ହନୁମାନ୍ ରାବଣଙ୍କ ରାଜପାଳୀର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ଶୋଭାମୟ ମଦିରାଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ—କିଛି ଶୋଭାମୟ, କମଳନୟନୀ ନାରୀମାନେ, ଶରୀରରେ ମୃଦୁତା ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷତା ନିୟସ୍ତ, ମଦରେ ମତ୍ତ, ନିଦ୍ରାରେ ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି। କେହି ନାରୀ ଚୋଟ ଡ୍ରମ୍କୁ ଅଂକୁଶରେ ଧରି, ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟେ ତାଙ୍କର ଡ୍ରମ୍କୁ ଗୋଦିରେ ନିଏ, ଏକ ଅଭାଳ ନାରୀ ନିଜ ଛୁଆକୁ ଗୋଦି ନିଏଥିବା ପରି। କମଳନୟନୀ ଅନ୍ୟ ଏକା ନାରୀ, ମଦରେ ମତ୍ତ, ତାଙ୍କର ତମ୍ବୁରିନ୍କୁ ଅଂକୁଶରେ ଚିପାଇ ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଏକ ଅଭାଳ ନାରୀ, ତାଙ୍କର ଘଡ଼ାକୁ ପରିଖାଇ ଦେଇ, ଫୁଲରେ ଭୂଷିତ ଏକ ଲତା ପରି ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି। ଏକ ଯୁବତୀ ନିଦ୍ରାରେ ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି, ନିଜ ଦୁଇ ହାତରେ ନିଜ ଅନ୍ତ:ପୁଷ୍ଟିକୁ ଚିପାଇ, ସେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି। ଅନ୍ୟ ଏକ କମଳନୟନୀ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମୁହଁ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଶୋଭାମୟ ନାରୀଙ୍କୁ ଗୋଦି ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି, ମଦରେ ଭାରି ମତ୍ତ। ଅନ୍ୟ ଅନେକ ମହିଳାମାନେ ନିଜ ମନୋରଞ୍ଜନ ବାଦ୍ୟ ଉପକରଣକୁ ଚିପାଇ ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ପ୍ରେମିକା ନିଜ ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ଚିପାଇ ରଖିଥାଏ। ଏହି ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଶୋଭାମୟ ଶୟନପିଠରେ, ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୋଭାମୟ ନାରୀ, ଯିଏ ମୁକୁତ ଓ ମଣିରେ ଭୂଷିତ, ତାଙ୍କ ଅପାର ଶୋଭା ରାଜପାଳୀକୁ ଅଧିକ ମାନ୍ୟକରିଥିଲା। ସେଠି ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ମଣ୍ଡୋଦରୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଶୋଭା, ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତ:ପୁରର ପ୍ରିୟ ରାଣୀ, ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଭୂଷଣ, ଯୁବାବସ୍ଥା, ଶୋଭା ଦେଖି, ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ—‘ଏହି ସୀତା ହେବେ।’ ଏହା ଭାବି ହନୁମାନ୍ ଭାରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ପୂଞ୍ଚକୁ ଚୁମ୍ବନ କଲେ, ଚପାଳ କରିଲେ, ଗୀତ ଗାଇଲେ, ରଙ୍ଗ କଲେ, ଦେଉଳ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ମାକଡ଼ ଚରିତ୍ର ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ଏହି ଅନ୍ତ:ପୁରର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ହନୁମାନ୍ ଚିନ୍ତା କଲେ—‘ସୀତା ଯିଏ ରାମଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ସେ ନିଦ୍ରା କରିବେନି, ଖାଇବେନି, ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିବେନି, ପାନ କରିବେନି। ସେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିକଟ କରିବେନି, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୋକପତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ରାମଙ୍କ ସମାନ କୌଣସି ଅମର ନାହିଁ।’ ଏହି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବନାରେ ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ—‘ଏହି ଅନ୍ୟ ଜଣେ,’ ଏବଂ ସୀତାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଶାରେ ଅନ୍ତ:ପୁରରେ ଆଗକୁ ଚଲିଲେ। ଏଠି ଅନେକ ନାରୀ, କେହି ଖେଳରେ ଶ୍ରମିତ, କେହି ଗୀତରେ, କେହି ନୃତ୍ୟରେ, କେହି ମଦରେ ମତ୍ତ ଅଟୁଟ ନିଦ୍ରାରେ ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି। କେହି ଡ୍ରମ୍, ଝାଞ୍ଜ, ଚଟ୍ଟା ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ ଅଟୁଟ ଆନନ୍ଦରେ, କେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୟନପିଠରେ ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି। ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ରାବଣ, ହଜାର ଭୂଷିତ ନାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ମଧୁର କଥା, ଗୀତ ଓ ଶୋଭାରେ ପ୍ରବୀଣ। ଏଠି ଏକ ନାରୀ, ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବୀଣ, ମନୋରଞ୍ଜନରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା, ତାଙ୍କ ସହ ରାବଣ ଏକତ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ହଜାର ଯୁବତୀ, ଶୋଭାରେ ଅତିଶୟ, କଥାରେ ପ୍ରବୀଣ, ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ଏଠି ଏକ ନାରୀ, ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନରେ ନିପୁଣ, ମନୋରଞ୍ଜନରେ ତୃପ୍ତ, ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ରାକ୍ଷସ ରାଜା ଏମିତି ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରାଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ ଜଙ୍ଗଲରେ ହାତୀନୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରାଇ ଥାଏ। ହନୁମାନ୍ ଅନ୍ତ:ପୁରର ମଦିରାଶାଳା ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାକ୍ଷସପତି ରାବଣଙ୍କ ଘରରେ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଏକତ୍ରିତ। ଏଠି ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ—ହରିଣ, ମହିଷ, ଶୁଆ ମାଂସ ଭାଗ ଭାଗରେ ରଖାଯାଇଛି; ଚଉଡ଼ା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ମୟୂର, କୁକୁଡ଼, ଅସ୍ପର୍ଶିତ ଭାବରେ ରଖାଯାଇଛି। ଶୁଆ ମୁଣ୍ଡ, ଗଣ୍ଡମୃଗ ମାଂସ, ଦହି ଓ ଲୁଣରେ ମିଶିତ, ହରିଣ ଓ ମୟୂର ମାଂସ ଚାଉଁ ରଖାଯାଇଛି। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରକାର ତିତିର, ଛେଉ, ଅଧଖାଇ ଖରଗୋଶ, ମହିଷ ଓ ମେଉଁ ମାଂସ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ଏଠି ମୃଦୁ ଓ କଠିନ ଖାଦ୍ୟ, ଚାଟିବା, ପିଇବା, ଖାଇବା, ମଧୁର ଓ ସାଧାରଣ, ତିକ୍ତ ଓ ଲୁଣିଆ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଥିଲା। ଉଲଟା ପଡ଼ିଥିବା ଭୂଷଣ, ଚୁଡ଼ା, ପାତ୍ର, ଫଳ ଏଠିଏଠି ରଖାଯାଇଥିଲା। ଫୁଲ ଦାନ ଦିଆଯାଇଥିବା ଭୂମି ଅତି ଶୋଭାମୟ; ଏଠିଏଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୟନପିଠ ଓ ଆସନ ଚିତ୍ରଶିଳ୍ପରେ ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିଲା। ମଦିରାଶାଳା ଅଗ୍ନି ବିନା ମଧ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏଠି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ, ନିପୁଣ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଚୟନ କରାଯାଇଥିଲା। ମାଂସ ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ମଦିରାଶାଳାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା; ଦିବ୍ୟ, ସ୍ପଷ୍ଟ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଦ, ଏବଂ ବିଶେଷ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ମଦ ଥିଲା। ଚିନି, ମଧୁ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଆଧାରିତ ମଦ, ବିଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧି ଗୁଡ଼ିକୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ସ୍ଥାନ କରାଯାଇଥିଲା। ଭୂମି ଅନେକ ଫୁଲର ମାଳା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର, କ୍ରିଷ୍ଟାଲ୍ ପାତ୍ରରେ ସଜିଥିଲା। ଅନ୍ୟ ଗୋବ୍ଲେଟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଚମକୁଥିବା ଚାନ୍ଦିର ଘଡ଼ା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମଦିରାଶାଳାର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦେଖିଲେ, ହନୁମାନ୍ ରତ୍ନପାତ୍ରରେ ମଦ ଦେଖିଲେ। କିଛି ପାତ୍ର ପୂରା, କିଛି ଅର୍ଦ୍ଧ, କିଛି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖାଲି ଦେଖିଲେ। କିଛି ଅସ୍ପର୍ଶିତ ମଦ, କିଛି ଖାଦ୍ୟ, କିଛି ଅର୍ଦ୍ଧ ପିତ ମଦ, କିଛି ଅଂଶ ଖାଦ୍ୟ ସାଂଉ ଦେଖିଲେ। ଏହିପରି ଶୋଭାମୟ ଅନ୍ତ:ପୁରରେ ହନୁମାନ୍ ସୀତାକୁ ଖୋଜି ଚଲିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମନରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଚିନ୍ତା ରହିଛି।