ହନୁମାନ୍ ଉଚ୍ଚ ଏକ ମଞ୍ଚରେ ପହଞ୍ଚି, ଏକ ଦେବାଳୟ ସ୍ଥମ୍ଭର ଆଡ଼ରେ ଲୁଚି ରହିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମଦୋନ୍ମତ ରାବଣଙ୍କୁ ଉପଲକ୍ଷ କଲେ। ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କର ଅତି ଶୋଭାମୟ ଶୟ୍ୟା ଉପରେ ସେ ଶୁଇଥିବାବେଳେ ଏକ ମହାଜର୍ଣ୍ଣା ପ୍ରବାହ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ତାହା ପାଖରେ ଏକ ମହାଗଜ ଶୁଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ରାବଣଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଇଟି ବାହୁ, ସୁନାର କଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧ୍ୱଜପତାକା ସମାନ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ପ୍ରସାରିତ। ସେଠାରେ ହାତୀ ଦନ୍ତର ଘାଁର ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପରି ଚଉଡ଼ା, ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ରର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେହି ବାହୁଗୁଡ଼ିକ ଘନ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକୃତିରେ, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ନଖ ଓ ଆଙ୍ଗୁଠି ସହିତ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗୁଠିର ଚିହ୍ନ ରହିଥିଲା। ଦୁଇଟି ବାହୁ ଏକାଠି ହୋଇ, ଲୋହା ଗଦା ସମାନ ଆକୃତିର, ଗୋଲ ଓ ହାତୀ ଶୁଣ୍ଡ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏହି ବାହୁ ଦୁଇଟି ପ୍ରଭାମୟ ଶୟ୍ୟା ଉପରେ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ଦୁଇଟି ପରି ପ୍ରସାରିତ ଥିଲା। ଏହି ବାହୁ ଶୀତଳ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ବା କ୍ଷୁଦ୍ର ଶଶକର ଲେପ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ବାହୁ ଅତି ଉତ୍ତମ ପରିସରର ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ମସାଯିତ, ଅତି ଉତ୍ତମ ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷିକ୍ତ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ ଯାହାକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଶୟ୍ୟା ଉପରେ ପ୍ରସାରିତ ସେହି ବାହୁ ଦୁଇଟି ମଣ୍ଡର ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଶୁଇଥିବା ଦୁଇଟି କ୍ରୋଧିତ ସର୍ପ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଏହି ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାହୁ ସହିତ, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ମଣ୍ଡର ପାହାଡ଼ର ଦୁଇଟି ଶିଖର ସହିତ ଚମକୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ଆମ୍ବ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକୁଳ ଓ ଅତି ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନର ଗନ୍ଧିରେ ମିଶିଯାଇଥିଲା। ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କର ମହାମୁଖରୁ ଶ୍ୱାସ ବାହାରୁଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଗୃହକୁ ପୂରଣ କରୁଥିଲା। ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମୁକୁତରେ ମୁକ୍ତା ଓ ମଣି ଲଗା, ଅଳ୍ପ ଭ୍ରମିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଚମକୁଥିଲା ଶୋଭାମୟ କୁଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା। ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଓ ସୁନ୍ଦର ହାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଚମକୁଥିଲା। ମୂଲ୍ୟବାନ ପୀତବର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତରୀୟ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ଢାକାଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ଆଘାତପ୍ରାପ୍ତ ପାର୍ଶ୍ୱ ମୃଦୁ ରେଶମ ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଥିଲା। ସେ ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବା ସର୍ପ ପରି, କଳା ଉଡ଼ଦ ଢେର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମହାଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଶୁଇଥିବା ହାତୀ ପରି ଲାଗୁଥିଲେ। ଚାରିପାଖରେ ସୁନାର ଦୀପ ଜ୍ୱଳିଥିବାରୁ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୁଳି ଚମକିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ପାଦ ନିକଟରେ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଶୁଇଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଗୃହରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଶୋଭାମୟ କୁଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ମାଲା ଓ ଅଳଙ୍କାର ଅକ୍ଷୟ ଥିଲା—ହନୁମାନ୍ ସେମାନେଠାରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ। ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ସେମାନେ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କର ବାହୁ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର କାନର ପାଶରେ ସୁନାର କୁଣ୍ଡଳ ଓ ବାହୁ ତଳରେ ହୀରା ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ମଣି ଲଗା ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି, ସୁନ୍ଦର କୁଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସେହି ମହାଲ ଆକାଶରେ ତାରାମାଳା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ମଦ୍ୟପାନ ଓ କ୍ରୀଡ଼ାରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କର କମଳା କଟିଅଳି ନାରୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଶୁଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ନୃତ୍ୟକୁଶଳା, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶୁଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ବିନାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶୁଇଥିଲେ, ମହାନଦୀରେ ତାଳ ଧରିଥିବା ପଦ୍ମ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ କଳାନୟନୀ ନାରୀ, ଡ଼ୋଲ ନିକଟରେ ରଖି ଶୁଇଥିଲେ, ମାତୃସ୍ନେହରେ ଶିଶୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବଳୀ ନାରୀ, ଡ଼ୋଲକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କରି, ଦୀର୍ଘ କାଳର ପ୍ରେମରେ ବିଲୀନ ମଧୁର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଶୁଇଥିଲେ। ଏକ କମଳନୟନୀ, ବିନାକୁ ବାହୁ ମଧ୍ୟରେ ଧରି ଶୁଇଥିଲେ, ପ୍ରେମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ନାରୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଜନକୁ ଧରିଥିବା ପରି। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ନୃତ୍ୟକୁଶଳା, ଭିପଞ୍ଚୀ ଧରି, ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକା ସହ ଶୁଇଥିବା ଦୀପ୍ତିମାନ ନାରୀ ପରି ଅବସ୍ଥିତ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ମଦରେ ମତ୍ତ, ଶୁଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ମୃଦୁ ଭାବରେ ସୁନ୍ଦର ଡ଼ୋଲକୁ ଛୁଇଁଥିଲା, ଯାହା ସୁନାର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ଏକ କମଳା କଟିଅଳି ନାରୀ, ମଦରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ଛୋଟ ଡ଼ୋଲକୁ ବାହୁ ମଧ୍ୟରେ ଧରି ଶୁଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତାଙ୍କର ଡ଼ୋଲକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶୁଇଥିଲେ, ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଶିଶୁ ବଛାକୁ ମାଆ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିବା ପରି। ଏକ କମଳନୟନୀ, ମଦରେ ମନ ଭ୍ରମିତ, ଡ଼ଫିକୁ ଚେପି, ବାହୁ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଦବାଇ ଶୁଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଦୀପ୍ତିମାନ ନାରୀ, କୁମ୍ଭ ଛାଡ଼ି ଶୁଇଥିଲେ, ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ମାଳାର ଲତା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏକ ଯୁବତୀ ନିଦ୍ରାରେ ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ, ଦୁଇ ହାତରେ ତାଙ୍କର ସୁନାର କୁମ୍ଭ ସମାନ ସ୍ତନକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶୁଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ କମଳନୟନୀ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମୁହଁ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଶୋଭାମୟ କଟିଅଳି ନାରୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ଥିଲେ, ମଦରେ ଅତିଭୂତ। ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କର ଚାତୁରୀ ଓ ପ୍ରେମରେ ଶୁଇଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ପ୍ରେମିକା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଜନକୁ ଧରି ରଖିଥାଏ। ସେହି ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଶୟ୍ୟା ଉପରେ ଅଲଗା ଭାବରେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀକୁ ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ। ସେ ମୁକ୍ତା ଓ ମଣିର ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ନିଜ ଦୀପ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହାଲକୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ।