ହନୁମାନ୍, ପବନପୁତ୍ର ଏବଂ ବନରାଜମାନ୍ୟ, ଲଙ୍କାର ଅଶୋକବନ ପାଶରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ସେଠି, ଚାରିପାଖରେ ଦୀର୍ଘ ନଦୀଗୁଡିକ ଗଛର ଶୃଙ୍ଗାରରେ ଶୋଭିତ, ନିର୍ମଳ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଭରିଯାଇଥିଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଶତ ଶତ ଲତା ଓ ଫୁଲର ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ବିଭିନ୍ନ ଜଙ୍ଗଳ ଏବଂ କରବନ୍ଧା ଗଛର ଭିତରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଥିଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ହନୁମାନ୍ ଏକ ବିଶାଳ ପର୍ବତ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଉତ୍ତଳ, ଅନେକ ରଙ୍ଗର ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ଚାରିପାଖରେ ଶିଳା ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ । ପର୍ବତ ଉପରେ ଶିଳା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହେଉଥିବା ମହଲ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଗଛ ଦେଖିଲେ; ଏହି ପୃଥିବୀର ଏକ ଅତି ଆନନ୍ଦମୟ ପର୍ବତ ହେବାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ହନୁମାନ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ । ଏହି ପର୍ବତରୁ ଏକ ନଦୀ ତଳକୁ ଝରିଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ଏକ ପ୍ରିୟା ପ୍ରେମିକାର ଅଂଗ ଛାଡ଼ି ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲା ଭଳି ଦୃଶ୍ୟ । ଗଛର ଶିଖର ଜଳରେ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲା, ଏହା ଏକ କ୍ରୁଧିତ ନାରୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସଂଗୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇଥିବା ଭଳି ଲାଗିଥିଲା । ପୁନଃ ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ, ଏହି ନଦୀ ନବ ଜଳରେ ପୁରିତ, ଏକ ପ୍ରିୟା ପ୍ରେମିକା ପୁନଃ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପେ ଫେରିଆସିଥିବା ଭଳି । ତାପରେ, ହନୁମାନ୍ ନିକଟରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିବା ପଦ୍ମପୁରୀ ଦେଖିଲେ । ସେଉଁଠି ଏକ କୃତ୍ରିମ ଦୀର୍ଘ ପୋଖରି ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ଶୀତଳ ଜଳ ଭରିଥିଲା, ମଣିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଳା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ମୁକୁତା ଗୁଡିକ ରେତ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା । ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏଠି ଗୁଛ ଗୁଛ ରେ ଥିଲେ; ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତିଆରି ମହଲ ଦେଖି ହନୁମାନ୍ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ । ସେଉଁଠି ଏକ କୃତ୍ରିମ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ଗଛମାନେ ସବୁ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ । ସବୁଠି ଛାଁ ଓ ମଞ୍ଚ ଥିଲା, ସୁବৰ্ণ ରେଲିଂ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଅନେକ ଲତା ଓ ପତ୍ରରେ ଆବୃତ । ହନୁମାନ୍ ଏକ ସୁବৰ্ণ ଶିଂଶପା ଗଛ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସୁବৰ্ণ ମଞ୍ଚ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଆବୃତ । ତାପରେ ଅଞ୍ଚଳ ଏବଂ ପର୍ବତ ଝରଣା, ଅନ୍ୟ ସୁବৰ্ণ ଗଛ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ମୟୂର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା । ଏହି ଗଛମାନେ ର ଚମକ ଦେଖି, ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ, "ମୁଁ ମେରୁ ପର୍ବତ ଭଳି ସବୁ ଦିଗରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯାଇଛି ।" ସେଉଁଠି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗଛମାନେ ପବନରେ ହେଲାଇଯାଉଥିବା ଦେଖି, ଏବଂ ଶତ ଶତ ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦରେ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଲେ । ହନୁମାନ୍ ଏହି ଶିଂଶପା ଗଛରେ ଉପରକୁ ବଢ଼ିଲେ, ଯାହା ପତ୍ରରେ ଆବୃତ ଏବଂ ତିପ୍ସ ଫୁଲ ଓ ନୂତନ ଅଙ୍କୁରରେ ଭରିଥିଲା । ତାହାଠାରୁ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମୁଁ ଏଠାରୁ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି, ଯିଏ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ହୃଦୟରେ ଦୁଃଖରେ ତଳିଯାଇଛନ୍ତି, ସମ୍ଭବତଃ ଏଠି ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଯାଉଥିବେ ।" ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ, "ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କର ଆଶୋକବନ, ଚନ୍ଦନ, ଚମ୍ପକ ଓ ବକୁଳ ଗଛରେ ଶୋଭିତ ।" ସେଉଁଠି ଏକ ଶୋଭାମୟ ପଦ୍ମପୁରୀ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ପକ୍ଷୀମାନେ ଗୁଛ ଗୁଛ ରେ ଆସୁଥିଲେ; ନିଶ୍ଚୟ ଏଠି ରାଜନୀ ସୀତା ଆସିବେ । ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ, "ଏହି ରାଗବଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଅନୁଗତ ଏବଂ ଅରଣ୍ୟ ଜୀବନରେ ଦକ୍ଷ ଜାନକୀ ନିଶ୍ଚୟ ଏଠି ଆସିବେ । କିମ୍ବା, ମୃଗନୟନୀ ଓ ଜ୍ଞାନବତୀ ସୀତା, ରାମ ଚିନ୍ତାରେ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ଶୀଘ୍ର ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ଆସିଯିବେ । ରାମ ଦୁଃଖରେ ତଳିଯାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ନୟନର ସୀତା, ସଦା ଅରଣ୍ୟ ଜୀବନରେ ଅନୁଗତ, ଏଠି ଆସିବେ । ସୀତା ସଦା ଅରଣ୍ୟ ବାସୀମାନଙ୍କ ସଂଗ ଚାହେଇଥିବେ, ଜନକଙ୍କର ଗୁଣବତୀ ଜନ୍ୟ, ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା । ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ପୂଜାରେ ଲିନ ଜାନକୀ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ପବିତ୍ର ନଦୀରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ଆସିବେ । ଏହି ଶୋଭାମୟ ଆଶୋକବନ ସୀତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଏବଂ ଧର୍ମବତୀ । ଯଦି ଦିବ୍ୟ ମୁଖ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ସୀତା ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଶୀତଳ ଜଳର ନଦୀକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବେ ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ହନୁମାନ୍ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସୀତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତିକ୍ଷା କରି, ତିଆରି ଫୁଲ ଓ ଗଛର ଘନ ଛାଁ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି ରହିଲେ । ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ମହାପୁରୁଷ ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ଲେଖା, ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ପଞ୍ଚଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ । ହନୁମାନ୍ ଏଠି ଉଭୟ ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥିଲେ । ସେଠି, ସବୁଠି ଲତା ଦ୍ୱାରା ଗଛ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଓ ରସରେ ଭରିଥିଲା, ଚାରିପାଖରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଶ୍ୟ । ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସ୍ଥଳୀ, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀରେ ଭରିଥିଲା, ମହଲ ଏବଂ ପ୍ରାସାଦରେ ଭରିଥିଲା, ଏବଂ କୋଇଲି ର ଡାକରେ ଉତ୍ସବ ହୋଇଥିଲା । ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମ ଓ କମଳରେ ଭରିଥିବା ପୋଖରି, ଅନେକ ଆସନ ଓ ଶୟନ, ଏବଂ ଅନେକ ତଳ ଘର ଦେଖିଲେ । ସବୁ ଋତୁରେ ଶୋଭିତ ଫଳଦ୍ୟ ଗଛ, ଫୁଲର ଆଶୋକ ଗଛର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ପ୍ରଭାତ ର ଚମକ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଏଠି ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ, ଗଛର ଶାଖା ଶୁନ୍ୟ ପତ୍ରରେ ଆବୃତ, ଯେଉଁଠି ପକ୍ଷୀମାନେ ସବୁବେଳେ ଗଛକୁ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର କରୁଥିଲେ । ଶତ ଶତ ପକ୍ଷୀ ଏଠି ଉଡ଼ିଉଡ଼ି ବାହାରୁଥିଲେ, ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଆଶୋକ ଗଛ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା । ଫୁଲର ଭାର ଭୂମିକୁ ଛୁଇଯାଉଥିଲା, କର୍ଣ୍ଣିକାର ଓ କିଂଶୁକ ଗଛ ଫୁଲରେ ଭରିଯାଇଥିଲା । ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଗଛର ଚମକରେ ଚାରିପାଖରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ପୁମ୍ନାଗ, ସପ୍ତପର୍ଣ୍ଣ, ଚମ୍ପକ, ଉଦ୍ଦାଳକ ଗଛ ବି ଦେଖିଲେ । ଅନେକ ଗଛ ମୁଖ୍ୟ ମୂଳରେ ଉତ୍ତମ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ; କିଛି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଗ୍ନି ଶିଖାର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ । ଏଠି ଆଶୋକ ଗଛ ହଜାର ହଜାର, କଳିଙ୍ଗ ଭଳି ଅନ୍ଧାର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନନ୍ଦନ ଓ ଚୈତ୍ରରଥ ଉଦ୍ୟାନ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ହନୁମାନ୍ ଦେବୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଲୁଚି ରହି ତାଙ୍କ ଖୋଜ ଜାରି ରଖିଲେ ।