ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ତେହାଁଥିରୁ ବିଶିଷ୍ଟ ତିରିସିଏ ଦେବତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେହିପରି ଫେରିଗଲେ। ଏହା ପରେ, ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଭୂମିକୁ ଭାଙ୍ଗୁଥିବାବେଳେ ବିଶାଳ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା—ଏହା ବିଜୁଳିର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ ଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଭୂମିକୁ ଭାଙ୍ଗି, ଚାରିପାଖରେ ଘୂରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପିତା ସଗରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମେ ସମସ୍ତ ଭୂମି ଚାରିପାଖ ଘୂରିଛୁ; ଦେବତା, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ, ସର୍ପ, ନାଗ—ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବିନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ଅଶ୍ୱକୁ ଆମେ ଦେଖିନାହିଁ, ନାହିଁ ତାହାକୁ ନେଇଯିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ। ଏବେ ଆମେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ? ଦୟାକରି ଭଲ ବିଚାର କରନ୍ତୁ।” ପୁଅମାନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଘବ ବଂଶଜ ସଗର ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ପୁଣି ଖୋଦ, ଭଲ ହେଉ। ଭୂମିକୁ ଭାଙ୍ଗ; ଅଶ୍ୱ ଚୋରକୁ ଦେଖିଲେ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି ଫେର।" ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମିଳିବା ସହିତ, ସଗରଙ୍କ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ପୁଅ ତଳଭୂମିକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ଖୋଦିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଏକ ବିଶାଳ ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ, ଦୃଷ୍ଟିବିକଳ ଏକ ହାତୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେହି ହାତୀ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ଅରଣ୍ୟ ସହିତ ଧରିଥିଲେ। କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଜ, ଯେତେବେଳେ ସେହି ବଡ଼ ହାତୀ ଶ୍ରମିତ ହୋଇ ଚାରିଦିଗର ସନ୍ଧିରେ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଥାଏ, ତେବେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୁଏ। ସେମାନେ ସେହି ଦିଗର ରକ୍ଷକ ହାତୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ପରିକ୍ରମା କରି, ତଳଭୂମିକୁ ଯାଇଲେ। ପୂର୍ବ ଦିଗ ଭାଙ୍ଗି, ପୁଣି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଏକ ବିଶାଳ ହାତୀକୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ମହାପଦ୍ମ ନାମକ, ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଏକ ବଡ଼ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିଥିଲେ। ସେମାନେ ପରିକ୍ରମା କରି ପଶ୍ଚିମ ଦିଗ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ବଡ଼ ହାତୀ, ସୌମନସକୁ ଦେଖିଲେ। ପରିକ୍ରମା କରି, ତାଙ୍କ ସ୍ଥିତି ଜାଣି, ସେଠାରୁ ଚନ୍ଦ୍ରଦିଗକୁ ଖୋଦିଲେ। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ସେମାନେ ଧଳା ରଙ୍ଗର, ଶୁଭ ଆକୃତିର ଭଦ୍ର ହାତୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପରିକ୍ରମା କରି, ପୃଥିବୀ ଭାଙ୍ଗିଲେ। ଏହାପରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଇ, କ୍ରୋଧରେ ସମସ୍ତେ ଭୂମି ଖୋଦିଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ବିଶାଳ ଆତ୍ମା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୀବ୍ର ସଗରପୁଅମାନେ ଅବିନାଶୀ କପିଳ, ସନାତନ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏବଂ ସେହି ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଅଶ୍ୱକୁ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ବୋଲି ଜାଣି, ରାଗରେ ଆଖି ଲାଲ କରି, କଠାଳି, ହଳ, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ପଥର ଧରି, ଦୌଡ଼ିଗଲେ। କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଚିତ୍କାର କଲେ, “ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ! ତୁମେ ଆମର ଯଜ୍ଞ ଅଶ୍ୱ ଚୋରି କରିଛ!” “ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ! ଆମେ ସଗରଙ୍କ ପୁଅ, ଏଠିକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ!”—ଏପରି କହିଲେ। ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କପିଳ ମହାକ୍ରୋଧରେ ଗର୍ଜନ କଲେ। ତାଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ, ସମସ୍ତ ସଗରପୁଅ, ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥ, ଛାର ହୋଇଗଲେ। ଏଉଁପରି ଉତ୍ତମ ବାଲକାଣ୍ଡର ଏକଚଳିଶିତମ ସର୍ଗ ଶୁଣ। ସଗର ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବହୁଦିନ ଫେରିନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ, ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଵଳ ପ୍ରଭା ନାତିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ପ୍ରାକ୍ରମୀ, ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ, ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ସମାନ ଆଭା ଧାରଣ କର। ତୁମର ପିତୃପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁ ପଥରେ ଅଶ୍ୱକୁ ନେଇଯାଇଯାଇଥିଲେ, ସେଇ ପଥ ଦେଖ। ଭୂମି ଭିତରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତୁମେ ତଳୱାର ଓ ଧନୁଷ ଧର। ଯେଉଁଠି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେବା ଉଚିତ, ଶ୍ରଦ୍ଧା କରିବ; ଯେଉଁଠି ବାଧା ଆସିବ, ସେମାନେ ଯଦି ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ବିନାଶ କରିବ। ମୋର ଯଜ୍ଞ ସଫଳ କରି ଫେର।" ମହାତ୍ମା ସଗରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଉଜ୍ଵଳ ନାତି ତଳୱାର ଓ ଧନୁଷ ଧରି ହଳୁକ ପଦେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ଖୋଦା ମାର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ପିଶାଚ, ପକ୍ଷୀ, ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେ ଦିଗର ହାତୀକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ, ତାଙ୍କ ଖବର ନେଲେ, ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ଓ ଅଶ୍ୱଚୋରଙ୍କ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଦିଗର ହାତୀ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ କହିଲେ, “ଆସମଞ୍ଜ, ତୁମର କାମ ସଫଳ; ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଫେରିବ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗର ହାତୀଙ୍କୁ କ୍ରମରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗପାଳ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, କହିଲେ, “ତୁମେ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଫେରିବ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୀଘ୍ର ପଦେ ସେ ଯେଉଁଠି ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଛାର ହୋଇଥିଲେ, ସେଠିକୁ ଗଲେ। ସେଠି ଯାଇ, ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି, ଆସମଞ୍ଜଙ୍କ ପୁଅ ଦୁଃଖରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ବିଲାପ କଲେ।