ସଗର ମହାତ୍ମା ଅଂଶୁମାନଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କର। ଯେଉଁମାନେ ବାଧା ଦେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ବି ନିର୍ଦୟତାରେ ବିନାଶ କର। ମୋର ଯଜ୍ଞ ସଫଳ କରି ବିଜୟୀ ହୋଇ ଫେରିଆ।" ସଗରଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାଶାଳୀ ପୁଅ ଅଂଶୁମାନ ତୁରନ୍ତ ଧନୁଷ ଓ ତଳୱାର ଧରି, ହାଲୁକା ପାଦେ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଖୋଦିଥିବା ଭୂଗର୍ଭ ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ। ସେଠାରେ ଦେବତା, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ପିଶାଚ, ପକ୍ଷୀ ଓ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଇ, ସେ ଦିଗ୍ଗଜକୁ ଦେଖିଲେ। ଅଂଶୁମାନ ସମ୍ମାନରେ ଦିଗ୍ଗଜଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ପୂର୍ବଜମାନେ ଓ ଅଶ୍ୱଚୋରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଦିଗ୍ଗଜ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆସମଞ୍ଜଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମର କାମ ସଫଳ ହେବ; ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଅଶ୍ୱ ସହ ବାପସି ଯିବ।" ଏହି ଉତ୍ତର ସୁନି, ଅଂଶୁମାନ ସବୁ ଦିଗ୍ଗଜଙ୍କୁ ନିୟମାନୁସାରେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସବୁ ଦିଗ୍ପାଳ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ଅଶ୍ୱ ସହ ଫେରିପାରିବ।" ଏହି ଉତ୍ତରରେ ଅଂଶୁମାନ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ସଗରମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଭସ୍ମ ହୋଇ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି, ଅଂଶୁମାନ ଦୁଃଖରେ ବିକଳ ହେଇ ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏହି ନିକଟରେ, ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଭରିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଯଜ୍ଞ ଅଶ୍ୱକୁ ଘୁରିବାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଜଳାଞ୍ଜଲି ଦେବାକୁ ପାଣି ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଜଳାଶୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ସେ ଚାରିପଟେ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିଲେ, ତେବେ ଅପରାହ୍ନ ଦେଖିଲେ ଚିଡ଼ିଆମାନଙ୍କ ରାଜା ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜଙ୍କ ମାମା, ବାୟୁବେଗୀ ବିନତେୟକୁ। ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶୋକ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ମୃତ୍ୟୁ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସ୍ୱୀକୃତ। ଏହି ମହାବଳୀମାନେ ଅପାର କପିଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦହିଯାଇଛନ୍ତି; ତୁମେ ସାଧାରଣ ଜଳ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ତରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ହିମବତ୍ତଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କନ୍ୟା ଗଙ୍ଗା ମାଧ୍ୟମରେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ପିତୃତର୍ପଣ କର। ଗଙ୍ଗା ଏହି ଭସ୍ମକୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ, ସଠି ହଜାର ପୁଅ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ। ଏହିଠିଏ ତୁମେ ଅଶ୍ୱକୁ ନେଇଯାଅ, ତୁମେ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ କର।" ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ସୁନି, ଅଂଶୁମାନ ତୁରନ୍ତ ଅଶ୍ୱକୁ ନେଇ ଫେରିଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଓ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଉପଦେଶ କଥା କହିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି, ସଗର ରାଜା ନିୟମ ଓ ବିଧିରେ ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ କଲେ। ଏହିପରି ଚିରଖ୍ୟାତି ରାଜା ଯଜ୍ଞ ସଫଳ କରି ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗଙ୍ଗା ଆନିବା ବିଷୟରେ କୌଣସି ଉପାୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏହି ଉପାୟ ନ ମିଳିଲାବେଳେ, ସେ ତିରିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରି, ଶେଷରେ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏଠାରେ ଚଳିତି ଅଧ୍ୟାୟର କଥା ଶୁଣ। ସଗର ଧର୍ମାନୁସାରେ ପ୍ରୟାଣ କଲେ, ପରିଜନମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଅଂଶୁମାନଙ୍କୁ ରାଜା କଲେ। ଏହି ଅଂଶୁମାନ ବହୁତ ମହାନ୍, ତାଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁଅ ଥିଲେ ଦିଲୀପ। ଅଂଶୁମାନ ରାଜ୍ୟ ଦିଲୀପଙ୍କୁ ଦେଇ, ନିଜେ ହିମାଲୟ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ କଠୋର ତପସ୍ୟା କଲେ। ସେ ତିରିଶି ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଋଷିମାନେ ରହୁଥିବା ଅରଣ୍ୟରେ ରହି, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରଭୃତି ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଦିଲୀପ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପୂର୍ବଜମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବା ଖବର ପାଇ ଦୁଃଖରେ ଭାସିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଉପାୟ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। "କିପରି ଗଙ୍ଗା ଆଣିପାରିବି? କିପରି ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଜଳାଞ୍ଜଲି ଦେଇପାରିବି? କିପରି ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବି?"—ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଉନ୍ମନ୍ନ ହେଲେ। ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ଥିବାବେଳେ, ଧୈର୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠ ଦିଲୀପଙ୍କ ଏକ ପୁଅ ହେଲେ, ଭଗୀରଥ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମାତ୍ମା। ଦିଲୀପ ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ତିରିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ତଥାପି, ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ଉପାୟ ନ ମିଳିଲାବେଳେ, ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ। ଦିଲୀପ ନିଜ ପୁଅ ଭଗୀରଥଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ନିଜ ପୁଣ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଗଲେ। ଭଗୀରଥ, ରାଜର୍ଷି ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସନ୍ତାନ ଓ ପ୍ରଜା ଆଶାରେ ଅପ୍ରଜା ଥିଲେ। ରାଜ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଠାରେ ରଖି, ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣରେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ହାତ ଉପରେ ଉଠାଇ, ପଞ୍ଚ ତପସ୍ୟା କରି, ମାସେ ମାସେ ଖାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ହଜାର ବର୍ଷ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏହିପରି ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ପ୍ରଭୃତି ଜଗତପିତା ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। "ହେ ଭଗୀରଥ, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଭୋଗ କର, ଏକ ଵର ଚାହିଁ।" ଏପରି କହିବା ପରେ, ଭଗୀରଥ ହାତ ଜୋଡି ତପ୍ତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବିନମ୍ର କଥା କହିଲେ।