ହନୁମାନ୍ ତାହା ସୁନ୍ଦର ଅଶୋକବନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କୁହୁକୁହା ଶବ୍ଦ ଗଞ୍ଜିଥିଲା ଏବଂ ଚାରିପଟେ ରୂପା ଓ ସୁନାର ଗଛ ଘେରି ରହିଥିଲା। ସେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ବନଟି ପକ୍ଷୀ ଓ ମୃଗମାନଙ୍କ ଦଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ସେଠି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଭରିଥିବା ଗଛ, କୋଇଲି ଓ ମଦୋନ୍ମତ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଚାରିପଟେ ମଣ୍ଡରିଥିଲେ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ସେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲେ, ପକ୍ଷୀ ଓ ପଶୁମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲେ, ମୟୂର ଓ ଅନେକ ପକ୍ଷୀର ଧ୍ୱନି ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ୍ ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ସମ୍ପନ୍ନ, ଦିବ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ମାଲିକା ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥିଲେ, ସେ ସେଠି ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଅଥିବା ପକ୍ଷୀମାନୋଁକୁ ଜାଗ୍ରତ କଲେ। ଏହାରେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡିଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପଖ ଆକାଶକୁ ହଲାଇଥିଲା ଏବଂ ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଝରିପଡ଼ିଥିଲା। ସେଇ ଫୁଲରେ ଢାକା ହୋଇ, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଅଶୋକବନ ମଧ୍ୟରେ ଫୁଲ ରାଶିର ପାହାଡ଼ ପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଠି, ଗଛ ଗୁଛ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ ଚଳିତ୍ ହନୁମାନ୍ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭାବିଲେ ଯେ ବସନ୍ତ ଋତୁ ଆସିଛି। ଜମି ଉପରେ ଝରିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ମାନେ ଅଳଙ୍କୃତା ନାରୀ ପରି ଭାସିଥିଲା। ମହାବୃକ୍ଷମାନେ, ତାଙ୍କର ଶିରା ହଲାଇଯିବାରୁ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଝରିଯାଉଥିଲା, ହରାଏଥିବା ନାଚନାରୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଦ୍ରୁତ ଚଳନରେ ଗଛମାନେ ଝଟକା ଖାଇ ତାଙ୍କର ଫୁଲ, ପତ୍ର ଓ ଫଳ ଛାଡ଼ିଦେଉଥିଲେ। ପକ୍ଷୀ ରହିନଥିବା ଗଛମାନେ ଶୁଷ୍କ ଏବଂ ଜୀବନ୍ଶୂନ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଝଡ଼ର ପବନ ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ହଲାଇଦେଇଛି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ଯୁବତୀର କେଶ ବିଖରାଯାଇଛି, ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ଓ ଦନ୍ତ ଓ ଓଠ ନଖ ଓ ଦନ୍ତରେ ଅଭିଘାତ ପାଇଛି। ଏହିପରି, ହନୁମାନଙ୍କର ପୁଛ, ହାତ ଓ ପାଉଁର ଆଘାତରେ ଅଶୋକବନ ଗଛମାନେ ଭଙ୍ଗ୍ରା ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ସେ ଶକ୍ତିରେ ମହାଲତାମାନଙ୍କର ମାଳା ଫାଟିଦେଲେ, ଯେପରି ଖରା ରୁତୁରେ ପବନ ମେଘମାଳାକୁ ଉଡ଼ାଇଦିଏ। ଏଠି ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ରତ୍ନମଞ୍ଚିତ ମଞ୍ଚ, ରୂପା ଏବଂ ସୁନାର ତଳମଞ୍ଚ, ଏବଂ ସେଉଁଠି ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ସ୍ନାନକୁଣ୍ଡ, ଉତ୍ତମ ଜଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, କେଉଁଠି କେଉଁଠି ରତ୍ନମୟ ସିଢ଼ି ଅଲଂକୃତ। ସେଉଁଠି ମୁକ୍ତା ଓ ପ୍ରବାଳ ମାଟି, କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ତଳ, ଏବଂ ସୁନାର ଗଛ ତଟକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ଏହି ପୋକରୀ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମ ଓ ନୀଳ ଉତ୍ପଳରେ ଅଲଂକୃତ, ଚକ୍ରବାକ ଚରାଇ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀ ର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଯାଉଥିଲା, ହଂସ ଓ କଦମ୍ବ ଚିତ୍କାରରେ ଭରିଥିଲା। ଚାରିପଟେ ଦୀର୍ଘ ନଦୀ ଗଛପତ୍ରରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ଜଳ ଅମୃତ ଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ। ଶତଶଖା ଲତା ଫୁଲ ଗୁଛରେ ଝାଞ୍ଜ ଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ଝାଡ଼ ଓ କରବୀର ଦଳ ଭିତରେ ବନ୍ଟିତ ଥିଲା। ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ବୃହତ୍ ପାହାଡ଼, ମେଘପରି ଅପାର, ଉଚ୍ଚ ଶିଖରରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଚୂଡ଼ା ଏବଂ ଚାରିପଟେ ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡ ଘେରିଛି। ଏହି ପାହାଡ଼ ଶିଳାମୟ ମହଲ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛରେ ଅଂକିତ, ମହାବଳୀ ହନୁମାନ୍ ଏହି ମହାପାହାଡ଼କୁ ଭୂମିରେ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରୁ ଏକ ନଦୀ ଝରିଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ପ୍ରିୟା ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରୁ ଲୁଚି ଝରିପଡ଼ିଛି। ଗଛର ଶିରା ଜଳରେ ପଡ଼ି ହେବାରୁ, ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ରୁଷ୍ଟା ନାରୀଙ୍କୁ ସଙ୍ଗୀନୀମାନେ ଧରି ରଖିଛନ୍ତି। ପୁଣି ସେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ନଦୀ ପୁନର୍ବାର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯେପରି ପ୍ରିୟା ପ୍ରେମିକଙ୍କ କାଉଁଠି ଫେରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଛି। ସେଠାରୁ ଦୂର ନୁହେଁ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀ ଦଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମପୋକରୀ ଦେଖିଲେ। ସେଉଁଠି ଏକ ଦୀର୍ଘ କୃତ୍ରିମ ପୋଖରୀ ଦେଖିଲେ, ଶୀତଳ ଜଳ ଭରିଥିଲା, ଉତ୍ତମ ରତ୍ନର ସିଢ଼ି ଓ ମୁକ୍ତାମୟ ମାଟି ମାନ୍ୟ ଚମକୁଥିଲା। ଏଠି ବିଭିନ୍ନ ପଶୁ ଦଳ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଳଙ୍କୃତ ବନ ଥିଲା, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନିର୍ମିତ ମହାଲ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ସମସ୍ତଠି କୃତ୍ରିମ ଉଦ୍ୟାନ ଅଲଂକୃତ ଥିଲା, ଏଠି ଥିବା ସମସ୍ତ ଗଛରେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଥିଲା। ସମସ୍ତ ଗଛର ଛାୟା ଏବଂ ମଞ୍ଚ ଭଲ ଥିଲା, ସୁନାର ରେଲିଂ ଦେଇ ଘେରାଯାଇଥିଲା, ଅନେକ ପ୍ରସରିତ ଲତା ଓ ଘନ ପତ୍ର ଏଠି ଥିଲା। ମହାବଳୀ ହନୁମାନ୍ ଏକ ମାତ୍ର ସୁନାର ଶିଂଶପା ଗଛ ଦେଖିଲେ, ଚାରିପଟେ ସୁନାର ମଞ୍ଚ ଘେରି ରହିଛି। ସେଉଁଠି ଜମି, ପାହାଡ଼ ଝରଣା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁନାର ଗଛ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମୟୂର ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ସେଉଁଠି ଗଛର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ, "ମୁଁ ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ସମସ୍ତଦିଗରେ ସୁନାର ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛି।" ସେଉଁଠି ସୁନାର ଗଛମାନେ ପବନରେ ହଲୁଚି, ଶତଶଖା ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ଏହା ଦେଖି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ, ଏହି ସୁନ୍ଦର ଓ ପତ୍ରପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିଂଶପା ଗଛ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଯାହାର ଶିଖର ଫୁଲ ଓ କିଶଳୟରେ ଭରିଥିଲା। ହନୁମାନ୍ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏଠାରୁ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟ ବିଶିଷ୍ଟ, ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆତୁର ବୈଦେହୀ ସୀତାଂକୁ ଦେଖିପାରିବି, ସେ ସମ୍ଭବତଃ ଏଠି ଚାରିପଟେ ଘୁଞ୍ଚୁଛନ୍ତି।" "ନିଶ୍ଚିତ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କର ଆଶୋକବନ, ଯେଉଁଠି ଚନ୍ଦନ, ଚମ୍ପକ ଓ ବକୁଳ ଗଛ ଅଲଂକୃତ। ଏଠି ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମପୋକରୀ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ପକ୍ଷୀମାନେ ଆସନ୍ତି; ନିଶ୍ଚିତ ଏଠି ରାଜମହିଳା ଜାନକୀ ଆସିବେ। ସେଇ ରାଘବଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ପତିବ୍ରତା, ଅରଣ୍ୟବାସରେ ପ୍ରବୀଣ ଜାନକୀ ଏଠି ନିଶ୍ଚିତ ଆସିବେ।" ଏହିପରି ହନୁମାନ୍ ଅଶୋକବନର ଅଦ୍ଭୁତ ଶୋଭା ଓ ସୀତାଙ୍କ ଅନ୍ୱେଷଣରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ।