ହନୁମାନ, ବଳଶାଳୀ ମହାବୀର, ଏକ ଅସ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ଅଶୋକ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ମୃଗ ଦଳ ଘୁଞ୍ଚି ହେଉଥିଲେ, ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏଠି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଭରି ରହିଥିଲା, କୋଇଲା ଓ ମଦୋନ୍ମତ କଳା ମଧୁମାକୁ ଏଠି ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଘୁଞ୍ଚି ହେଉଥିଲେ। ଉଦ୍ୟାନରେ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଆନନ୍ଦିତ ଲୋକମାନେ ଏଠି ଚଳାପାଇଁ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଓ ପଶୁ ଉତ୍ସାହରେ ଭରି ଥିଲେ, ମଦୋନ୍ମତ ମୟୂର ଓ ଅନେକ ପକ୍ଷୀର କୁହୁକୁହା ଏଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲା। ହନୁମାନ ଶୁଭ୍ର ରୂପର ଦୋଷହୀନ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଉଦ୍ୟାନରେ ତଳାଶ କରିବା ସମୟରେ, ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଯିଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଜାଗିଉଠିଲେ। ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ପାଖ ହେଲାରୁ ବାୟୁର ଅନ୍ଦୋଳନ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଗଛରୁ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା। ଫୁଲରେ ଭାରି ହନୁମାନ, ବାୟୁପୁତ୍ର, ଅଶୋକ ଉଦ୍ୟାନ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଫୁଲର ପାହାଡ଼ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୃତଗତିରେ ଚଳିବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭାବିଲେ ଯେ ବସନ୍ତ ଋତୁ ଆସିଯାଇଛି। ଏଠି ଭୂମି ଗଛରୁ ପଡ଼ିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲରେ ଭରି ଥିଲା, ଏହା ଏକ ପରିବେଶ ପାଇଁ ସଜିଥିବା ମହିଳା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଲତାମାନେ ଶିରୋଭାଗ ଅନ୍ଦୋଳିତ ହେଇ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଭୂମିରେ ବିକିରି ହେଉଥିଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ହାରିଥିବା ବେଶ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କର ପୋଷାକ ଓ ଆଭରଣ ଖସିଦେଇ ଦେଖାଯାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ହନୁମାନଙ୍କର ଦୃତ ଚଳାପାଇଁ ଗଛମାନେ ଫୁଲ, ପତ୍ର ଓ ଫଳ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଖସିଯାଉଥିଲେ। ପକ୍ଷୀମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଗଛମାନେ କେବଳ ଶାଖା ରହି ଜୀବନଶୂନ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ବାୟୁର ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଦୋଳନରେ ଅନ୍ଦୋଳିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ଯୁବତୀ ଅନ୍ୟତମ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଦୋଳିତ ହେଉଥିବା, ତାଙ୍କର ଶୋଭା ନଷ୍ଟ ହୋଇ ଦାନ୍ତ ଓ ଠୋଡ଼ ନଖ ଦ୍ୱାରା ଖୁଞ୍ଚି ଦେଖାଯାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଏପରି ଭାବରେ, ହନୁମାନଙ୍କର ପୂଞ୍ଚ, ହାତ ଓ ପା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଦୋଳିତ ହୋଇ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ଅଶୋକ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ପାଟି ଦେଲେ ଲତାମାନଙ୍କର ମାଳା, ବର୍ଷା ଋତୁରେ ବାୟୁ ମেঘ ଚିରିଦେଇଥିବା ପରି। ଏଠି ହନୁମାନ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମନୋହର ତଳ, ରୂପା ତଳ ଓ ସୁନା ତଳ ଦେଖିଲେ। ଏଠି ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ପୋଖରୀ ଥିଲା, ଉତ୍ତମ ଜଳରେ ଭରିଥିଲା, ଏଉଁଠି ଏଠି ଦୀପ୍ତିମାନ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ଘାଟ ଥିଲା। ପୋଖରୀର ବାଳୁ ମୁକୁତ ଓ ପ୍ରବାଳରେ ଭରିଥିଲା, ମନ୍ଦିର ତଳ କ୍ରିଷ୍ଟାଲରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ତାର କୂଳ ସୁନା ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏଠି ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଓ ନୀଳ କମଳ, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ, ଜଳପକ୍ଷୀର କୁହୁକୁହା ଓ ହଂସ ଓ କୁଳଙ୍ଗୀ ର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଥିଲା। ପୋଖରୀ ଚାରିପାଖରେ ଦୀର୍ଘ ନଦୀ ଥିଲା, ତାର କୂଳ ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଜଳ ଅମୃତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶୁଭ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଥିଲା। ସଂଖ୍ୟା ଶତ ଶତ ଲତା ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଥିଲା, ଫୁଲ ଦଳରେ ଲତା ଲପଟି ଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ଜଙ୍ଗଲ ଓ କନେର ଜାତିର ଝାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ବିଭକ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଏପରେ, ହନୁମାନ ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଦେଖିଲେ, ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏହାର ଶିଖର ଉଚ୍ଚ ଓ ଅନେକ ରଙ୍ଗର ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଚାରିପାଖରେ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଥିଲା। ଏହି ପାହାଡ଼ ପଥର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ମନ୍ଦିର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଥିଲା, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲା; ହନୁମାନ ଏହି ମନୋହର ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ। ପାହାଡ଼ରୁ ଏକ ନଦୀ ତଳକୁ ବହୁଥିଲା, ଏହା ଏକ ପ୍ରିୟା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଙ୍କ ଉପରୁ ଚାଲି ଏଉଁଠି ପଡ଼ିଯାଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଗଛର ଶିରୋଭାଗ ଜଳରେ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲା, ଏହା ଏକ କ୍ରୁଧା ଯୁବତୀ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଟକି ଦେଖାଯାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଏହି ନଦୀ ପୁନର୍ବାର ଜଳରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଏହା ଏକ ପ୍ରିୟା ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବରେ ଫେରିଆସିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଉଁଠୁ ଅଧିକ ଦୂର ନୁହେଁ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ପଦ୍ମ ପୋଖରୀ ଦେଖିଲେ। ଏଉଁଠି ଏକ ତିଆରି ଲମ୍ବା ଜଳାଶୟ ଦେଖିଲେ, ଏଠି ଢିଲା ଜଳ ଭରି ଥିଲା, ଉତ୍ତମ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଘାଟ ଓ ମୁକୁତ ବାଳୁ ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲା। ଏଉଁଠି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜନ୍ତୁ ଦଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଶୋଭାମୟ ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ମହାଲ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କୃତ୍ରିମ ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା, ଏଉଁଠି ଗଛମାନେ ସବୁ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଭରି ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଗଛ ଉତ୍ତମ ଛାଁ ଓ ତଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା, ସୁନା ରେଲିଂ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଥିଲା, ଅନେକ ଲତା ଓ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଥିଲା। ହନୁମାନ ଏକ ସୁନାର ଶିଂଶପା ଗଛ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁନା ତଳ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଥିଲା। ସେଉଁଠି ଜମି ଓ ପାହାଡ଼ ଝରଣା ଦେଖିଲେ, ଅନ୍ୟ ସୁନା ଗଛ ମୟୂର ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଏହି ଗଛମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚମକି ହନୁମାନ ଭାବିଲେ, "ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁନା ମେରୁ ପରି ଚମକୁଛି।" ଏହି ସୁନା ଗଛମାନେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଦୋଳିତ ହେଉଥିଲେ, ଶତ ଶତ ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ହନୁମାନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରି ଗଲେ। ସେ ଏହି ଶିଂଶପା ଗଛରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଏହା ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଥିଲା, ଶିରୋଭାଗ ଫୁଲ ଓ ନୂତନ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭରି ଥିଲା, ଦୃତ ହନୁମାନ ଏଉଁଠି ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, "ଏଠିରୁ ମୁଁ ବିଦେହୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି, ଯିଏ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ହୃଦୟରେ ଦୁଃଖିତ ଅଛନ୍ତି, ସମ୍ଭବତଃ ଏଉଁଠି ଏଉଁଠି ଘୁଞ୍ଚି ହେଉଛନ୍ତି।" "ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ଏହି ଦୁଷ୍ଟର ମନୋହର ଅଶୋକ ଉଦ୍ୟାନ, ଚନ୍ଦନ, ଚମ୍ପକ ଓ ବକୁଳ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।