ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରର ଶୋଭାମୟ ମହଳ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ସେଠି ନାରୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣର ଚୂଡ଼ା ଓ କଣଫୁଲ, ହୀରା ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ମଣିରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ ମୁହଁ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ କଣଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ମହଳଟି ମଣ୍ଡିତ ହୋଇ, ମଣେ ହେଉଥିଲା ଯେପରି ଆକାଶ ତାରାମଣିରେ ଭରିଯାଇଛି। ରାବଣଙ୍କ ଏହି ରମଣୀମାନେ ମଦ ଓ କ୍ରୀଡ଼ାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, କେହି ଏଠାରେ କେହି ସେଠାରେ ଶୁଇପଡ଼ିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତାଙ୍କ ଦେହ ନୈପୁଣ୍ୟରେ ଅନୁପମ ଶୋଭା ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରୁଥିଲା। ଅନ୍ୟେକ ଜଣେ ବୀଣାକୁ ବୁକୁ ଲଗାଇ ଶୁଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଯେପରି ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ନଦୀରେ ପଦ୍ମ ଖିଳିଥାଏ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କେଉଁସି ଜଣେ କଳାନେତ୍ରା ନାରୀ ଡମ୍ରୁକୁ ପାଖରେ ରଖି ଶୁଇଥିଲେ, ମାନେ ଯେପରି ମାତୃକା ନିଜ ଶିଶୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥାଏ। ଅନ୍ୟେକ ଜଣେ ଶୋଭାମୟ ଦେହବଳୀ ନାରୀ ଡମ୍ରୁକୁ ଦୂରେ ରଖି ଶୁଇଥିଲେ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ପ୍ରେମିକା ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥାଏ। କେଉଁସି ପଦ୍ମନୟନୀ ନାରୀ ବୀଣାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶୁଇଥିଲେ, ଯେପରି ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ନିଜ ପ୍ରିୟଜନକୁ ଧରି ରହିଛି। ଅନ୍ୟେକ ଜଣେ ନୃତ୍ୟଶିଳ୍ପରେ ନିପୁଣ ଥିବା ନାରୀ ବୀପଞ୍ଚୀକୁ ଧରି ଶୁଇଥିଲେ, ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ନାରୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମିକଙ୍କ ସହ ଶୋଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କେଉଁସି ନାରୀ ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଶୁଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ହାତ ଡମ୍ରୁ ଉପରେ ହାଲୁକା ଭାବେ ରହିଥିଲା, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଅନ୍ୟେକ ଜଣେ କ୍ଲାନ୍ତ ନାରୀ ଛୋଟ ଡମ୍ରୁକୁ ହାତରେ ଧରି ଶୁଇଥିଲେ। କେଉଁସି ଜଣେ ତାଙ୍କ ଡମ୍ରୁକୁ ବୁକୁ ଲଗାଇ ଶୁଇଥିଲେ, ଯେପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ନାରୀ ନିଜ ବଛାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥାଏ। କେଉଁସି ପଦ୍ମନୟନୀ ନାରୀ ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଶୁଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ହାତ ତାଳବାଜାରେ ଦବାଇ ରଖିଥିଲା। ଅନ୍ୟେକ ଜଣେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ନାରୀ ଘଡ଼ାକୁ ଦୂରେ ରଖି ଶୁଇଥିଲେ, ଯେପରି ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଲତା ବସନ୍ତରେ ଶୋଇଥାଏ। ଏଠି ଏକ ଯୁବତୀ ଦୁଇ ହାତରେ ନିଜ ଅଂଶକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶୁଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟେକ ଜଣେ ପ୍ରମଦା ମୁହଁ ଚାନ୍ଦର ପରି, ଅନ୍ୟ ଶୋଭାମୟ ନାରୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଶୁଇଥିଲେ। ଏମିତି ଅନେକ ନାରୀ ନିଜ ନିଜ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ରକୁ ବୁକୁ ଲଗାଇ ଶୁଇଥିଲେ, ଯେପରି ପ୍ରେମିକା ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥାଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶୋଭାମୟ ଶୟ୍ୟା ଉପରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ଶୁଇଥିଲେ। ସେ ମୁକ୍ତା ଓ ମଣିରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଦୀପ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମହଳ ଅଧିକ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା। ଏହି ସ୍ଥାନରେ ହନୁମାନ୍ ମନ୍ଦୋଦରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସୁନ୍ଦର କନ୍ତି, ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରର ପ୍ରିୟ ରାଣୀ ଶୋଭାମୟ ଭାବେ ଶୁଇଥିଲେ। ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଯୌବନ ଦେଖି, ଏହି ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ସୀତା ହେବେ। ଏହି ଭାବନାରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ଉଲ୍ଲାସରେ ଭରିଯାଇଲା। ସେ ତାଙ୍କ ପୁଛକୁ ଚୁମିଲେ, ତାଳି ମାରିଲେ, ନାଚିଲେ, ଗାଇଲେ, ଦେଉଳି ଚଢ଼ିଲେ, ଯଥା ମାକଡ଼ ଚଞ୍ଚଳତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଲେ। ଏଠି ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟର ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏବେ ହନୁମାନ୍ ସେଇ ଭାବନାକୁ ପଛେଇ ଦେଇ, ଆଉ ଏକ ଚିନ୍ତାରେ ଲଗିଲେ—ସୀତାଙ୍କ ସଂପର୍କରେ ତାଙ୍କ ମନ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦ୍ୱନ୍ଦ ହେଲା। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଯେ ରାମଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ନାରୀ କେବେ ମଦ୍ୟପାନ କରିବେ ନାହିଁ, ନ ଶୋଇବେ, ନ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିବେ, ନ ଖାଇବେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିକଟ ଯିବେ ନାହିଁ—ଏହା ତ ନିଶ୍ଚିତ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ କେହି ରାମଙ୍କ ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି। ଏହି ଭାବରେ ହନୁମାନ୍ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଏହି ଅନ୍ୟ କେହି, ଏବଂ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆଉ ଭିତରକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସେଠି ଅନେକ ନାରୀ କ୍ରୀଡ଼ା, ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ମଦ୍ୟପାନରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଥିଲେ। କେଉଁସି ଡମ୍ରୁ, ଝାଞ୍ଜ, ଅଟ୍ଟାଳିକା ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ, କେଉଁସି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୟ୍ୟାରେ ଶୁଇଥିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ଯେ ରାବଣ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ହଜାର ନାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ଚତୁର୍ ଓ ଗୀତ, ସମ୍ବାଦରେ ନିପୁଣ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ନାରୀ ସହ ରାବଣ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଥିଲେ। ଆଉ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ହଜାର ଯୁବତୀ ଶୋଭାମୟ ଶରୀରରେ ଶୁଇଥିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ଏକ ଚତୁର୍ ନାରୀ ଶୁଇଥିବା, ଯିଏ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ କଥା କହିଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ଭାବେ ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଅରଣ୍ୟରେ ମହାଗଜ ମହିଳା ହସ୍ତିମାନେ ଚାରିପାଖ ରହିଥାଏ। ହନୁମାନ୍ ଏହି ମଦିରାଗୃହ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଆନନ୍ଦ ମିଳିଥିଲା। ଏଠି ମୃଗ, ମହିଷ, ଶୂକର ମାଂସ ଧରାଯାଇଥିଲା। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ମୟୂର, କୁକୁଡ଼ା ଧରାଯାଇଥିଲା। ଶୂକର ମୁଣ୍ଡ, ଗଣ୍ଡ ମୃଗ ମାଂସ, ଦହି ଓ ଲୁଣରେ ମିଶାଇ ତିଆରି ମାଂସ, ମୟୂର ଓ ମୃଗ ଶଳ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଚକ୍ରାବକ, ଛାଗ, ଆଧା ଖାଇଯାଇଥିବା ଶଶକ, ଅନେକ ମହିଷ, ଛେଉଁ ଖାଇବାକୁ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ଏଠି ମୃଦୁ ଓ କଠିନ, ଚାଟିବା, ପିଇବା, ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସାଧାରଣ, ଖଟା ଓ ଲୁଣିଆ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମିଠା ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏହିପରି ଶୋଭାମୟ ମହଳ ଓ ମଦିରାଗୃହ ଦେଖି, ହନୁମାନ୍ ଆଗକୁ ତାଙ୍କ ଦୂତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଚାଲିଲେ।