ରାବଣ ତାଙ୍କର ମଧୁର ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ କଥାରେ ସୀତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରିଚୟ ଦେଲେ। ସେ ଚାରିପାଖରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଘିରି ରହିଥିଲେ, ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ନିରାନନ୍ଦ ଭାବରେ, ତଥା ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ। ସୀତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି ରାବଣ କହିଲେ, “ହେ ଶୁଭ୍ର ଶରୀରବଳା, ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖି ତୁମର ଅଂଶ ଚାପି ରଖୁଛ, ତୁମେ ଭୟରେ ତୁମେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବାକୁ ଚାହୁଛ। ହେ ବିଶାଳ ନୟନା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଭିଲାଷ କରେ; ମୋତେ ଉଚ୍ଚ ମାନ୍ୟତା ଦିଅ, ହେ ପ୍ରିୟା, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଛ। ଏଠାରେ, ନା ମାନବ ନା ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମକୁ କିଛି କ୍ଷତି କରିପାରିବେନି; ତୁମର ମୋତେ ଥିବା ଭୟ ଦୂର କର, ହେ ସୀତା। ହେ ଭୟଭୀତା, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ସଦା ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜନାନୀଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଆଣିବା ଅଭ୍ୟାସ ରଖିଛନ୍ତି, ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତଥାପି, ମୁଁ ମୈଥିଲୀ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ କଦାପି ତୁମକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବିନି; ମୋ ଶରୀରରେ ଅଭିଲାଷ ଯେପରି ଚାଲିଥାଏ ଚାଲିବ। ହେ ମହିଳା, ଏଠାରେ ତୁମେ ଭୟ କରିବାକୁ ପଡିବ ନାହିଁ; ମୋତେ ବିଶ୍ୱାସ କର, ହେ ପ୍ରିୟା। ତୁମର ଆସ୍ତା ବିକ୍ରମ କର—ଦୁଃଖରେ ଏପରି ଏକା ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏକ ଗୁଥି, ଭୂମିରେ ଶୁଇବା, ଧ୍ୟାନ, ମଲିନ ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅସମୟରେ ଉପବାସ କରିବା—ଏସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ ଅଟୁଟ ମାଳା, ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ଅଛି। ମୂଲ୍ୟବାନ ପାନୀୟ, ଶୟନ, ଆସନ, ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ସଙ୍ଗୀତ ଅଛି—ମୈଥିଲୀ, ମୋତେ ପାଇଁ ତୁମେ ଏସବୁ ଉପଭୋଗ କର। ତୁମେ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମଣି, ଏପରି ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଆଭୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଦେହକୁ ଶୋଭିତ କର। ମୋତେ ଲାଭ କରି, ଏପରି ଶୋଭାବନ୍ତୀ ତୁମେ ଅନୁଚିତ ହେବା କିପରି? ଏହି ଚମତ୍କାର ଯୁବାବସ୍ଥା ତୁମର ଚାଲିଯାଉଛି; ଯାହା ଗଲା, ଆଉ ଫେରି ଆସେନି, ଯେପରି ଏକ ଝରା ନଦୀ ପଛକୁ ଫେରି ଆସେନି। ମୁଁ ଭାବୁଛି ଆକୃତିର ନିର୍ମାତା, ଜଗତର ରଚନାକାରୀ, ତୁମେ ତିଆରି କରିବା ପରେ ତାଙ୍କର କାମ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ; ହେ ଶୋଭାବନ୍ତୀ, ତୁମର ଆକୃତି ସମାନ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ଏପରି ଯୁବା ଏବଂ ଶୋଭା ପ୍ରାପ୍ତ ଭାଇ, କିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଅନିର୍ବାଚ୍ୟ ରହିପାରିବେ? ଏପରି ମହାପିତା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ତୁମର ଶରୀରର ଯେଉଁ ଅଂଶ ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ହେ ଚନ୍ଦ୍ର ମୁଖୀ, ତାହାକୁ ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ, ହେ ବିଶାଳ କଟିବଳା। ମୈଥିଲୀ, ମୋର ପତ୍ନୀ ହେଉ, ଏହି ମୂହ ଛାଡ଼; ମୋର ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତ୍ନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀ ହେଉ। ମୁଁ ଯେଉଁ ରତ୍ନ ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଗତରୁ ଆଣିଛି, ହେ ଭୟଭୀତା, ତୁମକୁ ଦେଉଛି। ମୁଁ ଏହି ଭୂମିକୁ ଅନେକ ନଗର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରି ଜିତିଛି, ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ଏହା ଦେଉଛି, ହେ ଚଞ୍ଚଳା, ତୁମ ପାଇଁ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଏହି ସଂସାରରେ ମୋର ଶକ୍ତି ସମାନ କିଏ ନାହିଁ; ମୋର ମହାନ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରତାପ ଦେଖ। ମୋତେ ଅଭିଲାଷ କର—ଆଜି ତୁମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଭୂଷଣ ତିଆରି ହେଉ; ଚମତ୍କାର ଆଭୂଷଣ ତୁମ ଅଙ୍ଗରେ ଲଗାଯାଉ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି ତୁମର ଆକୃତି ଆଭୂଷଣ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ; ଆଭୂଷଣ ଏବଂ କୃପାରେ ଶୋଭିତ ହେଉ, ହେ ଶୋଭାବନ୍ତୀ। ଚାହୁଁଥିବା ଭଳି ଉପଭୋଗ କର, ପାନ କର, ହେ ଭୟଭୀତା, ଏବଂ ଆନନ୍ଦ କର; ଭୂମି ହେଉ କି ଧନ, ଯେପରି ଚାହୁଁଥିବା ଦେଉ। ମୋତେ ଉପଭୋଗ କର, ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ; ମୋର କୃପାରେ, ତୁମେ ଉପଭୋଗ କରିବା ସମୟରେ, ତୁମର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ। ମୋର ସମୃଦ୍ଧି, ମୋର ଧନ ଦେଖ, ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବନ୍ତୀ ଏବଂ ବିଖ୍ୟାତା; ରାମଙ୍କୁ କ’ଣ କରିବ, ହେ ଶୋଭାବନ୍ତୀ, ତାଳକ ଚିରା ହେବାରେ? ରାମ, ତାଙ୍କର ବିଜୟ ହାରିଗଲେ, ଭାଗ୍ୟ ହାରିଗଲେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ବସି, ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଭୂମିରେ ଶୁଇଛନ୍ତି—ମୁଁ ସନ୍ଦେହ କରେ ତେଣୁ ସେ ଜୀବିତ କି ନାହିଁ। ହେ ବୈଦେହୀ, ରାମ ତୁମକୁ ଦେଖିବେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ତୁମକୁ ପହଁଚିବେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଧୂସର କଳା ବଦଳ ଏବଂ କଉଁ ମେଘ ଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୁଏ। ରାଘବ ମୋର ହାତରୁ ତୁମକୁ ନେଇପାରିବେନି, ଯେପରି ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହିମାକୁ ଅପହରଣ କରିପାରିଲେନି। ହେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ମୁହଁ, ମଧୁର ହାସ୍ୟ ଏବଂ ଶୋଭାବନ୍ତୀ ନୟନବଳା, ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟକୁ ଚୋରିନେଉଛ, ହେ ଭୟଭୀତା, ଯେପରି ଗରୁଡ ନାଗକୁ ଚୋରିନେଉଛ। ତୁମକୁ ଦେଖି, ଶୋଭାବନ୍ତୀ ଏବଂ ଅନାଭୂଷିତ, ମଲିନ ପଟ୍ଟବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମୋ ପତ୍ନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବିନି। ହେ ଜାନକୀ, ମୋର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଗୁଣବନ୍ତୀ ନାରୀମାନେ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଶାସନ କର। ମୋର ତଳୱାର ଶିରାରେ, ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ତୁମ ସେବା କରିବେ, ଯେପରି ଅପ୍ସରାମାନେ ବିଭୂତି ଦେବୀଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି। ହେ ଶୋଭାବନ୍ତୀ, ଭଳି ଭଳି ଉପଭୋଗ କର, ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ରତ୍ନ ଏବଂ ଧନ, ଏବଂ ଏହି ଜଗତ ମଧ୍ୟ, ହେ ଶୋଭାବନ୍ତୀ କଟିବଳା। ହେ ମହିଳା, ତପସ୍ୟା, ଶକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତାପ, ଧନ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ରାମ ମୋର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କିମ୍ବା ଖ୍ୟାତିରେ ସମାନ ନୁହେଁ। ପାନ କର, ଭ୍ରମଣ କର, ଆନନ୍ଦ କର, ଉପଭୋଗ କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନେକ ଧନ ଏବଂ ଭୂମି ଦେଉଛି। ମୋତେ ଉପଭୋଗ କରି, ଏପରି ଚାହୁଁଥିବା ଭଳି ଉପଭୋଗ କର, ତୁମର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଏକତାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ହେ ଭୟଭୀତା, ମୋ ସହିତ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗଛ ଏବଂ ମଧୁମକୁଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଭ୍ରମଣ କର, ଶୁଭ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧି। ଏଠାରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ରାକ୍ଷସର ଏହି ଭୟାନକ କଥା ଶୁଣି, ଦୁଃଖରେ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସୀତା ତାଙ୍କୁ ଅତି ମୃଦୁ ଏବଂ ବିୟଥିତ ସ୍ୱରରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଦୁଃଖରେ ତାପିତ, କାନ୍ଦୁଥିବା, କମ୍ପିତ, ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ, ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ତୀ ସୀତା ସ୍ୱାମୀକୁ ଏକା ଭାବି ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ।