ହନୁମାନ୍ ରାବଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ରାବଣ ଏକ ବଡ଼ ସର୍ପ ଭଳି ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ହନୁମାନ୍ର ମନ ଅତି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଲା, ତେଣୁ ସେ ବହୁତ ସାବଧାନି ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଏକ ଉଚ୍ଚ ମଞ୍ଚରେ ପହଞ୍ଚି, ଏକ ବାଲୁସ୍ତ୍ରେଡ୍ ପଛରେ ଲୁଚି, ମହାବଳୀ ହନୁମାନ୍ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି ମଦାସ୍ତ ରାବଣଙ୍କୁ ଚାହିଲେ। ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣଙ୍କ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଶୟନ ଶୁଭ୍ର ଝରଣା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଏହା ପାଖରେ ଏକ ମହା ହାତୀ ଶୟନ କରୁଥିଲା। ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ରାବଣଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଇଟି ଭୁଜା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଙ୍ଗନ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ଭଳି ଚାଲିଥିଲା। ଏହି ଭୁଜା ହାତୀ ଦାନ୍ତର ଚୋଟର ଦାଗ ଦେଇଥିଲା, ବିଜୁଳିର କୋପରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଭଳି ଚଉଡ଼ା, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ରର ଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିଲା। ଏହି ଭୁଜା ଭାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଠିତ, ସୁନ୍ଦର ନଖ ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗୁଠି ବାନ୍ଦା ଅଂଗୁଠିର ଚିହ୍ନ ଥିଲା। ଏହି ଦୁଇଟି ଭୁଜା ଆଇରନ୍ କ୍ଲବ୍ ଭଳି ଚଉଡ଼ା, ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ ଭଳି ଗୋଲା, ଦୁଇଟି ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ଭଳି ଏହି ଦୂର୍ଗା ଶୟନରେ ଶୟନ କରୁଥିଲା। ଶୀତଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନର ଲେପ ଲାଗିଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ଖରା ଲେପ ଭଳି ଏହି ଭୁଜା ଅତି ଶୋଭାବନ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ଏହି ଭୁଜାକୁ ଦବାଇଥିଲେ, ସୁଗନ୍ଧିତ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ ଲେପ କରିଥିଲେ, ଏହି ଭୁଜାକୁ ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ଏହି ଭୁଜା ଶୟନକୁ ଦୁଇଟି ବଡ଼ ସର୍ପ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ମଣ୍ଡର ପାହାଡ଼ର ଗହ୍ୱରରେ ଶୟନ ଥିବା ସର୍ପ ଭଳି ଏହି ଭୁଜା ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ଦୁଇଟି ଭୁଜା ସହିତ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମଣ୍ଡର ପାହାଡ଼ର ଦୁଇଟି ଶିଖର ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ରାବଣଙ୍କ ଭୁଜା ଆମ୍ର ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକୁଳ ଓ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନର ଗନ୍ଧରେ ମିଶିଥିଲା। ରାକ୍ଷସ ରାଜା ଶୟନ କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ମୁହଁରୁ ଶ୍ୱାସ ନିକଳି, ଏହି ଗୃହକୁ ପୂରଣ କରୁଥିଲା। ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, ମୁକୁଟରେ ମୁକ୍ତା ଓ ମଣି, ଅଲ୍ପ ଅସ୍ଥିର, ମୁହଁ ମେଘ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଅଲଙ୍କାର ଭାବରେ ବିଭୂଷିତ ହୋଇଥିଲା। ଲାଲ୍ ଚନ୍ଦନର ଲେପ ଓ ସୁନ୍ଦର ମାଳା ଲାଗିଥିଲା, ଚଉଡ଼ା ଓ ଭରିକି ଛାତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା। ଶିର ଉପରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ପୀତବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ଭଲ ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଚିହ୍ନିତ ଅଂଶରେ ଫିକା ରେଶମ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ସର୍ପ ଭଳି ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବା, କଳା ଉଡ଼ଦ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ମହା ଗଙ୍ଗାର କୂଳରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ହାତୀ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଚାରିପାଖରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦୀପ ଲାଗିଥିଲା, ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ମେଘ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ବିଜୁଳି ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣଙ୍କ ପାଦପାଖରେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପତିଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଆଶ୍ରିତ, ଗୃହରେ ତାଙ୍କର ନାରୀମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଣ୍ଠା ଓ ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ମାଳା ଓ ଅଲଙ୍କାର ଅକ୍ଷୟ ଥିଲା—ହନୁମାନ୍ ଏହି ସବୁ ଦେଖିଲେ। ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଭୁଜା ଉପରେ ବସିଥିବା, ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ନାରୀମାନେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ନାରୀମାନଙ୍କ କାନ୍ ଓ ଭୁଜାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଣ୍ଠା, ହୀରା ଓ ମାଣିର ଅଲଙ୍କାର, କ୍ୟାଟ୍ସ ଆଇ ମଣିର ଅଲଙ୍କାର ଲାଗିଥିଲା। ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି, ସୁନ୍ଦର କଣ୍ଠାରେ ଶୋଭିତ, ସେହି ଦୁର୍ଗା ଆକାଶର ତାରା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ମଦ ଓ ଖେଳରେ କ୍ଷୀଣ, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ଏକ ନାରୀ, ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ଶୋଭିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଶୋଭାବନ୍ତ ରୂପରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ବୀଣାକୁ ଆଲିଂଗନ କରି ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ବଡ଼ ନଦୀରେ ପଦ୍ମ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, କଳା ଚକ୍ଷୁଧାରୀ, ଡ଼ମ୍ବ ନିକଟରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ମା ଏବଂ ଶିଶୁ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଧାରୀ ନାରୀ, ଡ଼ମ୍ବକୁ ସେଟି ଦେଇ ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ଭଲ ପ୍ରେମିକା ଏବଂ ପ୍ରେମିକ ଭଳି ଆଲିଂଗନ କରୁଥିଲେ। ଏକ ପଦ୍ମନୟନୀ ନାରୀ, ବୀଣାକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ନିଜ ପ୍ରେମିକାକୁ ଆଲିଂଗନ କରିଥିବା ଭଳି ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଭିପଞ୍ଚୀକୁ ଧରି ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ଚମକୁଥିବା ନାରୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକ ଭଳି। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ମଦରେ ମତ୍ତ, ଡ଼ମ୍ବକୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଚୁଆଇ ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ଡ଼ମ୍ବ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ଏକ କମରେ ସୁନ୍ଦର ନାରୀ, ମଦରେ କ୍ଷୀଣ, ଡ଼ମ୍ବକୁ ଭୁଜା ମଧ୍ୟରେ ଧରି ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ଡ଼ମ୍ବକୁ ଆଲିଂଗନ କରି ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ଚମକୁଥିବା ନାରୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଛାନ୍ଦା ଭଳି। ପଦ୍ମନୟନୀ ନାରୀ, ମଦରେ ମତ୍ତ, ଟମ୍ବୁରିନ୍କୁ ଦବାଇ ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ଭୁଜାରେ ଦବାଇ ଚମକୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ଶୋଭାବନ୍ତ ନାରୀ, ଘଡ଼ିକୁ ଫେଲି ଦେଇ ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଗୋଲାପୀ ଲତା ଭଳି। ଏକ ଯୁବତୀ, ନିଦ୍ରାରେ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୁଇ ହାତରେ ନିଜ ଉଦରକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ି ଭଳି ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ପଦ୍ମନୟନୀ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ମୁହଁ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଚମକୁଥିବା କମର ଧାରୀ ନାରୀକୁ ଆଲିଂଗନ କରି ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ମଦରେ ଅତି ଅଭିଭୂତ ଥିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ, ବିଭିନ୍ନ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ନିଜ ପ୍ରେମିକାକୁ ଆଲିଂଗନ କରୁଥିବା ଭଳି। ଏହି ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୟନରେ ଅଲଗା ଭାବରେ ଶୟନ କରୁଥିବା, ହନୁମାନ୍ ଏକ ଅତି ଶୋଭାବନ୍ତ ନାରୀକୁ ଦେଖିଲେ। ମୁକ୍ତା ଓ ମଣିର ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଚମକରେ ଦୁର୍ଗାକୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ।