିଲେ। ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ଭଗୀରଥ ହାତ ଜୋଡ଼ି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁଖରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, "ଯଦି ପ୍ରଭୁ ମୋ ପ୍ରସନ୍ନ, ଯଦି ମୋର ତପସ୍ୟା ଫଳିଛି, ତେବେ ସଗରଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର ମୋ ଦ୍ୱାରା ଜଳପାନ କରିବା ଅବସର ପାଉନ୍ତୁ।